it's all business

Geçenlerde birkaç aydır görüşmediğim bir iş arkadaşımla tüm günü beraber geçirmek durumunda kaldım. Gereksiz detayları geçiyorum ama sonuç olarak 9 saat yan yana oturduk. İşimiz ya yeni evlenecek olan ya da yıllar önce evlenmiş olan insanlara mobilya satmak olduğu için muhakkak evlilikten bahsediliyor. Bir de ortak arkadaşlarımız içinde evlenen ya da evlilik hazırlığında olan birtakım insanlar var. Onun anlattıklarını dinlerken, sevgili olmak/evlenmek ile iş bulmak arasındaki inanılmaz benzerlikler dikkatimi çekti.

Ben beyaz atlı prens beklemiyorum, çevremde yaşananların da farkındayım. Ama arkadaşımın bariz bir yalvarma tonu ile "Sinem n'olur biraz kilo ver" dediğini duyunca bir kere daha düşündüm. Biriyle beraber olabilmek için, çift olabilmek için değişmek gerekiyor buna eminim. Benim söylediklerim biraz havada kalıyor tecrübesizliğimden ötürü ama işte gördüklerimden bu çıkarıma varmak çok zor değil. Velhasıl bence bu kilo ver demekler, düzgün giyinmekler, çok bilmiş davranmamler filan it's all business be. bu it's all business aşağıdaki videoyu izleyince anlam kazanacak endişeye mahal vermeyelim.

Birisi için değişmek, başka birisi için bambaşka biri olmak, bir önceki kendini tamamen ortadan kaldırmak ve bunu sonu belli olmayan bir ilişki ve de herhangi "biri" için yapmak saçma geliyor bana. Birlikte olduğum adam için bir şeylerden taviz vermekten bahsetmiyorum burada. Tamamen bambaşka biri olmaktan bahsediyorum. Evlenme aşamasında belirli alışkanlıkların törpülenmesi veya kültürel farklılıkların tolare edilebilmesi bir sonraki aşama oluyor. Ben ilk tanışıldığı döneme takıldım. Zaten bu iş görüşmesi ile benzer olduğunu iddia etmemin temel nedeni de bu. 

 İş görüşmesine giderken prezantabl olmak zorundayız hepimiz. İnsan kaynaklarının gözüne girmek için fiziğimiz düzgün olmalı, düzgün giyinmiş olmalıyız hatta mümkünse yeni bir giysi olmalı. Saçlarımız fönlü olmalı, makyajımız abartıdan uzak fakat muhakkak yapılmış olmalı, kendimizi çok düzgün ifade etmeliyiz. Mümkünse tecrübeli olmalıyız, işleri berbat etmemek için.

 İleride sevgili olmak istediği adamla sevgili oldukları netleşene kadar beraber yemek yemeyen insanlar var bu yüzden. Neden yemek yemiyor adamın yanında? Çünkü yemek yemeyi kaba buluyor bu kız. Hani var ya pembe sıçmak. hah bunun bi tezahürü gibi düşünün. Kız öyle nomnomnom yemek yerse adamın kendisinden hoşlanmayabileceğini düşünüyor. Aynı kız bu adamla 5 yıldır sevgili, onu da not düşelim.

Bir "kilo ver" cümlesinden benim aklıma bunların üşüşmesi tabii ki benim suçum. ama şimdi şöyle bir bakınca biriyle sevgili olmak/evlenmek bir iş görüşmesinden farksız geldi bana. Üniversiteyi bitirip işe girdiğim, yaşım da biraz geçkin olduğu için bu evlilik mevzuları ha bire burnumun dibinde bitiveriyor. Tabi ben kendim biraz marjinal olduğum için anca böyle laflar hazırlayıp yazıyorum. of çok pis havaya girdim biraz caz dinleyeyim hı hımm.

tabi bir de bu kilo ver'i duyunca geçenlerde bir milyonuncu kez izlediğim sex and the city'nin ilk filmindeki ana konuya ve aşağıda videosu yer alan güzel sahneye çağrıştım. 

-Why did we ever decide to get married?
+I guess we were afraid it would mean something if we didn't.
-I'm sorry to have done that to you.
+I'm sorry to have done that to you.
-You know the funny part?
+Is there a funny part?
-We were perfectly happy before we decided to live happily ever after.
+Guess the joke's on us.
- It's a good closet.
+ Thanks.
-It's comfortable.
+Is this what you had in mind
when you installed the carpet?
-I'd like to think I was that smooth.
+We better get up
before the new owners bust in on us.
-And the way we decided to get married...
...it was all business.
No romance.
That's not the way
you propose to someone.
This is.
Carrie Bradshaw...
...love of my life...
...will you marry me?


sevgili olmak ile iş görüşmesi arasındaki farklardan evlilik teklifine geldik gibi olmasın, söylemeye çalıştığım şeyle paralel bir sahne bu. tabii tüm filmi ve diziyi izleyenler için çok daha anlamlı gelecektir. 


so, şöyle bir toparlayacak olursak, 


1. değişim kaçınılmaz.
2. birisi için değişilebilir, tavizler verilebilir.
3. ve fakat verilen tavizlerin ne olduğu önemli.
4. ben size değişmeyin demiyorum hobi olarak yine değişin.
5.ama birilerinin sizinle birlikte olma ihtimali için baştan değişmeyin.
6. ben öyle yapıyorum mesela, hiçbir faydasını da görmüş değilim ama en azından kendimim.
7. beni böyle sevmedikten sonra istemem ben o sevmeyi zaten.




siz bilirsiniz yani.


yazdıklarımın tamamı için karşıt argüman da yarattım aslında. kendi kendimin anti-tezcisiyim. neyse birkaç yer tartışılabilir ama yine de genel olarak böyle düşünüyorum.


bir de çok içimden geldi, bu yazıyı en sevdiğim Sinem'e ithaf ediyorum.

virvirleme

aslında çıkış noktası benzer olmakla birlikte birbirinden alakasız birkaç konuya değinip kaçacağım,

1. 26 yaşındayım. 18 yaşımdan beri hayatıma çok sayıda insan girdi. 18 yaşımdan önce hayatıma insan girip girmemesi pek önemli değildi benim için, o yüzden özellikle 18 dedim. 18 yaşımdan bugüne değin tanıştığım insanlardan ayıklayıp hayatıma kattıklarımla, hayatımda yer verdiklerimle olan iletişimim şeffaflık üzerine oldu. ama sanki ben bu şeffaflığı biraz yanlış anlamışım. tabii ki arkadaşlarıma karşı olan hislerimden onların haberdar olması önemli ve iyi bir şey ama bazen de işe yaramaz, çözümü olmayan hatta belki iletişimi çıkmaza sokabilecek tarzda hisler olur. bundan 2 yıl önce olsa, hissettiğim ne olursa olsun gider çatır çatır söylerdim. ama bu çatır çatır söylemeler pek bi işe yaramıyor sanki be. he? gerçi hala hislerimi paylaşmam gerekiyor tandanslı şeyler düşünüyorum ben, ama adım da atmıyorum. böyle kalsın bakalım.

2. ilerde bir gün tam zamanlı olarak bir erkekle aynı evde yaşar mıyım bilmiyorum, sanmıyorum da. ama özellikle tivitır sayesinde tanıdığım erkek kişilerin çok büyük kısmının futbola olan düşkünlükleri, bir gün eşim olursa ve futbola çok düşkün olursa ne olur diye düşündürttü beni. ben de futbolu seviyorum, kısmen takip ediyorum filan ama bu hayattan kopan gençleri görünce ben biraz üzüldüm açıkcası. hayatını 7/24 futbola odaklamış bir adamı ben evimde istemem. beraber oturalım maç izleyelim, transferleri filan takip edelim. ama maç olduğu an hayattan kopmayalım. yani o kopmasın. ben zaten kopmam. (ay ocakta yemeğim var geyiğinin de tam yeri)

3. bi de hazır tivitır tipleri filan dedim bir şey daha söylemek istiyorum, tivitırda takip etme ve takip edilme en önemli olgu. yani yazdıklarınızı hiç tanımadığınız insanların okuyup sizinle bir bağ kurması veya aynı fikirde ise sizinle konu üzerinden iletişim kurması filan pek güzel şeyler. buraya kadar tamam. ama hani bi "beni takip etmeyeni ben takiplemem, dur arada sinsice bakayım beni bırakmışsa ben de onu takip etmiyim vb" fikirler beni delirtiyor açıkcası. bu ne saçmalık ya? insanları takip etme kriterinin, sadece o insanın seni takip ediyor olması saçma değil mi? daha doğrusu sığ değil mi? tabii ki takip edilmek, yazdıklarının beğenilmesi veya "aa evet ben de aynı fikirdeyim" denmesi önemli. ama şu takip-takipçi işine saplanıp kalmak inanın anlamsız. siz yazın, bir tane insan bile okusa ve sizi anlasa yeter. ya da ben çok küçük düşünüyorum.

sana kek yaptım

efenim merhabalar, pek güzide hanım kızımızın isteğini yerine getirmek hem de madem marifetliyim biraz da belli edeyim yahu diye düşünerek dün yaptığım kekin tarifini yazmaya karar verdim. efendim kekimiz hemi havuçlu hemi tarçınlı hemi de cevizli. tarifini başka bi blogdan aldım ama tarif eksik ve de yanlış dostlar, ben hemen düzelttim bu hali mükemmel oldu. zaten o siteden direk alıp yapsak muhtemelen ekmeğimsi bi şey olacaktı çünkü tarifte yağ yoktu! kekte nasıl yağ olmaz? üstelik yağ olmadığı gibi süt veya yoğurt da yoktu. bi de 5 yumurta yazılmıştı tarife. bu bence bi kek için oldukça çok(çokbilmiş detected). dolayısıyla aşağıdaki tarif o siteden alınmış olup tarafımdan modifiye edilmiştir. ben yaptım güzel oldu, siz de yapın çokzel oluyor.

Malzemeler,

• 3 yumurta
• 1,5 su bardağı şeker
• Yarım bardak sıvıyağ
• 1 su bardağı rendelenmiş havuç
• 1 su bardağı irice dövülmüş ceviz
• 2 su bardağı un
• 1 tatlı kaşığı tarçın
• 1 paket kabartma tozu
  
  
  İlk önce yumurta ile şekeri bir güzel çırpıyoruz şeker ile yumurtanın tamamen karışması oldukça önemli. bu yüzden mümkünse çırpıcı ile karıştırın. daha sonra sıvıyağı cevizi ve havucu katın ve karıştırın. bunların üzerine tarçını, unu ve kabartma tozunu ekleyin fakat unu muhakkak eleyin o zaman daha güzel kabarıyo çünkü bi de kabartma tozunu unun üzerine ekleyip ayrı bi yerde karıştırdıktan sonra tüm malzemeyi karıştırırsanız daha bir efektif oluyor. benden söylemesi.  bir de unu, tarçını, karbartma tozunu ekledikten sonra ya çok çok fazla karıştırmanız lazım ya da sadece unu ıslatacak kadar karıştırmanız lazım, eğer orta değerde karıştırırsanız kek kabarmayabilir. genelde garanti olsun diye çok karıştırılır ben tam tersini yapıyorum şöyle bi karıştırıyorum hemen döküyorum kek kalıbına.
  
  
  cevizleri çok minik hale getirmedim ben, keki yerken arada dişe gelen bir ceviz pek hoş oluyor ama ben öyle sevmem diyorsanız iyice dövmenizde yarar var. bi de kek kalıbını muhakkak katı yağ ile iyice yağlayın. margarin koku yapabilir o açıdan ben tereyağla yaptım işlemi ama tereyağ sevmiyosanız herhangi bir katı yağ ile iyice yağlayın. tamamını karıştırdığınız malzemeyi dökün. fırını önceden çok fazla ısıtmayın birkaç dakika önceden açmak yeterli, zira fırın çok sıcak olunca kek haşlanmış gibi oluyo, içi pişmiyo dışı yanıyo vs. herkesin fırın ayarı farklıdır muhakkak bu açıdan önceden yaptığınız kekin pişirme süresi ile doğru orantılı bir pişirme süresi belirleyin. kekler genelde 160-170 derecede 30-40 dakikada pişer ama dediğim gibi fırından fırına süre değişebiliyor, bi bilene sorunuz.
  
  
  kek piştikten sonra fırından çıkarın, kalıp elinizi yakmayacak kadar soğuduğunda bi zahmet kalıbından çıkarıverin. opsiyonel olarak üzerine pudra şekeri neyn de dökebilirsiniz.
  
  
  afiyet olsun.
  
  
  PS: bu fotoğraftaki kek dilimlerinden biri diğerlerinden daha koyu, çünkü kızkardeşimle pişirme süresi hakkında ihtilafa düştük, ona güvenip biraz fazla! pişirmişim yandı azıcık. zaten o yüzden iki kere kek yapmak durumunda kaldım. yanık olanını biz yedik pek de güzel oldu. heheh.

böyle seyler

hep bodoslama yazıyorum ya ben, bu seferki biraz farklı. çünkü az önce üzerine düşündüm şimdi satırlara döküyorum. üstelik neden yazmıyor olmam üzerine yazmayı planlıyorum. işler enteresanlaşıyor diğ mi? 


ya çünkü tumblr var, defter(ler)im var bi de tivitır var, daha da önemlisi insanlar var çevremde ne bikbiklesem dinliyorlar, buraya bikbikleyecek pek bir şey kalmıyor. 


mobil internet kullanmaya başlayınca aklıma geleni yazar oldum tivitıra. tivitır beni ehlileştirdi ve tembelleştirdi ve daha bir sürü şey. bir de aklıma gelenler geldikleri gibi gidiyorlar ondan çok muzdaribim. hele bu sıralar anlık hafızam resmen çöktü, her şeyi iki kez sorar, en az üç kez okur oldum. şuur terk haller var bende. hakkımda hayırlısı.


tabi bu blogun bende yerinin ayrı olmamasının da(doğru okudunuz "olmaması") bir etkisi var. bu blog da defterlerim, tivitır ya da tumblr gibi yazmak amaçlı kullandığım bi platform. gerçek bir blogger olmadığım için hayıflanmıyorum ya yazamadım bloga kaç zamandır gibi. dolayısıyla yine yazmam için ruhani bir gerekçem oluşmuyor.


daha da önemlisi, şuraya yazacak bir tane enteresan şey olmadı bugüne kadar. same shit different day işte. özet geçtim ama vallahi böyle.


daha doğrusu var değişik bir şeyler ama sözünü etmeye değmez. maddi hayatla ilgili değişik bir şey ne kadar değişik olabilir ki zaten? ya az para kazanıyosundur ya da çok. bundan bir adım öteye geçemez o değişiklik.


zeki müren "alkışlarla yaşıyorum" demiş ya, ben de "şarkılarla yaşıyorum" bu sıralar. 


bir de tutunamayanlara tutunuyorum.

rerörerörerö

her yeni insanla kendimizi keşfe çıkıyoruz. tanıştığımız kişi sayesinde tanıdığımız "ben"i bazen çok seviyoruz, bi süre sonra o kişiden ayrılmak zorunda kalınca ayrılmak istemiyoruz. çünkü o kişiyle ayrılmak o çok sevdiğimiz "ben"den de ayrılmak demek. o yüzden de kangren de olsa, yürümese de o ilişki bir şekilde bir süre daha dayanıyor. 


yollar hep kendimize çıkıyor. çıkmasa iyi. 

kendimin bile kendimi dinleyesi yok bu aralar. hayırlısı.

bilemedim.

benim bu kendimi sorgulamalarım hatta bi süre sonra kendi kendimi kemirmelerim hiç bitmeyecek ya, işte buna üzülüyorum. kendimi severim de bi dolu saçma sapan huylarım var ve bi türlü o huylarımı, alışkanlıklarımı bırakamıyorum. buradan "yea  o huyların olmasa sen de sen olmazdın kiii" gibi geyikli ama bi yandan da varoluşsal bi tartışmaya girebiliriz ama hiç yeri değil, başka şeyler söylemek istemekteyim.

Yukarıdaki satırları 5 kasım 2010'da yazmışım. Ben hep başka şeyler söylemek istiyorum ama bir türlü söylemek istediklerime gelemiyorum. Benim olayım da bu galiba. Bilemedim tam.

Çok yakın arkadaşlarım bloga bodoslama bir şeyler yazmam için sürekli baskı yapıyorlar, ben de bu baskıdan çok memnunum açıkcası, ama yazacak pek bir şey bulamıyorum. Bunun birkaç sebebi var,

1. sürekli kendimi tekrar ediyorum, çok fazla postum olmasa da, şu sıralar düşündüklerimin bi benzerini muhakkak yazmışımdır diyorum.

2. Bir de tivitır gerçeği var. Aklıma gelenleri 140 satırda yazıp unutuyorum. blog için mesai harcama olayına gir(e)miyorum hiç. #sbt (bak burada bi hashtag kullanıyorum, düşünün o derece)

3. düzenli olarak iletiştiğim ve her konuyu konuştuğum birkaç arkadaşım var. Zaten çoğunlukla onlar okusun diye yazıyordum, şimdi direk onlara anlatıyorum. Bir de kafa içi konuşmalarımı buraya yazmayı tercih ettim uzun bir süre, ama şimdi kafamın içini başka birisine anlatıyorum.

O değil de, benim bu blogu açmamın iki sebebi vardı, birincisi Esra ikincisi de Can. Esra "ben blog açtım sen de açsana" dedi. Can ise hiçbir şey demedi, o sürekli hiçbir şey diyemeyincesi ben de bi süre sonra ona bir şey diyemeyecek duruma geldim. Can'a söyleyemediklerimi burada söylemek istedim. Çok da iyi yaptım bence. Zaten çok da iyi yaptığımı düşünmesem hiç yapmazdım ki (yuh ayı).

Başka arkadaşlarımın yıllar önce eriştiği tecrübeye, ben daha yeni ulaşıyorum sanırım. ya da normal bir insanım, işime geldiği gibi hissediyorum. kendime yokuş olamıyom ben yea. neyse ne diyoduk, evet. tecrübe. mesela geçen Gökçe ile ilişkiler üzerine konuşurken bahsi geçti: insanlar "ilişki" denen mevhumu kendilerinden o kadar uzaklaştırıyorlar ki, olursa bu kadar olur. Hep çevremizde duyarız "yeni bir ilişikiye başlayacak kudreti kendimde bulamıyorum, hazır değilim, bikbikbik" insan dediğin formdan forma girebiliyor, orası doğru. ama neticede sen bir ilişki yaşarken o ilişki senden bağımsız değil ki. öyle değil mi? ilişkiyi "sevdiğin" birisi ile karşılıklı yaşıyor olman gerekmiyor mu? arkadaşken sinemaya gidiyosan sevgiliyken de gideceksin. arkadaşınken onu önemseyip onu düşünüp bir şeyler yapıyosan yine aynısını yapacaksın. ilişkinin yükü dediğin "beyaz adamın yükü" kadar sanal bir şey. niye bu kadar abartıyosun ki? yani tabi bu dediklerim tamamen bol keseden atmasyon zira belki de gerçekten çok ağır bir yükü vardır da benim başıma gelmediği için ben bilemiyorumdur. ne bileyim. ama yani bence birisi için içinden geldiği gibi davranmıyosan, bazı şeyler için kendini mecbur hissediyosan pek sanki hımm ne bileyim yani sanki bi şeye benzemez o. belki de bu yüzden uzaktan sevmeler, karşılıksız sevmeler daha kusursuz daha bi mükemmel. nasıl olsa o sevmelerde "ilişkinin yükü" yok. 

Sürekli olarak insan tek başına sevince, bir süre sonra, sen beni nasıl istersen öyle sev, ben de seni istediğin gibi severim kafasına ulaşabiliyor. zararlı olabilir. onu da bilemedim. bu işler hep deneme yamulma, daha yamulmadığımı görmedim ama denemekten vazgeçmemek lazım.

Mesela, bir insanı, sadece sevmek pek mümkün değil bu günlerde. 

hangisi daha kötü?

tanıyarak aşık olmak biraz daha zor, tam tanımadan şöyle bi göz ucuyla kontrol ettiğimiz ya da o an gördüğümüze inandığımız için aşık oluyoruz ya, bu aşık olduğumuz insanlarla karşılıklı ilişkiye başlamak, sevgili olmak ve bir süre sonra "piiiii bu muymuş ya, bunu.. bunu... alın bunu" dediğimiz zamana geldiğimizde sevgiliden nefret etmek mi?
yoksa aşka karşılık bulamadığımızdan dolayı, için için yanmak, eksik olmak, eksik hissetmek, bir daha hiç o kadar sevemeyecek olmaktan korkmak mı? 
ha tabi ilk önermeye karşı çıkmak mümkündür, "insanlar aşık da oluyor, sevgili de, üstüne bi de evlenip mutlu mesut yaşayabiliyolar bile siyynem hanım" diyebilirsiniz. ben de diyebilirim. ama konunun bu kısmıyla ilgilenmiyorum. ilgi alanım değil canım. hadi canım, hadi anam.


zaten bence en güzeli tanıdıkça sevmek(yerseniz).