kürk mantolu madonna

daha 40 sayfasını okuduğum için kitabın içeriği ile ilgili yorum yapmayacağım. kitabın iki noktayı tek başına, ünlem ve soru işareti ile birlikte kullanmak gibi ciddi bir problemi var. böyle bir imla hatası böyle büyük yazarların kitaplarında yapıldığında, o hata hata olmaktan çıkıp meşrulaşıyor. herkes böyle kullanmaya başlıyor. ben kitabı cok büyük bir merakla okumaya başladım ama bu yanlış noktalamalar dikkatimi dağıtıyor, okumakta oldukça zorlanıyorum. iki nokta gibi bir noktalama işareti yok, ünlem veya soru işaretinden sonra ise kesinlikle yok. ben Sabahattin Ali'nin böyle bir şey yaptığını sanmıyorum. bunu ispat etmem mümkün değil, ama elinde daha eski bir basımı olan varsa bir fikir verebilir. benim elimde yapı kredi yayınlarının 46. baskısı var. Ağustos 2011'de basılmış. bu kitap basıldıktan sonra editörün masasına gitmiyor mu acaba? ya da birileri göz gezdirmiyor mu? göz gezdirip bu hataları görmezden geliyorsa veya bunu hata olarak görmüyorsa o nasıl bir insan ki yayinevinde çalışabiliyor? eve gidince yapı krediye mail de aticam, şimdilik twitterdan sordum, nedir bu diye. cevap verirlerse anlayacağız neymiş durum.

benim de söyleyeceklerim var.

ben karaktersiz miyim ya? olabilir.

çünkü karakterimi ve aidiyet duygumu hiçbir şey üzerinden kurgulamıyorum ben, öyle ortaya karışık bir insanım. günlerdir bunu düşünüyorum, hayatımdan şunu çıkarsam geriye bana ait az şey kalır dediğim hiçbir şey yok sanırım. bir şeyi tutkuyla sevmek, aidiyetini, karakterini onun üzerinden kurgulamak ne kadar doğru bu başka bir tartışmanın konusu. ben şimdilik o kısmı pas geçiyorum zira tek başına yazılacak, düşünülecek bir konu olmadığını düşünüyorum. istişare ister bu konu.  

evet ne diyorduk, mesela çevreme bakıyorum, herkesin hayatında tutkuyla bağlandığı bir şey/şeyler var. yaşadığı şehir olur, futbol takımı olur, sinema yönetmeni olur, dizi olur, dizi karakteri olur, film olur, oyun olur. bi şey işte. böyle sevmeler ortaokul-lise yıllarından hemen sonra kendiliğinden bitti bende. şak diye, hiç var olmamış gibi hem de. bu söylediklerim karakteri doğrudan çok güçlendiren şeyler değil ama kişiyle ilgili belirgin bir fikir verir gibime geliyor. benim böyle bir eğilimim olmadığı için ortalama biriyim gibi geliyor. yazdıklarımı okudukça saçma gibi gelmeye başladı zaten, neyse.

yaşadığım şehirle bir alıp veremediğim yok mesela, zaten benim için şehri güzel, yaşanabilir, sevebilir kılan şey insanıdır. birlikte vakit geçirdiğim insanlardan memnunsam şehrin koy götüne, ankara olmuş, muş olmuş fark etmiyor. tabii ankara'da yaşayan bir insan olarak bu noktada oturduğum yerden yazıyorum, şehir muhakkak fark eder de işte anladınız siz onu. ben şehre güzel demem şehirde sevdiğim insanlar olmadıkça. hah bu daha doğru bi yorum oldu. 

yaşadığım şehirle bi alıp veremediğim yok ama ha bire istanbul ile ankarayı karşılaştıran arkadaşlara şunu söylemek isterim; istanbul siz insanlar olmadan güzel, ankara ise insanları ile güzel. taam mı.

ders çalışmalar; bu yüksek lisans işini kıvırıcam galiba bu sefer. geçen sefer kıvır(a)mamak için çok makul nedenlerim vardı, bu sefer hiçbiri yok, üstelik şimdilik sadece bilimsel hazırlık dersleri almama rağmen seviyorum uleyn! sosyal dışlanma ile azınlık kimliği ilişkisi üzerine minik bir ödev yapacağım inşallah hocam. şayet bunu becerebilirsem beni tutabilene aşk olsun. 

dinlemeler; çılgınlar gibi arctic monkeys dinliyorum, önünü alamıyorum. ama çok eğlenceliler yav, acıklı şarkıları yok denecek kadar az, zaten acıklı şarkı dinleyecek olsam arctic monkeys'in bir değişik versiyonu the last shadow puppets açıyorum the time has come again dinliyorum, i don't like you anymore dinliyorum. siz de dinleyin çoğüzel.

okumalar; haruki murakami ile tanıştım imkansızın şarkısını okuyarak. bir cümleye dünyaları sığdırabilen, çok nevi şahsına münhasır bi amcamız kendisi. salinger'ı pek severmiş, zaten imkansızın şarkısında da çok bariz hissediliyor salinger öykünmeleri. 

murakami'den hemen sonra barış bıçakçı ile yine fırtınalı fakat çok kısa süren bir aşk yaşadık. bizim büyük çaresizliğimizden yaklaşık 3 ay sonra veciz sözleri okudum. sanki 3 ay önce görüştüğüm bir arkadaşımla tüm gün çene çalmak için bir araya gelmişiz gibi oldu. fırtınalı aşkın hemen ardından da kürk mantolu madonnaya başladım, onu daha bir yavaş daha bir sindirerek okuyorum, bitsin öyle yorum yapayım. sırada okunacak yaklaşık 25 kitabım var onları okumaya uğraşırken bir o kadar daha alırım muhtemelen, bazen yetişemiyiyorum okunacak çok şey var :( diyorum ama sonra geçiyor.

izlemeler; downton abbey izledim. jane eyre, jane austen tarzı ingiliz draması sevenler izlesin derim. her bölüm film gibi, iki sezon toplam 15 bölüm var. bir de christmas özel yapmışlar 25 aralıkta yayınlanacakmış diyollar. güzel elbiseler, kitaplardan fırlamış aşk cümleleri, toplumsal sınıflar, birinci dünya savaşı öncesi ve sonrası, zenginlik, aristokrasi. bunlar anahtar kelimeler. ivit. californication izliyorum şimdilerde ama öyle bi aşırı bayılmadım nedense. çerezlik dizidir,  detay şey edemedim. downton abbey'den sonra pek gitmedi bence ondan böyle oldu. californication kenarda dursun biraz, 2 günlük ömrü var zaten, mad men'e başladım henüz iki bölümünü izledim. ilk izlediğimde çok dumanlı (sığ detected) diyip bırakmıştım, şimdi ilk iki bölüme bakınca canım sigara çekti, hayatında hiç sigara içmemiş insanım. böyle şeyler.

yaşımla ilgili kaygılarım yok diyorum ama galiba her şeye geç kaldığını hissettiğini iddia eden bir insan olarak kendimi kandırıyorum. mesela mevsimciler var, bir de aycılar. yaşadıkları şeylerin müsebbibi olarak mevsimleri veya ayları görüp "bir an önce bit derler. kısa bir zaman öncesine kadar(en son ekim ayı için) ben de böyle diyordum. sonra dedim ki aga bu nedir? başıma gelenin mevsimle veya ayla bir ilgisi yok, başa geliyor sen de çekiyorsun dedim. ama sanırım temelde "giden gün ömürden gidiyor şikayet etmiyim bu günlerin tadını çıkarayım mümkün mertebe" diyorum. yazık la bana kimin çocuğuysam.

bir de, birkaç ve hiçbiri kelimelerini her daim ayrı yazan insanlar var, böyle kafa göz dalasım geliyor. hele bi de bunların "487 yıllık bloggerım, yazar sayılırım bien tekieem" kafasında olanları var, onlar tam öldürmelik. yazarken muhtemelen bilgisayar başındasınız, bi zahmet yeni sekme açıp, kontrol etseniz olmaz mı? çok mu zor yani. bilmemek değil kontrol etmemek ayıp. 

hayatımızdan çıkan -and vice versa tabii ki- insanlar hayatımızdan çıktıktan sonra adeta hiç var olmamışlar gibi oluyor, sanki biraz acayip oluyor. çünkü o yok olunca beraber yaptıklarınız da yok oluyor veya anlamını yitiriyor. o yok olunca hisler de bir süre sonra yok oluyor, o yok olunca kendimiz de eksiliyoruz biraz. o eksiklikle baş etmek biraz zor ama imkansız değil, hele bu konuda biraz tecrübeliyseniz gelip geçiyor fiyuut diye.

bu aralar temizlik halindeyim, bayağı da faşizan bir tavırla temizlik yapıyorum. hayatımda olmasını istemediğim insanları -kademeli olarak- hayatımdan çıkarıyorum. yazmayı bıraktığım blogların yazar listesinden kendimi çıkardım, okumadığım blogları okuma listemden çıkardım,  feysbukta "bu kişi bir nedir? hayatını merak etmiyorum, benimle ilgili güncellediğim gelişmeleri takip etmesinden hoşlanmıyorum o halde neden takip ediyorum?" dediğim herkesi arkadaş listemden çıkardım, tivıtırda ne idüğü belirsiz ne kadar fake takipçim varsa blokladım, tumblrda beğendiğim 1500 küsür postta bir düzenleme yaptım. valla bir ferahlık oldu, mottom sinem'de sadelik.  siz de deneyin çokzel oluyor. 

bir de yapmak zorunda kaldığım bir temizlik oldu. hayatımdan birkaç kelimeyi çıkardım. daha doğrusu kullanılması yasak kelimeler listesine aldım.


ha boyle oldi.

it's all business

Geçenlerde birkaç aydır görüşmediğim bir iş arkadaşımla tüm günü beraber geçirmek durumunda kaldım. Gereksiz detayları geçiyorum ama sonuç olarak 9 saat yan yana oturduk. İşimiz ya yeni evlenecek olan ya da yıllar önce evlenmiş olan insanlara mobilya satmak olduğu için muhakkak evlilikten bahsediliyor. Bir de ortak arkadaşlarımız içinde evlenen ya da evlilik hazırlığında olan birtakım insanlar var. Onun anlattıklarını dinlerken, sevgili olmak/evlenmek ile iş bulmak arasındaki inanılmaz benzerlikler dikkatimi çekti.

Ben beyaz atlı prens beklemiyorum, çevremde yaşananların da farkındayım. Ama arkadaşımın bariz bir yalvarma tonu ile "Sinem n'olur biraz kilo ver" dediğini duyunca bir kere daha düşündüm. Biriyle beraber olabilmek için, çift olabilmek için değişmek gerekiyor buna eminim. Benim söylediklerim biraz havada kalıyor tecrübesizliğimden ötürü ama işte gördüklerimden bu çıkarıma varmak çok zor değil. Velhasıl bence bu kilo ver demekler, düzgün giyinmekler, çok bilmiş davranmamler filan it's all business be. bu it's all business aşağıdaki videoyu izleyince anlam kazanacak endişeye mahal vermeyelim.

Birisi için değişmek, başka birisi için bambaşka biri olmak, bir önceki kendini tamamen ortadan kaldırmak ve bunu sonu belli olmayan bir ilişki ve de herhangi "biri" için yapmak saçma geliyor bana. Birlikte olduğum adam için bir şeylerden taviz vermekten bahsetmiyorum burada. Tamamen bambaşka biri olmaktan bahsediyorum. Evlenme aşamasında belirli alışkanlıkların törpülenmesi veya kültürel farklılıkların tolare edilebilmesi bir sonraki aşama oluyor. Ben ilk tanışıldığı döneme takıldım. Zaten bu iş görüşmesi ile benzer olduğunu iddia etmemin temel nedeni de bu. 

 İş görüşmesine giderken prezantabl olmak zorundayız hepimiz. İnsan kaynaklarının gözüne girmek için fiziğimiz düzgün olmalı, düzgün giyinmiş olmalıyız hatta mümkünse yeni bir giysi olmalı. Saçlarımız fönlü olmalı, makyajımız abartıdan uzak fakat muhakkak yapılmış olmalı, kendimizi çok düzgün ifade etmeliyiz. Mümkünse tecrübeli olmalıyız, işleri berbat etmemek için.

 İleride sevgili olmak istediği adamla sevgili oldukları netleşene kadar beraber yemek yemeyen insanlar var bu yüzden. Neden yemek yemiyor adamın yanında? Çünkü yemek yemeyi kaba buluyor bu kız. Hani var ya pembe sıçmak. hah bunun bi tezahürü gibi düşünün. Kız öyle nomnomnom yemek yerse adamın kendisinden hoşlanmayabileceğini düşünüyor. Aynı kız bu adamla 5 yıldır sevgili, onu da not düşelim.

Bir "kilo ver" cümlesinden benim aklıma bunların üşüşmesi tabii ki benim suçum. ama şimdi şöyle bir bakınca biriyle sevgili olmak/evlenmek bir iş görüşmesinden farksız geldi bana. Üniversiteyi bitirip işe girdiğim, yaşım da biraz geçkin olduğu için bu evlilik mevzuları ha bire burnumun dibinde bitiveriyor. Tabi ben kendim biraz marjinal olduğum için anca böyle laflar hazırlayıp yazıyorum. of çok pis havaya girdim biraz caz dinleyeyim hı hımm.

tabi bir de bu kilo ver'i duyunca geçenlerde bir milyonuncu kez izlediğim sex and the city'nin ilk filmindeki ana konuya ve aşağıda videosu yer alan güzel sahneye çağrıştım. 

-Why did we ever decide to get married?
+I guess we were afraid it would mean something if we didn't.
-I'm sorry to have done that to you.
+I'm sorry to have done that to you.
-You know the funny part?
+Is there a funny part?
-We were perfectly happy before we decided to live happily ever after.
+Guess the joke's on us.
- It's a good closet.
+ Thanks.
-It's comfortable.
+Is this what you had in mind
when you installed the carpet?
-I'd like to think I was that smooth.
+We better get up
before the new owners bust in on us.
-And the way we decided to get married...
...it was all business.
No romance.
That's not the way
you propose to someone.
This is.
Carrie Bradshaw...
...love of my life...
...will you marry me?


sevgili olmak ile iş görüşmesi arasındaki farklardan evlilik teklifine geldik gibi olmasın, söylemeye çalıştığım şeyle paralel bir sahne bu. tabii tüm filmi ve diziyi izleyenler için çok daha anlamlı gelecektir. 


so, şöyle bir toparlayacak olursak, 


1. değişim kaçınılmaz.
2. birisi için değişilebilir, tavizler verilebilir.
3. ve fakat verilen tavizlerin ne olduğu önemli.
4. ben size değişmeyin demiyorum hobi olarak yine değişin.
5.ama birilerinin sizinle birlikte olma ihtimali için baştan değişmeyin.
6. ben öyle yapıyorum mesela, hiçbir faydasını da görmüş değilim ama en azından kendimim.
7. beni böyle sevmedikten sonra istemem ben o sevmeyi zaten.




siz bilirsiniz yani.


yazdıklarımın tamamı için karşıt argüman da yarattım aslında. kendi kendimin anti-tezcisiyim. neyse birkaç yer tartışılabilir ama yine de genel olarak böyle düşünüyorum.


bir de çok içimden geldi, bu yazıyı en sevdiğim Sinem'e ithaf ediyorum.

virvirleme

aslında çıkış noktası benzer olmakla birlikte birbirinden alakasız birkaç konuya değinip kaçacağım,

1. 26 yaşındayım. 18 yaşımdan beri hayatıma çok sayıda insan girdi. 18 yaşımdan önce hayatıma insan girip girmemesi pek önemli değildi benim için, o yüzden özellikle 18 dedim. 18 yaşımdan bugüne değin tanıştığım insanlardan ayıklayıp hayatıma kattıklarımla, hayatımda yer verdiklerimle olan iletişimim şeffaflık üzerine oldu. ama sanki ben bu şeffaflığı biraz yanlış anlamışım. tabii ki arkadaşlarıma karşı olan hislerimden onların haberdar olması önemli ve iyi bir şey ama bazen de işe yaramaz, çözümü olmayan hatta belki iletişimi çıkmaza sokabilecek tarzda hisler olur. bundan 2 yıl önce olsa, hissettiğim ne olursa olsun gider çatır çatır söylerdim. ama bu çatır çatır söylemeler pek bi işe yaramıyor sanki be. he? gerçi hala hislerimi paylaşmam gerekiyor tandanslı şeyler düşünüyorum ben, ama adım da atmıyorum. böyle kalsın bakalım.

2. ilerde bir gün tam zamanlı olarak bir erkekle aynı evde yaşar mıyım bilmiyorum, sanmıyorum da. ama özellikle tivitır sayesinde tanıdığım erkek kişilerin çok büyük kısmının futbola olan düşkünlükleri, bir gün eşim olursa ve futbola çok düşkün olursa ne olur diye düşündürttü beni. ben de futbolu seviyorum, kısmen takip ediyorum filan ama bu hayattan kopan gençleri görünce ben biraz üzüldüm açıkcası. hayatını 7/24 futbola odaklamış bir adamı ben evimde istemem. beraber oturalım maç izleyelim, transferleri filan takip edelim. ama maç olduğu an hayattan kopmayalım. yani o kopmasın. ben zaten kopmam. (ay ocakta yemeğim var geyiğinin de tam yeri)

3. bi de hazır tivitır tipleri filan dedim bir şey daha söylemek istiyorum, tivitırda takip etme ve takip edilme en önemli olgu. yani yazdıklarınızı hiç tanımadığınız insanların okuyup sizinle bir bağ kurması veya aynı fikirde ise sizinle konu üzerinden iletişim kurması filan pek güzel şeyler. buraya kadar tamam. ama hani bi "beni takip etmeyeni ben takiplemem, dur arada sinsice bakayım beni bırakmışsa ben de onu takip etmiyim vb" fikirler beni delirtiyor açıkcası. bu ne saçmalık ya? insanları takip etme kriterinin, sadece o insanın seni takip ediyor olması saçma değil mi? daha doğrusu sığ değil mi? tabii ki takip edilmek, yazdıklarının beğenilmesi veya "aa evet ben de aynı fikirdeyim" denmesi önemli. ama şu takip-takipçi işine saplanıp kalmak inanın anlamsız. siz yazın, bir tane insan bile okusa ve sizi anlasa yeter. ya da ben çok küçük düşünüyorum.

sana kek yaptım

efenim merhabalar, pek güzide hanım kızımızın isteğini yerine getirmek hem de madem marifetliyim biraz da belli edeyim yahu diye düşünerek dün yaptığım kekin tarifini yazmaya karar verdim. efendim kekimiz hemi havuçlu hemi tarçınlı hemi de cevizli. tarifini başka bi blogdan aldım ama tarif eksik ve de yanlış dostlar, ben hemen düzelttim bu hali mükemmel oldu. zaten o siteden direk alıp yapsak muhtemelen ekmeğimsi bi şey olacaktı çünkü tarifte yağ yoktu! kekte nasıl yağ olmaz? üstelik yağ olmadığı gibi süt veya yoğurt da yoktu. bi de 5 yumurta yazılmıştı tarife. bu bence bi kek için oldukça çok(çokbilmiş detected). dolayısıyla aşağıdaki tarif o siteden alınmış olup tarafımdan modifiye edilmiştir. ben yaptım güzel oldu, siz de yapın çokzel oluyor.

Malzemeler,

• 3 yumurta
• 1,5 su bardağı şeker
• Yarım bardak sıvıyağ
• 1 su bardağı rendelenmiş havuç
• 1 su bardağı irice dövülmüş ceviz
• 2 su bardağı un
• 1 tatlı kaşığı tarçın
• 1 paket kabartma tozu
  
  
  İlk önce yumurta ile şekeri bir güzel çırpıyoruz şeker ile yumurtanın tamamen karışması oldukça önemli. bu yüzden mümkünse çırpıcı ile karıştırın. daha sonra sıvıyağı cevizi ve havucu katın ve karıştırın. bunların üzerine tarçını, unu ve kabartma tozunu ekleyin fakat unu muhakkak eleyin o zaman daha güzel kabarıyo çünkü bi de kabartma tozunu unun üzerine ekleyip ayrı bi yerde karıştırdıktan sonra tüm malzemeyi karıştırırsanız daha bir efektif oluyor. benden söylemesi.  bir de unu, tarçını, karbartma tozunu ekledikten sonra ya çok çok fazla karıştırmanız lazım ya da sadece unu ıslatacak kadar karıştırmanız lazım, eğer orta değerde karıştırırsanız kek kabarmayabilir. genelde garanti olsun diye çok karıştırılır ben tam tersini yapıyorum şöyle bi karıştırıyorum hemen döküyorum kek kalıbına.
  
  
  cevizleri çok minik hale getirmedim ben, keki yerken arada dişe gelen bir ceviz pek hoş oluyor ama ben öyle sevmem diyorsanız iyice dövmenizde yarar var. bi de kek kalıbını muhakkak katı yağ ile iyice yağlayın. margarin koku yapabilir o açıdan ben tereyağla yaptım işlemi ama tereyağ sevmiyosanız herhangi bir katı yağ ile iyice yağlayın. tamamını karıştırdığınız malzemeyi dökün. fırını önceden çok fazla ısıtmayın birkaç dakika önceden açmak yeterli, zira fırın çok sıcak olunca kek haşlanmış gibi oluyo, içi pişmiyo dışı yanıyo vs. herkesin fırın ayarı farklıdır muhakkak bu açıdan önceden yaptığınız kekin pişirme süresi ile doğru orantılı bir pişirme süresi belirleyin. kekler genelde 160-170 derecede 30-40 dakikada pişer ama dediğim gibi fırından fırına süre değişebiliyor, bi bilene sorunuz.
  
  
  kek piştikten sonra fırından çıkarın, kalıp elinizi yakmayacak kadar soğuduğunda bi zahmet kalıbından çıkarıverin. opsiyonel olarak üzerine pudra şekeri neyn de dökebilirsiniz.
  
  
  afiyet olsun.
  
  
  PS: bu fotoğraftaki kek dilimlerinden biri diğerlerinden daha koyu, çünkü kızkardeşimle pişirme süresi hakkında ihtilafa düştük, ona güvenip biraz fazla! pişirmişim yandı azıcık. zaten o yüzden iki kere kek yapmak durumunda kaldım. yanık olanını biz yedik pek de güzel oldu. heheh.

böyle seyler

hep bodoslama yazıyorum ya ben, bu seferki biraz farklı. çünkü az önce üzerine düşündüm şimdi satırlara döküyorum. üstelik neden yazmıyor olmam üzerine yazmayı planlıyorum. işler enteresanlaşıyor diğ mi? 


ya çünkü tumblr var, defter(ler)im var bi de tivitır var, daha da önemlisi insanlar var çevremde ne bikbiklesem dinliyorlar, buraya bikbikleyecek pek bir şey kalmıyor. 


mobil internet kullanmaya başlayınca aklıma geleni yazar oldum tivitıra. tivitır beni ehlileştirdi ve tembelleştirdi ve daha bir sürü şey. bir de aklıma gelenler geldikleri gibi gidiyorlar ondan çok muzdaribim. hele bu sıralar anlık hafızam resmen çöktü, her şeyi iki kez sorar, en az üç kez okur oldum. şuur terk haller var bende. hakkımda hayırlısı.


tabi bu blogun bende yerinin ayrı olmamasının da(doğru okudunuz "olmaması") bir etkisi var. bu blog da defterlerim, tivitır ya da tumblr gibi yazmak amaçlı kullandığım bi platform. gerçek bir blogger olmadığım için hayıflanmıyorum ya yazamadım bloga kaç zamandır gibi. dolayısıyla yine yazmam için ruhani bir gerekçem oluşmuyor.


daha da önemlisi, şuraya yazacak bir tane enteresan şey olmadı bugüne kadar. same shit different day işte. özet geçtim ama vallahi böyle.


daha doğrusu var değişik bir şeyler ama sözünü etmeye değmez. maddi hayatla ilgili değişik bir şey ne kadar değişik olabilir ki zaten? ya az para kazanıyosundur ya da çok. bundan bir adım öteye geçemez o değişiklik.


zeki müren "alkışlarla yaşıyorum" demiş ya, ben de "şarkılarla yaşıyorum" bu sıralar. 


bir de tutunamayanlara tutunuyorum.

rerörerörerö

her yeni insanla kendimizi keşfe çıkıyoruz. tanıştığımız kişi sayesinde tanıdığımız "ben"i bazen çok seviyoruz, bi süre sonra o kişiden ayrılmak zorunda kalınca ayrılmak istemiyoruz. çünkü o kişiyle ayrılmak o çok sevdiğimiz "ben"den de ayrılmak demek. o yüzden de kangren de olsa, yürümese de o ilişki bir şekilde bir süre daha dayanıyor. 


yollar hep kendimize çıkıyor. çıkmasa iyi. 

kendimin bile kendimi dinleyesi yok bu aralar. hayırlısı.