iddia ediyorum

ne superbowl aşkıymış arkadaş ya anlamadım gitti. her ne kadar anlayamasam da bunu daha kamusal olan alanlarda dillendiremiyorum zira tutunacak dalım yok. birincisi kayda değer bulduğum her türlü holivud filmini çekinmeden izliyorum, amerikan dizileri hele, her fırsatta. tutkunu olduğum dizi bile var. bi de şimdi super bowl'a bok atmak için NBA'e de bok atmak lazım mesela, ona da atamıyorum. halbuki salt amerikan topraklarından çıkan bu tür siportif aktiviteler arasında super bowl en gıcık olduğumdur. aslında kendi içinde mantıklı bi açıklaması var ama işte türkiye'de, amerika'da yaratılan bi dolu şeye beslenen öyle acayip tutkular var ki nerden tutsam elimde kalıyo bu bok atma aksiyonu. zira ben de convers giyen bi kimseyim. bak al bana bi gap daha.

super bowl'a bok atma aksiyonunun kendi içinde mantıklı olan açıklamasına gelince, super bowl denen hadiseye neden olan şey amerikan fitbolu ya, hah işte bu tür fitbol adı üzerinde bi tek amerikada çok önemli olan bi şey, hatta sadece kuzey amerika'da hata ve hatta sadece amerika birleşik devletlerinde. dolayısıyla amerika topraklarından çıkmış olmakla birlikte yepyerel kalmış tek olayı bu galiba amerikanın. kendisinin olup da satmadığı ya da satamadığı tek olay bu, amerikan futbolu. ama adamlar satmakta süper usta oldukları için olayın kendisini değil daha fazla doğrudan kazanç getirecek super bowl'u satmasını bilmişler. amerikan hayranlığı değil vahşi kapitalizm şeysidir bu son cümle.

NBA olsun dizi olsun film olsun her ülkede yapılan denenen şeyler, daha iyisini amerika yapıyosa orası seyrediliyo, super bowl bu açıdan da yine farklı.

peki ben bunları yazarak super bowl üzerinden tatlısu komünistliği yapmış oluyor muyum en ucuzundan? yok yapmıyorum zira öyle dertlerim olaydı bunu değil sıcak yatağımdan tekel işçilerinin direnişi hakkında atar tutardım. bi de blog olayının en güzel tarafı kimseye hesap vermek zorunda olmamanız galiba, istediğin kadar at tut neden attın diyen "reel" biri yok karşında. kaldı ki bu blogu takip eden bikaç kişi var ki zannetmiyorum ki bu yazdıklarımı çok ciddiye alsınlar, hepimiz geldik gidiyoruz.

iddia ettim, pişman değilim.

şekilsiz panda

görgüsüzlük müdür, beceriksizlik midir, maymun iştahlılık mıdır nedir tam bilemedim ama şu götü boklu bloga bi şekil oturtamadım arkadaş ya. esra da kendi çapında bi deneme yaptı ama olmadı, artık en son bu son görülen şekle karar vermiş gibi yaptım daha da uğraşmıcam.

ya bi de aklımdan sonsuz sayıda yazılacak düşünce olmasından çok çekinmekteyim. zira ara ara, hani şu yapılan her haltın fotoğrafını çeken tikican arkadaşlarımız var ya, onlar gibi kendimi amaçtan sapmış gibi hissediyorum. sanki yazmak için bi şeyler düşünüyomuşum gibi geliyo bi de bu ne egosantrik bi iştir, böyle bi kendini kıymet bilmedir falan o ayrı bi konu tabi.

işte şeyi dicem, aklımdan sonsuz sayıda sürekli bişiler karalama şeysi geçiyor ama şöyle bi sorun var durmuyor o şeyler, ben de bi türlü toplayıp yazamıyorum. artı bi şeyler karalarken de yazdığım yerden çok acayip bambaşka bi yerde bitiriyorum o da bambaşka bi konu. her şey bambaşka bi konu iyi güzel de niye onu diyip duruyorum da başka bişi demiyorum? bu da ayrı bi konu.

geyiğim gelmiş ben gideyim.

türküm doğruyum çelişkenim

hayatımda mutlu bi nihayete ermesini istediğim mevzularla ilgili bu kadar isteksiz ama aynı zamanda da kendiliğinden olan gelişmelere karşı bu kadar kırılgan oluyor olmak, şu sıralar sürekli kullandığım tabirle, acayip bi durum. acayipliği geç çelişken bi durum.

ya da fişim çekilmiş benim galiba.
o zaman, vega'dan geliyor,

çek, çek, çek fişimi
fişimi lütfen..

kendi sorusuna kendi cevap veren panda

kendine üç kağıt açmakla objektif olmak arasındaki çizgide bi yerdeyim yine. zira şimdi şöyle bi durum var. bugün bi arkadaşımın doğum günü. hem de pek uzun sancılı bi arkadaşlığımın sürmeye devam ettiği bi kimse kendisi. aynı zamanda yaklaşık bir yıldır ev arkadaşım. doğum gününü facebooktan kutlamak dışında en ufak bi harekette bulunmadım. bunun rasyonel sebebi şudur, arkadaşını çok iyi tanıyan bi kimse olarak, şu andaki yaşam tarzını ve hayatını yakından bilen biri olarak, yapacağım herhangi bir aksiyonun kıymetinin bilinmeyeceğine derinden bi inancım var. çünkü eminim ki, arkadaşım, sevgilisi ile geçireceği ilk doğum gününün nasıl olacağını düşünmek, kurmak haricinde kalan bütün tebrikleri kulak arkası edecek ve umursamayacak. ha keza zaten şu anda farklı şehirlerdeyiz yapabileceğim şey ya telefon ederek sesli bi şekilde doğum gününü kutlamak olacaktı ya da en extrem olarak minik bi hediye alıp kargolamak olabilirdi. ama yapmadım. bunları da pişman olduğum için değil, aksine iki şey arasında kaldığım için karalıyorum. ikinci durum da şu, acaba ilkel duygu deyu tabir edilen kin,öfke şeylerinden ben kendimi arındıramıyor muyum? esas olay bence bu. zira bu arkadaşımla ilgili içimde yarayan bi kana mevcut ama yani aslında pek de yenilir yutulur cinsten şeyler yaşamadım ama madem yenilir yutulur cinsten olmadığını düşünüyorum da ben neden karşısına geçip de rerörerö konuşmuyorum, her şey yolundaymış gibi davranıyorum da ondan sonra böyle triplere giriyorum? ahan galiba biraz objektif oldum kendime. özgünün bi şarkısı vardı yurttayken kantinde çok rastlardık çok eğlenirdik, "kendime yokuş olurum" diye bi söz geçiyodu. ben de aynı minvalde kendime objektif olabiliyorum galiba.
velhasıl kendime objektif olduğuma inandığım şu dakikalarda, düşünüyorum ki iyi veya kötü ne yaparsam yapayım totalde umursanmayacak, ben iyi bi şey yaptığım takdirde daha sonra ulan niye yaptım ben bunu diyip öfkeme öfke katacağıma hiçbir şey yapmamanın pişmanlığını taşımayı tercih ettim. hiçbir şey yapmak kötü bir şey yapmak olmuyor ama bi durum karşısında herhangi bir şey yapılması gerekiyosa ve sen bi şey yapmıyosan bazı bazı bu durum kötü bir şey yapmış olarak algılanabiliyor. püff boş konuşma modları vol. üç milyon. bi de yazarken kendi sorduğum sorulara kendim cevap vermiş olmam sürekli yalnız kalacağıma delalettir, ben bunu bilir bunu söylerim. sorulacak sorularıma kendim cevap verdiğim sürece her şeyin bi anda değişmesini beklemek de tam bir apıtallık, apıtall.

kendini durdurabilme ihtimali

insanlarla iletişim kurarken özellikle yüzyüze görüşmüyorken sınır belirlemek çok zor. tabi burada kastettiğim iletişim cinsler arası iletişim. zira kızlar kızlarla, erkekler erkeklerle çok spesifik konular hariç sosyalleşme amaçlı bi iletişim kurmuyolar internet üzerinden. genel olarak karakterini bilmediğiniz biri ile iletişmek özellikle şu anlamda zor: karşındakinin eğilimini bilmiyosun ve o da senin eğilimini bilmiyo ama bi yandan da bi konular bi şeyler tutturmuşsun sohbeti koyulaştırıyosun. kimin neye eğilimi olduğu, beklentileri veya diğer kaygıları umrunda olmuyo, tek derdin o an bişiler anlatabiliyo olmak oluyo. bu noktada ben dengede tutamıyorum gibi geliyo. yani iletişim kurmakla sarkıntılık yapmak-askıntı olmak-musallat olmak arasında ince bi çizgi var ve bu çizgi o an iki kişinin arasında o iki kişiye göre belirleniyo. normal şartlarda buna karar vermek için belli sınırlarda konuşup konuşup karar veriyosun tanışma aşaması daha bi belirgin hatlarda geçiyo. e peki internet üzerinden nası olucak bu işler? ben mesela naparsam yapayım hep birilerini kendimle sosyalleşmeye zorluyomuşum gibi hissediyorum. biraz fazla üsteliyorum galiba, diğer hemcinslerime göre. hiç teklif falan beklemiyorum söyleyecek bi şeyim varsa çekinmeden söylüyorum. ama zannediyorum ki daha dikkatli, daha bi çekinik kalmak gerekiyor. öyle olmayınca karşıdan "bu kişi de hemen her şeye atlıyor canım aa bu neyy" gibi bi tepki alınabiliyo. aman diyim tikat edeyim/edelim.

nelör oloyor?

kimseyi iplememeyi öğrenmek gerek galiba. ama yine de kimseyi iplemeyenleri görünce ben bi acayip oluyorum. mesela şu anda bi ev arkadaşımın arkadaşı iki günlüğüne kalmaya geldi eve. gerçi kızı ben önceden tanıyorum ama pek iyi anlaştığımız söylenemez. bu evde kalması için sorun değil tabi zira yatağımda yatmayacağına göre beni ırgalamaz. yatağıma sulanmamış olmasına rağmen sahip olduğu rahatlık bana battı açıkcası. zira kız sevgilisini alıp gelmiş ve şu anda mutfağı dağıtmakla meşgul. sevgilisini alıp gelmesi de bi noktada sorun değil ama haber vermesi gerekmez miydi ya? kapıyı açınca kız ve sevgilisiyle karşılaşmış olmak çok acayip değil mi? bi de sen zaten geçici olarak, misafir olarak geliyosun bu eve üstelik rica minnet bi de ne demeye sevgilini takıyosun ki peşine? ne tür bi rahatlık anlayamadım. aynı rahatlığın ürünü olarak bi de bana kapıyı açtığımda sen neden evdesin deme cüretini de gösterdi. buradan kendisini her yerinden öpüyorum.

pasif agresif

bıkkınlık. son birkaç ayımı özetleyen kelime bu. hem de kelimenin tam anlamıyla. ne ara ben bu kadar bıktım da şu hale geldim bilmiyorum. aslında biliyorum ama işime gelmiyo o yüzden üzerini kapatıyorum.

bi de öfke. hem de birçok şeye. tahammül sınırlarımın çok çok altında bi haldeyim ve her şeye öfkeliyim, yani birçok şeye. galiba en çok kendime öfkeliyim her şeye yansıtıyorum.

ama bi yandan düzgün gitmesi gereken birkaç önemli şeyin asla düzgün gitmemesi de bu öfkenin nedeni olabilir.

zamanla aram çok iyidir. çok sıkı-fıkıyız. her şeyi saatine göre yaparım. söz verdiğim her şeyi zamanında yapma gayretinde olurum her zaman. ben çok zamanına göre saatine göre yapıyorum her şeyi ve istiyorum ki çevremdekiler de en azından benim etkilenebileceğim şeyleri zamanına göre yapsınlar.

son 2 yılda taşındığım 5. evim. aslında pratikte 2. evim. diğer 3 evden bugün taşınıcam yarın taşınıcam geçici olarak kalıyorum minvalinde kalmıştım. ama yine de toplam bu 5 evin hatta 6 evin hepsinin bi düzeni bi ayarı vardı. hepsinden bambaşka şeyler öğrendim. bu evde zaman olgumu değiştirmem gerektiğini öğrendim. ama sanırım bi bunu değiştiremeyeceğim. diğer evlerdeki tecrübelerim dayanıklılığımı arttırdı, zaman zaman ayak uydurma babında değişmem gerektiğini gösterdi ama bu seferkini başarabileceğimi hiç sanmıyorum. işin kötü tarafı aynı zaman olgusunu şu andaki işim için de değiştirmem gerekiyor, yazılacak tezim için de aynı şeyi yapmam gerekiyor. evet gerekiyor.

gereklilik ömür boyu, ben zaman olgumu değiştiremicem ama değiştirmem yönünde düzenli olarak baskı hissedicem, bunu da pasif-agresif tonlarda yansıtıp durucam. herkes zararlı çıkacak muhtemelen en çok da ben.

ama bu pasif agresif dönemim şaka yollu giydirmeler şeklinde tezahür ettiği noktada keyife dönüşebiliyor tabi dozunda olduğu sürece. bu dönem böyle idare edicem gibi.

fotoğraf: http://bit.ly/7G2EIX