bit.

uyuşturucu vb herhangi bir şey kullanmadım ama bazı iletişimler bi nevi uyuşturucu bağımlılığı gibi. bırakması çok zor. hele ilk başlarda tam çıldıray. ama ne yapıyoruz kendimizi telkin ediyoruz, bu da geçecek diyoruz ve bir bakıyoruz geçmiş gitmiş. her şey geçer. her şey biter.

hedaye

çok ağlamakla çok gülmek arasında bir yerdeyim. öyle yer olur mu demeyin vallahi var ben evde bizzat kendim kullanıyorum.

kitaplar aracılığıyla bağ kurmayı çok seviyordum. sevdiğim tanıdığım/tanımadığım herkese kitap hediye ediyordum. fakat geçen gün düşündüm, ben kitapla bağ kurmayı seviyorum ama belki hediye ettiğim kişi o kitap aracılığıyla o bağı benimle kurmak istemiyordur? belki o kitap başlı başına başka bir anlama geliyordur ve ömrü boyunca da o anlamı korumasını istiyordur kitabın hediye edildiği kişi. olamaz mı? olabilir.

bi de mesela gittin kitabı hediye ettin hatta içine ufak bişiler karaladın sonra da iletişiminiz koptu. o kitaba ne zaman gözü çarpsa ne zaman eline alsa aklına gelmemesi gereken kişi gelecek. oldu mu hiç, güzelim kitap ziyan oldu şu an.

insanlarla bağ kurma işi neresinden bakarsan bak şu hayatta yaptığımız en olağan ve fakat aynı zamanda bir o kadar da tehlikeli bir şey. ama tehlikenin farkında değiliz. (see what i did there?) ben biraz hayırsız/vefasız bi kimseyim sanırım ondan böyle insanlarla kurduğum bağın eninde sonunda kopacağına inanıyorum.

ne bileyim, ben arkadaşlarımla kurduğum iletişimde "ya hiç aramıyosun beni :(((" seviyesini sevmiyorum. ben aramıyorsam sen ara, aramızda teklif mi var gibi düşünüyorum. fakat düşündüğümle kalıyorum, çünkü bu teklifsizlik çalışan bir şey değil illa ki bozuluyor bir yerde ve bir süre sonra konuşmamaya başlanılıyor. uzun bir süre konuşmayınca da bu sefer ilk kim konuşacak gerginliği oluyor ve bu noktadan sonra tamamen kopuluyor. kopası varmıştı demek ki diyip geçiyoruz nabalım.

insan denen varlığın en iyi özelliği kısa veya uzun vadede iyi/kötü her şeye alışıyor olması. bu cümlenin ardından belkiğ alışmam lağzımm şarkısıyla yazıyı bağlasam iyiydi ama ben onun yerine şunu seçtim:

http://www.youtube.com/watch?v=4O_Opkjqav0

çikgizil bir şarkı dinleyin inşallah.

sesli düsünüyorum

eğlenmenin vücut üzerinde ne tür kimyasal etkiler var acaba? beraberken eğlendiğimiz insanlara bizi daha bağımlı kılan bir şey salgılıyor olabilir mi vücudumuz? beraberken eğlenmek dışında bir olayımın olmadığı ve fakat o eğlenmeler dışında kurduğumuz iletişimin yükü gün geçtikçe ağırlaşıyorsa buna bir çare bulmak gerekmez mi?

uzun zamandır yazmıyordum bir şeyler. çok şey düşünüyorum ama yazmak için fırsat yaratmıyorum (zekalıyım ama okuyacak kadar değil gibi oldu ya la). Eylül itibariyle sık sık yazıcam. çok değişik olmasa da az insanlı bir dönem beni bekliyor. ya da bana öyle geliyor.

buraya bi bakın

/çemkirme mode on/

bazen aklıma gelen sorular çok hoşuma gidiyor, manyak demezseniz bi itirafım olacak; bu tarz soruların aklıma gelmesinden acayip mutlu oluyorum. tam o an o soru üzerine konuşabileceğim "birilerim" olsa dünya önümüzde diz çöker. valla lan. dün ödev teslim ettikten sonra dolmuşa binmek için yürürken aklıma geldi, eminim birçok insanın aklına gelmiştir, eşyanın bize hükmetmesinin önüne geçebilsek, ya da en azından bunun farkına varabilsek daha kolay olmaz mı her şey? mesela twitter. olm twitter dediğin bir site yahu. ve geçmişi de pek uzun değil, 2009 yılı itibariyle hepimiz için bir anlamı olmaya başladı, öncesinde -ki öncesi de çok önce değil altı üstü 2007- kimsenin umru olmayan bir siteydi. evet çok seviyoruz, orada insanlarla kaynaşıyoruz, dışarda sahip olamadığımız bir sosyallik veriyor bize eyvallah, ama o yokken de yaşayan işini gücünü yapan insanlardık. sen twittera kendinden büyük anlam yüklemezsen onun sana hükmetmesinin önüne geçebilirsin. bu bir. twitterı ve benzer şeylere hayatının en anlamlı şeyi muamalesi yapmak anlamsız. çünkü sen o twitterdan çok daha fazlasısın. bu iki. ayrıca twitter gerçek insanların sanal bir sosyallik yarattığı bir yer. bu üç. bir gün başın sıkışsa seninle muhabbet eden 20 adamdan sadece 3'ü sana yardımcı olur bu da iyimser bi tahmin. bu da dört. bunu bi düşün.

insanların sürekli birbirlerinin twitterı kullanım şekli üzerinden laf sokma çabalarına ayrıca hayranım. "yææ adam ha bire kapıyor gidiyor sonra geri geliyor ne kadar saçma, bikbikbik" "yææ adam futbol takımına küfrettiler diye twitterı kapatır mı yææ" baba pardon da sanane? adam kapatıp geri açıyorsa senin yerini mi daraltıyor? koltuğunu mu veriyosun? o gelince sen gitmek zorunda mı kalıyosun nedir? twitter dediğin bir ortam, eğer büyük kavga çıkıyorsa ya da adama anlamsız gelen şeyler oluyorsa çeker gider bundan sanane. adamla iletişim kurmak istiyorsan 9438590 adet farklı yolu var zaten. kendisine direk ulaşabileceğin hiçbir şey yoksa en az bir arkadaşını tanıyosundur, bu internetler çok küçük zaten herkes herkesi tanıyor. 

insan neyi ne kadar ve nasıl seveceğini, ve sevgisini nasıl göstereceğini sadece kendisi belirler. bunu bi unutmayın.

/çemkirme mode off/

geç kaldım ama yine de yaptım bir liste

Yeni yıla girmeden bu listeyi yapmak lazımdı amma her şeyi sonsuza değin erteleme huyu olan bir kimse olarak bunu da bugüne değin erteledim. Aslında liste yapmaya niyetim yoktu, sonra geçen yıl yaptığım listeye bakıp bu yıl dinlediklerimi düşününce arada ne kadar fark olduğunu fark ettim. Bir de geriye dönüp, bir-yıl-boyunca-neler-dinlemişim-bakması ne kadar güzel oluyormuş dedim. Öyleyse 2011'de neler dinlediğimin bir listesini neden yapmayayım dedim. Hatta her bir grup/insan için bir tane de şarkı koyayım, canı isteyen dinlesin dedim. Here we go.

1. The Last Shadow Puppets: Her şey Sine'nin "benden the last shadow puppets'ı iki yıl boyunca sakladınız ya size yazıklar olsun" minvalinde yazdığı tivit ile başladı. Önce the last shadow puppets dinlemeye başladım. İlk başlarda anadolu rock gibi -ki hala iddiamın arkasındayım, Sine sevgiler- geldi ama tabii dinledikçe hayran oldum. Bir albümde hiç mi kötü, ay bunu daha az seviyorum dediğim bir şarkı olmaz. Gerçekten bu tam da öyle bir albüm, çok bayılarak dinliyorum. Üstelik yeni yıl hedayesi olarak en bayıldığım Gökçe -aklımımı okudu naptıysa artık- bana albümünü aldı, böyle aşk yaşıyoruz kendisiyle. Velhasıl çok güzel bir grubumuz The Last Shadow Puppets. Şu ana kadar sadece bir adet albümleri vardı, bu yılın sonuna kadar ikincisini çıkaracaklarmış çok şükür. Miles Kane'nin Color of The Trap isimli bir adet solo albümü var, bir de Alex Turner Submarine'nin soundtrackini yaptı bu da onun solo albümü gibi, biraz daha tematik. Her ikisi de çok güzel albümler, tek albümle yetinmeyin soloları da dinleyin. http://fizy.com/#s/19xs0o

2. Arctic Monkeys: The Last Shadow Puppets'a bu kadar hayran kalınca grubun üyelerini araştırdım. Miles Kane ve Alex Turner insanları kimlerdir neler yaparlar derken Arctic Monkeys'e denk geldim. Humbug albümünü dinleyerek grubu sevdim -ki Humbug albümüne de yine Gökçe sayesinde sahibim, eyvallahing- bütün albümleri çok güzel, en güzel albümleri tabii ki Whatever People Say I Am, That's What I'm Not. 2010 yılında çıkardıkları albüm Suck and See It'e herkes bok attı ama bence o da çok harikulade bir albüm, özellikle Brick by Brick ve Library Pictures'ı tavsiye ederim. http://fizy.com/#s/1kci17

3. The Black Keys: Aslında The Black Keys'i daha yeni dinlemeye başladım, aralık ayı ortasında dinlemeye başlamama rağmen bu grubu da çok beğenerek dinliyorum. Birden fazla albümleri var, ben Attack & Release ile başladım ama El Camino'yu çok daha beğendim ve henüz El Camino'dan bıkmadım, diğer albümleri hakkında herhangi  bir yorum yapacak kadar yetkili bir insan değilim, ama El Camino çok harika bir albüm, yine içinde hiç kötü şarkı yok. Bir de bir albümlerinde The Beatles'ın She said she said'in coverını yapmışlar, muazzam olmuş. http://www.youtube.com/watch?v=8kC6Rl3HXaA

4. Regina Spektor: Regina geçen yıl da dinlediğim kişilerden. Bir zamanlar birisi "senin kadın sesine zaafın var" demişti. Regina sevgimi böyle açıklamakla yetiniyorum. Çok severek dinliyorum. En sevdiğim şarkısının hangisi olduğuna henüz karar veremedim ama Samson'ın yeri ayrı. Ayrıca Samson Genuis Next Door'u evire çevire döver. http://fizy.com/#s/3we2y9

5. Mine Geçili: Bir tane albümü var bu ablamızın. Zeki  Müren şarkıları söylüyor, ve o kadar harikulade bir sesi var ki.Tek albümünü aylar boyu dinlemişliğim vardır, hala da arada açarım. Zeki Müren şarkıları sevenler için çok şahane bir albümdür. http://fizy.com/#s/1tgwj1

6. Morrissey: Morrissey ile ilgili söyleyecek bir şey yok. Ama daha önce dinlemediyseniz bence dinlemeyin.  http://fizy.com/#s/3w9eyf

7. Adele: Adele için ne diyeceğimi bilemiyorum. Tüm dünya kızları olarak kalp kırıklıklarımızı onun şarkıları üzerinden bir daha hatırlıyoruz. Birkaç röportajını izlerseniz/okursanız arkadaşınız oluverir, dikkat edin.  Adele ile ilgili şarkılarından bağımsız güzel bir şey geldi başıma. yıl başında bir arkadaşımın kardeşinden iyi seneler temalı bir mail aldım. mailde "ne zaman Adele dinlesem sen geliyorsun aklıma" yazıyordu. Bunlar güzel şeyler. http://fizy.com/#s/28u2vu

Bunlar  tüm yıl boyunca ağırlıkla dinlediğim insanlar/gruplardı. Bir de ek olarak
Vega http://fizy.com/#s/3kdt9v,
Pilli Bebek http://fizy.com/#s/1c25ri , 
Sakin http://fizy.com/#s/1ahe5b,
The Beatles http://fizy.com/#s/1d7ex0, 

Coldplay http://fizy.com/#s/16larb ve

The National http://fizy.com/#s/1de60g var.

kürk mantolu madonna

daha 40 sayfasını okuduğum için kitabın içeriği ile ilgili yorum yapmayacağım. kitabın iki noktayı tek başına, ünlem ve soru işareti ile birlikte kullanmak gibi ciddi bir problemi var. böyle bir imla hatası böyle büyük yazarların kitaplarında yapıldığında, o hata hata olmaktan çıkıp meşrulaşıyor. herkes böyle kullanmaya başlıyor. ben kitabı cok büyük bir merakla okumaya başladım ama bu yanlış noktalamalar dikkatimi dağıtıyor, okumakta oldukça zorlanıyorum. iki nokta gibi bir noktalama işareti yok, ünlem veya soru işaretinden sonra ise kesinlikle yok. ben Sabahattin Ali'nin böyle bir şey yaptığını sanmıyorum. bunu ispat etmem mümkün değil, ama elinde daha eski bir basımı olan varsa bir fikir verebilir. benim elimde yapı kredi yayınlarının 46. baskısı var. Ağustos 2011'de basılmış. bu kitap basıldıktan sonra editörün masasına gitmiyor mu acaba? ya da birileri göz gezdirmiyor mu? göz gezdirip bu hataları görmezden geliyorsa veya bunu hata olarak görmüyorsa o nasıl bir insan ki yayinevinde çalışabiliyor? eve gidince yapı krediye mail de aticam, şimdilik twitterdan sordum, nedir bu diye. cevap verirlerse anlayacağız neymiş durum.

benim de söyleyeceklerim var.

ben karaktersiz miyim ya? olabilir.

çünkü karakterimi ve aidiyet duygumu hiçbir şey üzerinden kurgulamıyorum ben, öyle ortaya karışık bir insanım. günlerdir bunu düşünüyorum, hayatımdan şunu çıkarsam geriye bana ait az şey kalır dediğim hiçbir şey yok sanırım. bir şeyi tutkuyla sevmek, aidiyetini, karakterini onun üzerinden kurgulamak ne kadar doğru bu başka bir tartışmanın konusu. ben şimdilik o kısmı pas geçiyorum zira tek başına yazılacak, düşünülecek bir konu olmadığını düşünüyorum. istişare ister bu konu.  

evet ne diyorduk, mesela çevreme bakıyorum, herkesin hayatında tutkuyla bağlandığı bir şey/şeyler var. yaşadığı şehir olur, futbol takımı olur, sinema yönetmeni olur, dizi olur, dizi karakteri olur, film olur, oyun olur. bi şey işte. böyle sevmeler ortaokul-lise yıllarından hemen sonra kendiliğinden bitti bende. şak diye, hiç var olmamış gibi hem de. bu söylediklerim karakteri doğrudan çok güçlendiren şeyler değil ama kişiyle ilgili belirgin bir fikir verir gibime geliyor. benim böyle bir eğilimim olmadığı için ortalama biriyim gibi geliyor. yazdıklarımı okudukça saçma gibi gelmeye başladı zaten, neyse.

yaşadığım şehirle bir alıp veremediğim yok mesela, zaten benim için şehri güzel, yaşanabilir, sevebilir kılan şey insanıdır. birlikte vakit geçirdiğim insanlardan memnunsam şehrin koy götüne, ankara olmuş, muş olmuş fark etmiyor. tabii ankara'da yaşayan bir insan olarak bu noktada oturduğum yerden yazıyorum, şehir muhakkak fark eder de işte anladınız siz onu. ben şehre güzel demem şehirde sevdiğim insanlar olmadıkça. hah bu daha doğru bi yorum oldu. 

yaşadığım şehirle bi alıp veremediğim yok ama ha bire istanbul ile ankarayı karşılaştıran arkadaşlara şunu söylemek isterim; istanbul siz insanlar olmadan güzel, ankara ise insanları ile güzel. taam mı.

ders çalışmalar; bu yüksek lisans işini kıvırıcam galiba bu sefer. geçen sefer kıvır(a)mamak için çok makul nedenlerim vardı, bu sefer hiçbiri yok, üstelik şimdilik sadece bilimsel hazırlık dersleri almama rağmen seviyorum uleyn! sosyal dışlanma ile azınlık kimliği ilişkisi üzerine minik bir ödev yapacağım inşallah hocam. şayet bunu becerebilirsem beni tutabilene aşk olsun. 

dinlemeler; çılgınlar gibi arctic monkeys dinliyorum, önünü alamıyorum. ama çok eğlenceliler yav, acıklı şarkıları yok denecek kadar az, zaten acıklı şarkı dinleyecek olsam arctic monkeys'in bir değişik versiyonu the last shadow puppets açıyorum the time has come again dinliyorum, i don't like you anymore dinliyorum. siz de dinleyin çoğüzel.

okumalar; haruki murakami ile tanıştım imkansızın şarkısını okuyarak. bir cümleye dünyaları sığdırabilen, çok nevi şahsına münhasır bi amcamız kendisi. salinger'ı pek severmiş, zaten imkansızın şarkısında da çok bariz hissediliyor salinger öykünmeleri. 

murakami'den hemen sonra barış bıçakçı ile yine fırtınalı fakat çok kısa süren bir aşk yaşadık. bizim büyük çaresizliğimizden yaklaşık 3 ay sonra veciz sözleri okudum. sanki 3 ay önce görüştüğüm bir arkadaşımla tüm gün çene çalmak için bir araya gelmişiz gibi oldu. fırtınalı aşkın hemen ardından da kürk mantolu madonnaya başladım, onu daha bir yavaş daha bir sindirerek okuyorum, bitsin öyle yorum yapayım. sırada okunacak yaklaşık 25 kitabım var onları okumaya uğraşırken bir o kadar daha alırım muhtemelen, bazen yetişemiyiyorum okunacak çok şey var :( diyorum ama sonra geçiyor.

izlemeler; downton abbey izledim. jane eyre, jane austen tarzı ingiliz draması sevenler izlesin derim. her bölüm film gibi, iki sezon toplam 15 bölüm var. bir de christmas özel yapmışlar 25 aralıkta yayınlanacakmış diyollar. güzel elbiseler, kitaplardan fırlamış aşk cümleleri, toplumsal sınıflar, birinci dünya savaşı öncesi ve sonrası, zenginlik, aristokrasi. bunlar anahtar kelimeler. ivit. californication izliyorum şimdilerde ama öyle bi aşırı bayılmadım nedense. çerezlik dizidir,  detay şey edemedim. downton abbey'den sonra pek gitmedi bence ondan böyle oldu. californication kenarda dursun biraz, 2 günlük ömrü var zaten, mad men'e başladım henüz iki bölümünü izledim. ilk izlediğimde çok dumanlı (sığ detected) diyip bırakmıştım, şimdi ilk iki bölüme bakınca canım sigara çekti, hayatında hiç sigara içmemiş insanım. böyle şeyler.

yaşımla ilgili kaygılarım yok diyorum ama galiba her şeye geç kaldığını hissettiğini iddia eden bir insan olarak kendimi kandırıyorum. mesela mevsimciler var, bir de aycılar. yaşadıkları şeylerin müsebbibi olarak mevsimleri veya ayları görüp "bir an önce bit derler. kısa bir zaman öncesine kadar(en son ekim ayı için) ben de böyle diyordum. sonra dedim ki aga bu nedir? başıma gelenin mevsimle veya ayla bir ilgisi yok, başa geliyor sen de çekiyorsun dedim. ama sanırım temelde "giden gün ömürden gidiyor şikayet etmiyim bu günlerin tadını çıkarayım mümkün mertebe" diyorum. yazık la bana kimin çocuğuysam.

bir de, birkaç ve hiçbiri kelimelerini her daim ayrı yazan insanlar var, böyle kafa göz dalasım geliyor. hele bi de bunların "487 yıllık bloggerım, yazar sayılırım bien tekieem" kafasında olanları var, onlar tam öldürmelik. yazarken muhtemelen bilgisayar başındasınız, bi zahmet yeni sekme açıp, kontrol etseniz olmaz mı? çok mu zor yani. bilmemek değil kontrol etmemek ayıp. 

hayatımızdan çıkan -and vice versa tabii ki- insanlar hayatımızdan çıktıktan sonra adeta hiç var olmamışlar gibi oluyor, sanki biraz acayip oluyor. çünkü o yok olunca beraber yaptıklarınız da yok oluyor veya anlamını yitiriyor. o yok olunca hisler de bir süre sonra yok oluyor, o yok olunca kendimiz de eksiliyoruz biraz. o eksiklikle baş etmek biraz zor ama imkansız değil, hele bu konuda biraz tecrübeliyseniz gelip geçiyor fiyuut diye.

bu aralar temizlik halindeyim, bayağı da faşizan bir tavırla temizlik yapıyorum. hayatımda olmasını istemediğim insanları -kademeli olarak- hayatımdan çıkarıyorum. yazmayı bıraktığım blogların yazar listesinden kendimi çıkardım, okumadığım blogları okuma listemden çıkardım,  feysbukta "bu kişi bir nedir? hayatını merak etmiyorum, benimle ilgili güncellediğim gelişmeleri takip etmesinden hoşlanmıyorum o halde neden takip ediyorum?" dediğim herkesi arkadaş listemden çıkardım, tivıtırda ne idüğü belirsiz ne kadar fake takipçim varsa blokladım, tumblrda beğendiğim 1500 küsür postta bir düzenleme yaptım. valla bir ferahlık oldu, mottom sinem'de sadelik.  siz de deneyin çokzel oluyor. 

bir de yapmak zorunda kaldığım bir temizlik oldu. hayatımdan birkaç kelimeyi çıkardım. daha doğrusu kullanılması yasak kelimeler listesine aldım.


ha boyle oldi.