Korkma ben varim

Merhaba.

Bugün Murat Menteş'in Korkma Ben Varım isimli kitabını bitirdim, iki üç laf sokup gideceğim. Kitabı okumamış olanlar bence bu yazıyı da okumasın, çok spoiler yok ama kitabı okumayı planlıyorsanız kesin vazgeçersiniz bu yazıyı okursanız. 

2010 yazında yazarın diğer kitabı Dublorün Dilemması'nın büyük bir kısmını okumuş, kitabı bitiremeden Polonya'ya gitmiş, döndüğümde temizlik sırasında kitabın kaybolduğunu öğrenince kitabın son bölümünü okuyamamıştım. Okuduğum kadarıyla kitap çok akıcı gelmekle birlikte çok hoşuma gitmemişti. Bu mevzunun üzerinden yaklaşık 1,5 sene geçtikten sonra bir arkadaşımla kitap üzerine konuşurken arkadaşım "ya tamam fena kitap değil ama sanki biraz amerikan filmleri gibi değil mi?" diyince bende taşlar yerine oturdu. Hakikaten kitap bol kanlı, aksiyonlu ama ciddi bir mevzunun olmadığı amerikan filmleri gibi.  Bugün diğer kitabı da bitirince iyice emin oldum. Boş, şiddeti öven aksiyon filmi izlemeyi sevenler bu kitabı da sevebilir ama bence o tarz aksiyonlu film izlemeyi sevenler gider film izler niye bu kitabı okusun.

Bunun dışında kitapta beni rahatsız eden birkaç şey vardı: Birincisi ve en önemlisi, kitabın büyük kısmı aforizmalardan oluşuyor. Kitabın edebi herhangi bir derinliği yok, hatta adamların birbirlerini öldürmeleri dışında doğru düzgün bir olay da yok, hafiften paranormal bir iki şey var onun dışında da bir olay yok, vallahi yok. Aşk, cinayet, biraz da siyaset. Konu bilmediğimiz bir şey değil, anlatım tarzı desek o da orijinal değil. Aforizma yazılmasına çok itirazım yok ama edebiyatın aforizmaya indirgenmesinden rahatsızım. Aforizma yazmak istiyorsan bloga yaz, tivitıra yaz. Ünse ün, paraysa para. Edebi derinlik, dili iyi kullanma, kurguyu düzgün yapma, karakterleri derinleştirebilme gibi daha önemli noktalar var edebiyatta. Sadece aforizma yazabildiği için bir yazarın çok tutmasını anlayabilmiş değilim. 

İkincisi, kitapta çok fazla kadın karakter yok, olanlar da ya silik ya da kısa vadede kesin ölüyor. Ayrıca yazar subtext olarak değil bariz gözümüze gözümüze sokarak kadınları kötülüyor. "Erkek evlense de bekardır..." "Evlenilen her kadın bir gün kesin delirir." gibi rahatsız edici cümleler vardı. Bu tarz bir seksizm hiç hoş değil.

Üçüncüsü, haddinden fazla tekrar. Kitabın ilk bölümünde beş cümleden biri "bir çin atasözü der ki" tümcesinden oluşuyor ve bu beni aşırı rahatsız etti. Başka bir bölümde de belli bir tarihte olan şeyler art arda sıralanmış. Yazarın o kadar şeyi arayıp bulmasını takdir ettim ama okurken "öef eytere bea!" dedim. Zira anlattığı esas olaydan soğutan bir etkisi vardı o gereksiz tarihi şeylerin.

Dördüncüsü, kitaptaki karakterlerin isimleri. İsimler fonetik ve esprili olsun diye ne kadar absürt tamlama varsa onlardan seçilmiş. Hayati Tehlike, Atom Bombacıyan, Kader Güler-İnşallah gibi. Bu isimlerin absürtlüğü benim okumamı zorlaştırdı ama bu tarz çerez kitap okumayı sevenlerin hoşuna gider belki bilemeyeceğim.

Velhasıl 424 sayfalık kitapta Müntekim Gıcırbey'in mektupları ile 4-5 sayfa gerçekten çok iyiydi, gerisi fos.

Kitapla ilgili fikirlerimi goodreads'e değil de özellikle buraya yazdım. Neticede orası kamuya açık bir alan böyle bir yazı sert kaçabilir ve de okumaya niyetli olanları soğutabilir diye düşündüm.

İyi akşamlar.

ha boyle.

bir ego savaşı var kesin. birileri diğerlerini kendi istegi doğrultusunda değişmeye ikna ediyor veya edemiyor. tüm olay bundan ibaret. değişmeye ikna edemeyince bir taraf çok üzülüyor öbür taraf kaldığı yerden devam
ediyor. ha ne oluyor da biri diğeri için değişmeye razı oluyor orasını bilemedim, bulamadım bir türlü.

değiştirmek değil belki ama hiç olmazsa bir farkındalık yaratılabilinseydi iyiydi. böyle pek hoşnut değilim ama böyle de oluyormuş.

"düzelir."

bit.

uyuşturucu vb herhangi bir şey kullanmadım ama bazı iletişimler bi nevi uyuşturucu bağımlılığı gibi. bırakması çok zor. hele ilk başlarda tam çıldıray. ama ne yapıyoruz kendimizi telkin ediyoruz, bu da geçecek diyoruz ve bir bakıyoruz geçmiş gitmiş. her şey geçer. her şey biter.

hedaye

çok ağlamakla çok gülmek arasında bir yerdeyim. öyle yer olur mu demeyin vallahi var ben evde bizzat kendim kullanıyorum.

kitaplar aracılığıyla bağ kurmayı çok seviyordum. sevdiğim tanıdığım/tanımadığım herkese kitap hediye ediyordum. fakat geçen gün düşündüm, ben kitapla bağ kurmayı seviyorum ama belki hediye ettiğim kişi o kitap aracılığıyla o bağı benimle kurmak istemiyordur? belki o kitap başlı başına başka bir anlama geliyordur ve ömrü boyunca da o anlamı korumasını istiyordur kitabın hediye edildiği kişi. olamaz mı? olabilir.

bi de mesela gittin kitabı hediye ettin hatta içine ufak bişiler karaladın sonra da iletişiminiz koptu. o kitaba ne zaman gözü çarpsa ne zaman eline alsa aklına gelmemesi gereken kişi gelecek. oldu mu hiç, güzelim kitap ziyan oldu şu an.

insanlarla bağ kurma işi neresinden bakarsan bak şu hayatta yaptığımız en olağan ve fakat aynı zamanda bir o kadar da tehlikeli bir şey. ama tehlikenin farkında değiliz. (see what i did there?) ben biraz hayırsız/vefasız bi kimseyim sanırım ondan böyle insanlarla kurduğum bağın eninde sonunda kopacağına inanıyorum.

ne bileyim, ben arkadaşlarımla kurduğum iletişimde "ya hiç aramıyosun beni :(((" seviyesini sevmiyorum. ben aramıyorsam sen ara, aramızda teklif mi var gibi düşünüyorum. fakat düşündüğümle kalıyorum, çünkü bu teklifsizlik çalışan bir şey değil illa ki bozuluyor bir yerde ve bir süre sonra konuşmamaya başlanılıyor. uzun bir süre konuşmayınca da bu sefer ilk kim konuşacak gerginliği oluyor ve bu noktadan sonra tamamen kopuluyor. kopası varmıştı demek ki diyip geçiyoruz nabalım.

insan denen varlığın en iyi özelliği kısa veya uzun vadede iyi/kötü her şeye alışıyor olması. bu cümlenin ardından belkiğ alışmam lağzımm şarkısıyla yazıyı bağlasam iyiydi ama ben onun yerine şunu seçtim:

http://www.youtube.com/watch?v=4O_Opkjqav0

çikgizil bir şarkı dinleyin inşallah.

sesli düsünüyorum

eğlenmenin vücut üzerinde ne tür kimyasal etkiler var acaba? beraberken eğlendiğimiz insanlara bizi daha bağımlı kılan bir şey salgılıyor olabilir mi vücudumuz? beraberken eğlenmek dışında bir olayımın olmadığı ve fakat o eğlenmeler dışında kurduğumuz iletişimin yükü gün geçtikçe ağırlaşıyorsa buna bir çare bulmak gerekmez mi?

uzun zamandır yazmıyordum bir şeyler. çok şey düşünüyorum ama yazmak için fırsat yaratmıyorum (zekalıyım ama okuyacak kadar değil gibi oldu ya la). Eylül itibariyle sık sık yazıcam. çok değişik olmasa da az insanlı bir dönem beni bekliyor. ya da bana öyle geliyor.

buraya bi bakın

/çemkirme mode on/

bazen aklıma gelen sorular çok hoşuma gidiyor, manyak demezseniz bi itirafım olacak; bu tarz soruların aklıma gelmesinden acayip mutlu oluyorum. tam o an o soru üzerine konuşabileceğim "birilerim" olsa dünya önümüzde diz çöker. valla lan. dün ödev teslim ettikten sonra dolmuşa binmek için yürürken aklıma geldi, eminim birçok insanın aklına gelmiştir, eşyanın bize hükmetmesinin önüne geçebilsek, ya da en azından bunun farkına varabilsek daha kolay olmaz mı her şey? mesela twitter. olm twitter dediğin bir site yahu. ve geçmişi de pek uzun değil, 2009 yılı itibariyle hepimiz için bir anlamı olmaya başladı, öncesinde -ki öncesi de çok önce değil altı üstü 2007- kimsenin umru olmayan bir siteydi. evet çok seviyoruz, orada insanlarla kaynaşıyoruz, dışarda sahip olamadığımız bir sosyallik veriyor bize eyvallah, ama o yokken de yaşayan işini gücünü yapan insanlardık. sen twittera kendinden büyük anlam yüklemezsen onun sana hükmetmesinin önüne geçebilirsin. bu bir. twitterı ve benzer şeylere hayatının en anlamlı şeyi muamalesi yapmak anlamsız. çünkü sen o twitterdan çok daha fazlasısın. bu iki. ayrıca twitter gerçek insanların sanal bir sosyallik yarattığı bir yer. bu üç. bir gün başın sıkışsa seninle muhabbet eden 20 adamdan sadece 3'ü sana yardımcı olur bu da iyimser bi tahmin. bu da dört. bunu bi düşün.

insanların sürekli birbirlerinin twitterı kullanım şekli üzerinden laf sokma çabalarına ayrıca hayranım. "yææ adam ha bire kapıyor gidiyor sonra geri geliyor ne kadar saçma, bikbikbik" "yææ adam futbol takımına küfrettiler diye twitterı kapatır mı yææ" baba pardon da sanane? adam kapatıp geri açıyorsa senin yerini mi daraltıyor? koltuğunu mu veriyosun? o gelince sen gitmek zorunda mı kalıyosun nedir? twitter dediğin bir ortam, eğer büyük kavga çıkıyorsa ya da adama anlamsız gelen şeyler oluyorsa çeker gider bundan sanane. adamla iletişim kurmak istiyorsan 9438590 adet farklı yolu var zaten. kendisine direk ulaşabileceğin hiçbir şey yoksa en az bir arkadaşını tanıyosundur, bu internetler çok küçük zaten herkes herkesi tanıyor. 

insan neyi ne kadar ve nasıl seveceğini, ve sevgisini nasıl göstereceğini sadece kendisi belirler. bunu bi unutmayın.

/çemkirme mode off/

geç kaldım ama yine de yaptım bir liste

Yeni yıla girmeden bu listeyi yapmak lazımdı amma her şeyi sonsuza değin erteleme huyu olan bir kimse olarak bunu da bugüne değin erteledim. Aslında liste yapmaya niyetim yoktu, sonra geçen yıl yaptığım listeye bakıp bu yıl dinlediklerimi düşününce arada ne kadar fark olduğunu fark ettim. Bir de geriye dönüp, bir-yıl-boyunca-neler-dinlemişim-bakması ne kadar güzel oluyormuş dedim. Öyleyse 2011'de neler dinlediğimin bir listesini neden yapmayayım dedim. Hatta her bir grup/insan için bir tane de şarkı koyayım, canı isteyen dinlesin dedim. Here we go.

1. The Last Shadow Puppets: Her şey Sine'nin "benden the last shadow puppets'ı iki yıl boyunca sakladınız ya size yazıklar olsun" minvalinde yazdığı tivit ile başladı. Önce the last shadow puppets dinlemeye başladım. İlk başlarda anadolu rock gibi -ki hala iddiamın arkasındayım, Sine sevgiler- geldi ama tabii dinledikçe hayran oldum. Bir albümde hiç mi kötü, ay bunu daha az seviyorum dediğim bir şarkı olmaz. Gerçekten bu tam da öyle bir albüm, çok bayılarak dinliyorum. Üstelik yeni yıl hedayesi olarak en bayıldığım Gökçe -aklımımı okudu naptıysa artık- bana albümünü aldı, böyle aşk yaşıyoruz kendisiyle. Velhasıl çok güzel bir grubumuz The Last Shadow Puppets. Şu ana kadar sadece bir adet albümleri vardı, bu yılın sonuna kadar ikincisini çıkaracaklarmış çok şükür. Miles Kane'nin Color of The Trap isimli bir adet solo albümü var, bir de Alex Turner Submarine'nin soundtrackini yaptı bu da onun solo albümü gibi, biraz daha tematik. Her ikisi de çok güzel albümler, tek albümle yetinmeyin soloları da dinleyin. http://fizy.com/#s/19xs0o

2. Arctic Monkeys: The Last Shadow Puppets'a bu kadar hayran kalınca grubun üyelerini araştırdım. Miles Kane ve Alex Turner insanları kimlerdir neler yaparlar derken Arctic Monkeys'e denk geldim. Humbug albümünü dinleyerek grubu sevdim -ki Humbug albümüne de yine Gökçe sayesinde sahibim, eyvallahing- bütün albümleri çok güzel, en güzel albümleri tabii ki Whatever People Say I Am, That's What I'm Not. 2010 yılında çıkardıkları albüm Suck and See It'e herkes bok attı ama bence o da çok harikulade bir albüm, özellikle Brick by Brick ve Library Pictures'ı tavsiye ederim. http://fizy.com/#s/1kci17

3. The Black Keys: Aslında The Black Keys'i daha yeni dinlemeye başladım, aralık ayı ortasında dinlemeye başlamama rağmen bu grubu da çok beğenerek dinliyorum. Birden fazla albümleri var, ben Attack & Release ile başladım ama El Camino'yu çok daha beğendim ve henüz El Camino'dan bıkmadım, diğer albümleri hakkında herhangi  bir yorum yapacak kadar yetkili bir insan değilim, ama El Camino çok harika bir albüm, yine içinde hiç kötü şarkı yok. Bir de bir albümlerinde The Beatles'ın She said she said'in coverını yapmışlar, muazzam olmuş. http://www.youtube.com/watch?v=8kC6Rl3HXaA

4. Regina Spektor: Regina geçen yıl da dinlediğim kişilerden. Bir zamanlar birisi "senin kadın sesine zaafın var" demişti. Regina sevgimi böyle açıklamakla yetiniyorum. Çok severek dinliyorum. En sevdiğim şarkısının hangisi olduğuna henüz karar veremedim ama Samson'ın yeri ayrı. Ayrıca Samson Genuis Next Door'u evire çevire döver. http://fizy.com/#s/3we2y9

5. Mine Geçili: Bir tane albümü var bu ablamızın. Zeki  Müren şarkıları söylüyor, ve o kadar harikulade bir sesi var ki.Tek albümünü aylar boyu dinlemişliğim vardır, hala da arada açarım. Zeki Müren şarkıları sevenler için çok şahane bir albümdür. http://fizy.com/#s/1tgwj1

6. Morrissey: Morrissey ile ilgili söyleyecek bir şey yok. Ama daha önce dinlemediyseniz bence dinlemeyin.  http://fizy.com/#s/3w9eyf

7. Adele: Adele için ne diyeceğimi bilemiyorum. Tüm dünya kızları olarak kalp kırıklıklarımızı onun şarkıları üzerinden bir daha hatırlıyoruz. Birkaç röportajını izlerseniz/okursanız arkadaşınız oluverir, dikkat edin.  Adele ile ilgili şarkılarından bağımsız güzel bir şey geldi başıma. yıl başında bir arkadaşımın kardeşinden iyi seneler temalı bir mail aldım. mailde "ne zaman Adele dinlesem sen geliyorsun aklıma" yazıyordu. Bunlar güzel şeyler. http://fizy.com/#s/28u2vu

Bunlar  tüm yıl boyunca ağırlıkla dinlediğim insanlar/gruplardı. Bir de ek olarak
Vega http://fizy.com/#s/3kdt9v,
Pilli Bebek http://fizy.com/#s/1c25ri , 
Sakin http://fizy.com/#s/1ahe5b,
The Beatles http://fizy.com/#s/1d7ex0, 

Coldplay http://fizy.com/#s/16larb ve

The National http://fizy.com/#s/1de60g var.