feysbuk güzeli

bunu muhakkak yazmam lazım, şöyle objektifim çok acayip farkındayım her şeylerin diyip duruyorum. yine kendime dürüst olucam. çok eğlencez bu sefer. bu feysbuk zımbırtısı malum hepimizin bi şeysi oluyo. kimisi oyun oynuyo kimisi heyatını koyuyo oraya kimi de casusculuk oynuyo. bi de tabi meşur fotoğraf altı yorumcularımız var, en sevdiğim.


ben de arada yapıyorum yorumlar filan. hatta kendim de teşhirci bi kimse olarak fotoğraflarımı koyuyorum. öyle sekiz bin tane albüm değil ama profil fotoğrafı babında şey ettiriyorum. bu fotoğraf yorumlarında kızların böyle bi şey durumları var ya, her fotoğrafın altına senin gibisi yok ne şahane ne kadar güzel bi kızsın seni alan yaşadı tandaslı bişiler yazıyolar. tamam kabul güzellik göreceli ve de bazı kızlar da gerçekten güzel. ama işte mesela ben gibi vasat bi güzelliği olan kızlar için harika süper çok güzel gibi yorumlar çok yapay kalıyo.


bazen hatta öyle kızların fotoğraflarına öyle yorumlar yazıyolar ki zannedersiniz bi jessica alba bi scarlet ya da bir natalie. fekat işte çirkin bettyden hallice filan kızlar. ben de arada denk geliyorum bu tip yorumlara ve kendi kendime ulan ne kızlar ve ne arkadaşları var diyorum. bugün son koyduğum profil fotoğrafım bikaç kız arkadaşım tarafından beğenilince ben de kendimi o gördüğüm kızlara benzettim. bi de bi tespit yaptım arada. bi kızın fotoğrafları altına sadece kız arkadaşları aman bu ne güzellik vay sen ne kadar dünya güzeli bi kızsın filan yazıyolarsa bilin ki o kız çirkindir. ve evet tahmin edildiği üzere ben de çirkinim ulan. bu tespit günlük hayatta ne işimize yarayacak peki? bi işe yaramayacak, hiçbir şey değişmeyecek. sadece ben fotoğraf bakarken bakarken kendimi çirkin ilan edince çok eğlendim bi an, eh teşhirciyim durmadım ahan buraya yazdım. eğlendim arada.


allah çirkin bahtı versin diyip konuyu iyi bağlıyorum kendime yontarak.


rapor kafası.


idareee edin.

niteliksiz bilgi

zırva diye bi yemek varmış görsel ararken karşıma çıktı.kastamonu yöresine aitmiş, nişasta ve lohusa şekerinden yapılıyomuş. ama bunun konumuzla bi ilgisi yok aslında.

her yazdığım şey olmasa da genel olarak sürekli zırvaladığımı düşünüyorum şu sıra, çünkülüm biri bana bi şey sorunca sonsuza değin bi şeyler anlatıp duruyorum. uzatıyorum da uzatıyorum. bi konu tabiki derinlemesine uzun uzadıya tartışılabilir de ben pek öyle yapmıyorum ilk önce söyleyeceğimi söylüyorum ardından da bi dolu gereksiz saçma şeyler anlatıyorum. maruz kalan insanların bi kısmı isyan ediyo bi kısmı sessiz kalma hakkını kullanıyo ama bi noktada artık ben de zırvaladığımı farkediyorum. eskiden pek farkedemiyodum kafa bikbiklemeye devam ediyodum neyseki kendimi bazı bazı durdurabiliyorum. iyi oluyo ama bazen de dayanamayıp yazıyorum. ahan yine yazdım.

rapor kafası anca bu kadar toplayabildim. madem toplayamayacaktım niye yazdım?
seviyorum desem yeridir.

gözlerinin ustasıyım zırvalamaların ustasıyım.

ben tam bunları yazarken yu kent olveys vaç yu vant çalıyordu, n'alaka?

yazmalı mıı yazmamalı mııı

envai çeşit farklı platformda neredeyse sürekli karalıyorum. bi kısmı karşılıklı oluyo bi kısmısı kendi çalıp kendim oynadığım türden oluyo. velhasıl anlattıklarım yazdıklarım genelde boş konuşma kabilinden şeyler olsa da hemen hemen her gün bi şeyler yazıyorum bi yerlere ki pek kısa yazmıyorum. ama yine de anlatamadığımı düşünüyorum birçok şeyi. en yakınımdan en uzağıma etrafımda olan, olmayan herkese diyorum başta kendime diyorum aslında. ama olduramıyorum.

işin enteresan tarafı yazdığım kadarından çok daha fazlasını siliyorum bi de. her yanım kaygıya batmış ondan olsa gerek. bi de ziyadesiyle dışa dönük bi kimseyim etraftan aldığım her tepki benim için nedense hayati önem taşıyo biri bana bi şey diyince uzun uzun düşünüyorum onun üstüne ve özellikle bu yazma konusunda birçok insanla etkileşim içersindeyim onlar da fikir beyan ediyolar. dolayısıyla da yazmıyorum bi dolu şeyi.

aslında yazmaya başlarken sadece yazdıklarımdan çok sildiklerim midir mühim olan dicektim. yanına da dicektim ki meyve kabuğu mu yoksa içi mi işte tam böyle bi çelişki bu sanırım dicektim. yine iki paragraf yazdım.

yazıyorum mütemadiyen..

ama yazmaktan çok oldurmak isterim ben.

özledim ulan!

litıl tings

kar mar derken esas mevzuyu atladım. bugün güzel bi şey oldu. hoş, böylesini dilememiştim ama zaten her zaman her istediğimiz tam versiyon olmuyo pek. bugün olan şey ise, birinin bana bakarken gözlerinin ışıldamasıydı. şimdi böyle yazıncası çok zavalı (evet tek l'lisinden, bence daha etkili) görünebilir ama değil. gerçekten istediğiniz kişiden gelmese de, bu bakış çok kıymetli.
ama bi yandan da tekrardan bi şeyi farkettirdi bu olay bana. yine zaman-mekan'ı tutturamadık. yani bundan önce de hep böyle oldu bundan sonra da böyle olacak muhtemelen. yine asgari müştereklerde buluşamadık. üstelik çok acıdır ki bu sefer ben tutturamadım, ki genelde karşı tarafta yer alırdım. velhasıl insanlar tutturmuş bi şeyleri geçinip gidiyorlar benim neyim eksik bilemedim bi türlü.ışıldama aksiyonunu da böyle tarihe not düşmek istedim o yüzden işbu saçmalamayı saçmaladım.

her yerde kar var

fotoğrafı daha erken elde edebileydim daha iyi bi zamanlama olabilirdi. efenim yukarıdaki fotoğraf 4 gün önce 4 şubatta bolu'da gölköy kampüsünde çekildi, resmen belime kadar kar var yahu.
ayrıca fotoğraf makinesi o kadar şahhane bi makine ki beni bildiğin zayıf göstermiş.her ne kadar benimle ilgili gerçekleri yansıtmasa da kar ile olan gerçekleri bire bir yansıtmaktadır. arz ederim, arz-ı endam bile ederim.

PS: boyum 1.62 artık karın boyunu hesaplayıverin oradan.

iddia ediyorum

ne superbowl aşkıymış arkadaş ya anlamadım gitti. her ne kadar anlayamasam da bunu daha kamusal olan alanlarda dillendiremiyorum zira tutunacak dalım yok. birincisi kayda değer bulduğum her türlü holivud filmini çekinmeden izliyorum, amerikan dizileri hele, her fırsatta. tutkunu olduğum dizi bile var. bi de şimdi super bowl'a bok atmak için NBA'e de bok atmak lazım mesela, ona da atamıyorum. halbuki salt amerikan topraklarından çıkan bu tür siportif aktiviteler arasında super bowl en gıcık olduğumdur. aslında kendi içinde mantıklı bi açıklaması var ama işte türkiye'de, amerika'da yaratılan bi dolu şeye beslenen öyle acayip tutkular var ki nerden tutsam elimde kalıyo bu bok atma aksiyonu. zira ben de convers giyen bi kimseyim. bak al bana bi gap daha.

super bowl'a bok atma aksiyonunun kendi içinde mantıklı olan açıklamasına gelince, super bowl denen hadiseye neden olan şey amerikan fitbolu ya, hah işte bu tür fitbol adı üzerinde bi tek amerikada çok önemli olan bi şey, hatta sadece kuzey amerika'da hata ve hatta sadece amerika birleşik devletlerinde. dolayısıyla amerika topraklarından çıkmış olmakla birlikte yepyerel kalmış tek olayı bu galiba amerikanın. kendisinin olup da satmadığı ya da satamadığı tek olay bu, amerikan futbolu. ama adamlar satmakta süper usta oldukları için olayın kendisini değil daha fazla doğrudan kazanç getirecek super bowl'u satmasını bilmişler. amerikan hayranlığı değil vahşi kapitalizm şeysidir bu son cümle.

NBA olsun dizi olsun film olsun her ülkede yapılan denenen şeyler, daha iyisini amerika yapıyosa orası seyrediliyo, super bowl bu açıdan da yine farklı.

peki ben bunları yazarak super bowl üzerinden tatlısu komünistliği yapmış oluyor muyum en ucuzundan? yok yapmıyorum zira öyle dertlerim olaydı bunu değil sıcak yatağımdan tekel işçilerinin direnişi hakkında atar tutardım. bi de blog olayının en güzel tarafı kimseye hesap vermek zorunda olmamanız galiba, istediğin kadar at tut neden attın diyen "reel" biri yok karşında. kaldı ki bu blogu takip eden bikaç kişi var ki zannetmiyorum ki bu yazdıklarımı çok ciddiye alsınlar, hepimiz geldik gidiyoruz.

iddia ettim, pişman değilim.

şekilsiz panda

görgüsüzlük müdür, beceriksizlik midir, maymun iştahlılık mıdır nedir tam bilemedim ama şu götü boklu bloga bi şekil oturtamadım arkadaş ya. esra da kendi çapında bi deneme yaptı ama olmadı, artık en son bu son görülen şekle karar vermiş gibi yaptım daha da uğraşmıcam.

ya bi de aklımdan sonsuz sayıda yazılacak düşünce olmasından çok çekinmekteyim. zira ara ara, hani şu yapılan her haltın fotoğrafını çeken tikican arkadaşlarımız var ya, onlar gibi kendimi amaçtan sapmış gibi hissediyorum. sanki yazmak için bi şeyler düşünüyomuşum gibi geliyo bi de bu ne egosantrik bi iştir, böyle bi kendini kıymet bilmedir falan o ayrı bi konu tabi.

işte şeyi dicem, aklımdan sonsuz sayıda sürekli bişiler karalama şeysi geçiyor ama şöyle bi sorun var durmuyor o şeyler, ben de bi türlü toplayıp yazamıyorum. artı bi şeyler karalarken de yazdığım yerden çok acayip bambaşka bi yerde bitiriyorum o da bambaşka bi konu. her şey bambaşka bi konu iyi güzel de niye onu diyip duruyorum da başka bişi demiyorum? bu da ayrı bi konu.

geyiğim gelmiş ben gideyim.