yazıyorum yazıyorum bitmiyor

çok değişik bi şey. böyle bi nası yazma isteğim var anlatamam. çılgınlar gibiyim şu an ya. tivitırdan millete laf atıyorum. formspringde soru soruyorum bi yandan cevaplıyorum. bloglara bakıyorum, mail atıyorum insanlara filan. bi yandan da daha akademik kaygılarla bi yazı yazmaya çalışıyorum. ama değişik bi döngüye girdim. şöyle ki, akademik yazıyı yazmak için tabi ciddi ciddi oturup okumak, düşünmek gerekiyo ve ben bundan zerre şikayetçi değilim gerçekten yapmak istiyorum bunu. ama bi yandan da işte böyle bi sosyal medya aracılığı ile sosyalleşmeye çabalıyorum. hatta bakınız bloga yazı yazıyorum. yani ama ne yapayım çok eğlenceli bi şey bu soğşıl medya ya, öyle değil mi? gerçi tivitırla ilgili birkaç derdim var ama gülü seven dikenine katlanır demişler ne yapacan idare edecen.

bu Suzan Kardeş'in Makyaj Odası Şarkıları ne kadar güzel bi albümdür ya. çevir çevir dinle. gerçi albümle ilgili de cinsiyet bazında bi  fikrim var ama yine de birçok şarkısını özellikle cem yılmazı nejat işleri ve olgun şimşek'i pek severek dinliyorum. fikrim ise şudur, şarkıları neye göre kime göre seçtiler bilemiyorum. tabi şarkıları okuyanların ses rengine tonuna muhakkak dikkate almışlardır ama nası olmuşsa artık, albümdeki en güzel şarkıları erkekler söylüyor kadınlar ya çok tırt şarkıları (bknz: oya aydoğan domdom kurşunu) ya da orijinal haliyle yarışılmayacak şarkıları (bkz: özgü namal-ederlezi) okumuşlar üstelik bu kadınların okuduğu şarkılarda orijinal bi aranjman yok, erkeklerin öyle mi peki? yohh değil, gayet orijinal. ve kadınlar arasında en güzel şarkıyı okuyan da bizzat Suzan Kardeş'in kendisi, kendine torpil geçmesini anlayabilirim ama kadınlara böyle bi şey denk gelmiş olması benim hoşuma gitmedi. buluttan nem kapma şeysi oldu bu da ama ne bileyim böyleyken böyledir benim gözümde.

birkaç saat önce Say Anything diye bi film izledim. John Cusack'i zaten pek severim. film 1989 yapımı. ve Johncuğum nası toy nası sevimli nası şirin aman da aman, hanimiş de hanimiş. yani resmen John Cusack'in o dönemini yakalasam kaçırmazdım kesinlikle modunda izledim. bi de adamın benim izlediğim filmlerindeki karakteleri o kadar güzel ki, insanda böyle bi adamla iletişim kurma ihtiyacı yaratıyo, yani yakalasam johncuğum evlen benimle evimin erkeği ol dicem, o kadar ki hoşuma gidiyor. izlediğim film için bi yerde şey okumuştum, bu film kötü eleştiri almayan ilk 50 film arasındadır. hakkaten aslında filmde bi sürü açık var bişiler var böyle bi zaman-mekan algıları farklı filan. yine de izlerken gülümsetiyor mütemadiyen. pek şirin bi filmimiz kendisi. ha bi de Frasier'daki Frasier'ın deli babası da bu filmde oynuyo yine bi baba rolünde ama bu seferki baba çok değişik. türkiyedeki babaların hepsinin 50 yıl ilerisinde, ki yıl 1989 dikkatinizi çekerim.bi de ek olarak mini mini bi çocuk var orada 3-4 yaşlarında muhtemelen. allam nası şeker ya nası sevimli. ahan bizim oğlan

geçen sefer toplumun geneli tarafından pek çok sevilen bazı insanları ve diğer şeyleri sevmediğimi yazmıştım. bu sefer daha değişik bi şeyi itiraf edicem. Neşet Ertaş ile Beatles'ın şarkılarını kendileri söylediği zaman pek dinleyemiyorum ben. dur ya ikisini bi ayırayım. Neşet Ertaş'ı kesinlikle dinleyemiyorum, elektronik bağlama en kıl olduğum enstrümanların başında gelir zaten, hele bi de bozlak olayı var ki tahammülüm yoktur kendisine. ama bazı türkülerini pek severim Neşet'in, yalan dünya  başta olmak üzere. işte mesela bunu güzel sesli ve müzik altyapısı iyi olan birileri söyledi miydi nasıl da dinliyorum. Beatles içinse durum biraz daha farklı. Beatles'ın kendisini dinliyorum ki zaten kısa bi süre önce tanıştık kendileriyle. ama Across The Universe sayesinde şarkıların coverlarını dinleyincesi orijinalini dinlemek hiç içimden gelmedi. bu halleri daha çok hoşuma gidiyo. hele ki (across the universe filminden bağımsız olarak) Rufuscuğum across the universi bi söylemiş ki dadından yenmiyor :)

son olarak mavi jeansin son reklamı ne kadar gerizekalıca olmuş söylemeden geçemiycem. kız "erkek arkadaş kotu" kelimelerinin ingilizceye tam çevrilmiş halini söylüyor anne şaşırıyor nece konuşuyosun diye ve kız da diyorki burası istanbul bikbikbik. vay gerizekalı seni demek geldi içimden ilk reklamı izlediğimde ve hala da aynı hissi besliyorum. mavi jeansin zaten bence stratejik olarak çok belirgin bi hatası var. o da şudur, şimdi bu mavi jeans oldukça pahalı fiyatlardan satıyo kotlarını, dolayısıyla onu alacak kesim belli bi kesim. ülkemizde dil eğitiminin sahip olunan gelirle doğru orantılı olduğunu düşünürsek (ki boyfriend jeansi minicik ingilizcesi olan da bilir de esas mesele o değil) bu adamlar direk kendi kitlesini gerizekalı yerine koymaya çalışıyo bence. ha bi de mavinin istanbul faşistliği zaten vardı ama bu son zamanlarda neden bu kadar yükselişe geçti anlayabilmiş değilim. dünya düzeninde yeni bi dalga oluşturan milliyetçi dalgaya mı kapıldı ne oldu?

bir postun daha böylece sonuna geldik. ben biraz mekansal ayrımcılık bakayım.

saygılar bizden efenim.

ıvır zıvır vesaire

mutluyum. bi an yazınca fazla gibi göründü gözüme ama pek fazla değil. normal mutluyum. biz insan evlatlarının mutlu olmak içün bi sebebe ihtiyaç duyuyor olması başka bi tartışmanın konusu ama yine de genel geçerliliği kabul edilmiş bi yargı olarak ben de mutlu olmamın sebep/sebeplerini yazmalıyım. ama esasen bi sebep yok. ya da şöyle söyleyeyim mutsuz olmak için daha fazla sebebim var. sebebimsin gibi bi kelime geçen bi şarkı vardı di mi? neydi o sahi? 

mutluyum. çünkü ufak tefek neşeli haberler alıyorum etraftan. su akıyor yatağını buluyor filan. kısa bi dönem için bile olsa merkezi sınavlara girip çıkmaca yok. girdiğim önceki sınavların sonuçları yavaş yavaş belli oluyo. çok da fena değiller. bugün de Ales vardı başımızın belası. gerçi ChimiChanga pek seviyomuş alesi ve sorularını ama neyse bişi demiycem. gerçi bi adet Lost ile ilgili bi de futbolla ilgili bi soru vardı. sınav sırasında neşe verdi moral buldum diyebilirim. yine de saçma buluyorum alesi. saçmasın.

neden saçma bu ales? çünkülüm hem yüksek lisans yapmak isteyenler hem de doktora yapmak isteyenler aynı sınava giriyorlar. üds'de olduğu gibi alan ayrımı yok, ki bu çok büyük bir sorun. zira sosyal bilim eğitimi almış tipler olarak biz matematikten ne anlarız? neyse matematiği geçiyorum hadi öss möss derken biraz bi şeyler biliyo olabiliriz ama saçma sapan ispat soruları, fizik alanına yakın soruları ben napacam ya??ben sosyoloji ya da uluslararası ilişkilerde doktora yapıp bu iki sosyal bilimden birinde uzmanlaşmak istiyorum ve bunun için neden matematik ve benzeri fen bilimlerinden bir veya birkaçı ile ilgili sorularla muhattap olmak zorunda kalıyorum? neyi ölçüyosunuz onu da anlayabilmiş değilim. alesten çıkıp diğer sınavların ne kadar saçma ve herhangi bi şeyi ölçmediğinden yakınabilirim ama yakınmıyorum. hatta çok alakasız bi konuya geçiyorum.

Barış Manço, Volkan Konak,  Selvi Boylum Al Yazmalım, 500 Days of Summer, Casablanca. sevmiyorum ben bunların hiçbirini. çeşitli sebeplerden sevemedim arkadaş. Barış Manço herkesin barış abisi oldu benim olamadı. 80'lerin tam ortasında doğmuş bi insan olarak tam bir televizyon çocuğu olmam lazımdı ama olmamışım, olamamışım, mışım diye anlatıyorum zira 3-4 yaşlarımdaki birkaç anıyı hatırlıyor olmakla birlikte ilkokula dair çok az şeyi hatırlıyorum ama televizyon izlemediğimi söylüyo hep annemgiller. o açıdan tam benim çocukluk dönemime denk gelen adam olacak çocuk poroğramı olsun, dünyayı gezmece olsun şarkıları olsun beni cezbetmesi gereken dönemde izlemediğim için cezbetmedi, daha sonra da artık çok geçti, cezbolamadım.  tabi rest in pis Barış Manço. Volkan Konak'ın böyle bi çözemediğim bi küstahlığı var. ben kendimi nası olsa halka kabul ettirdim her haltı ederim havası var. lümpen bi havalar filan. durup durup sevvvvvvvgilimmmmm diyor ya ağzının ortasına vurasım geliyor yeminle. Selvi Boylum Al Yazmalım desen ne bileyim ya sevemedim bi türlü, tabi bunu kamuya açık alanda dile getirmiyorum dayak falan yerim belki ne me lazım. bu summer hanım kızımızın filmine de sonuna gıcık olduğum için sevmiyorum. gerçi summerın bütün tavırlarına komple gıcığım her ne kadar zoey hanım kızımızın o değişik cazibesine kapılsam da filmdeki bütün tavırları beni deli ediyor üleynnn. casablancanın da bi tek "play it again sam"ini sevdimdi ötesinden hiç hazetmedimdi. ohh söyledim rahatladım.

bugünde böyle bi komple rahatlama günü oldu. tam güzel günler göreceğiz güneşli günler havasındayım, halbuki bugün buraya bi yağmur yağdı, pardon yağmak biraz hafif kaçtı bi su döküldü bi su döküldü hem nasıl yani inanamazsınız. bi de o yağmur geçtikten sonra nası bi kuşboku kokusu geliyo bütün şehirden buna daha da inanamazsınız valla öyle bi koku ki belli ağaçlara sürekli tüneyen kuşlar yüzünden güzergah değiştiriyorum, ağaçların yanından geçmemek için. böyle bi pis koku daha da yok bence.

karakter olarak çok dışa dönük bi kimse olduğumdan sürekli bi birilerinden bi fikirler alıyorum, bi de birileri bi şeyler söyleyince çok etkileniyorum söylediklerinden. mesela herhangi bi iş yaparken mümkün mertebe şikayet etmemeye çalışırım. bıçağın kemiğe dayandığı noktalarda isyan ederim ama genelde o evreye gelmeden iş güç bitmiş olur. ben işimi yaparken çok şikayet etmezken çevremdekiler "ya senin işin de amma zor ya, valla ben olsam dayanamam, bence kesinlikle bi tatile çıkmalısın, çok çalışıyosun" falan diyolar ya, hah ben tam o an bi triplere giriyorum ki hem nasıl. diyorum evet ya ben ne çok çalıştım yaptım ettim, tatil etmeliyim, kendime zaman ayırmalıyım falan. ama yavaş yavaş öğrenmeye başladım ya da dışardan bana yüklenen şeyleri kendimmiş gibi görmeye başladım her iki ihtimal sonucunda bi şeyler kendiliğinden oluyomuş havasına girdi bence bu da bi şeydir. öyle ya da böyle karakter dediğimiz şeyin alışkanlıklar kısmı yavaştan oluşmaya başladı. iyidir iyidir.

uyku ile çok ciddi dertlerim var. sadece uyku değil takıntılarım ve kendimi acayip şeylere bi cümle ile şartlıyor olmamla ilgili sorunlarım var. bunların içinden bi tek biyolojik saatimi çok seviyorum, maşallah çok güzel çalışıyor kerata. ama diğerlerini parça pinçik edesim var. misal, geçen gece yatağımın yakınlarında zararsız küçük bi böcek gördüm. evde yalnız olmanın da verdiği tedirginlikle kendi kendime "ben gece kesin uyanırım yine ya kesin yine saçma sapan bişeylerden korkucam" dedim ve tam bi saat sonra uykum tamamen kaçmış ve bi şeylerden de korkmuş bi şekilde uyandım bilgisayarımı açtım bi şeyler izledim ve iki saat sonra da sızdım. böyle zamanlarda kendimden nefret ediyorum. hayır madem huyumu biliyorum ne demeye kesin böle yapcam diyorum değil mi, madem biliyorum öyle olmaz ya ben mışıl mışıl uyurum derim ve uyurum değil mi?

takıntılı (kimilerine göre de yüksek standartlı, prensipli hayat diyebiliriz ama benimkisi tam takıntılı bence) olmak çok zor ya, hayatı zorlaştıran bi şey, istiyorumki üzerimde bi recep ivedik rahatlığı olsun. ohh böyle serbest, fıss, rahat. di mi negzel olurdu. ama malesef öyle değilim. kendimle güreşmek yerine alışsam iyi olur ya da madem bu kadar şikayetçiyim bi yerlerden değiştirmeye, değişmeye başlasam iyi olur. yoksa böyle böyle nereye kadar.

14 mayısta ufak bi aksiyon yapıcam, şu andan itibaren merak içerisindeyim bakalım nası olacak? bence ben fazla ümitlenmiyim pek bi şey olmaz ama yine de denemekten zarar gelmez, nası olsa ben kendime maksimum zararı verdim daha da ötesi olmaz.

pek kıymetli arkadaşım Emre (a.k.a Mavro) blog açmış efenim, kendisini her yerden destekliyorum. ciddi yazılar okumak isteyen herkesi bekliyoruz. henüz bi yazı var ama devamı gelecektir. ya da gelmeyecektir belki de ama en azından izlendiğini bilirse yazmaya daha istekli olabilir, allam heyranlarım benden yazı bekliyolar muhakkak yazmalıyım diyip sürekli bişiler yazabilir. ben aynı blogda dekoratör olarak görev yapıcam. en sevdiğim.

Edit: ha bi de tivitırda görünce aklıma geldi, ben okan bayülgeni de hiç sevmiyorum. tam körler sağırlar yapıyo. çok kaypak buluyorum kendisini. hele bi de 3 güne çıkardı programı. çüş  artık. neyseki televizyon izleme şansım! yok da bakmıyorum kendisine.

ortaya karışık havasından

son zamanlarda birkaç kişiden birden duydum birbirine oldukça yakın cümleleri. ve fakat bu konunun bi şekilde çözülmesi lazım. zira insanların kalpleri gereksiz ve çözümsüz bi konu yüzünden ve yanlış bi açıdan ötürü kırılabilir. konu şudur; her bireyin karakterinde ve davranışlarında sahip olduğu/olmadığı ebeveynleri ve sahip olduğu/olmadığı kardeşleri ve de geniş ailesindeki bireylerle olan iletişimi oldukça etkilidir. özellikle ebeveyn, ailede kaçıncı çocuk olduğunuz bu durum üzerinde çok etkilidir. tek çocuk olmak, babayı veya anneyi çocukluk veya ilk gençlik  döneminde yitirmek, çok çocuklu bi ailenin çocuğu olmak farkında olmadan davranış kalıplarımızın hepsi üzerinde etkilidir. ki buna birilerinin itirazı olması asıl komik olandır gibi geliyo bana. yani mesela bi insanla iletişirken sen tek çocuksun ondan böyle bikbikbik demek karşındaki insanı kırmaktan başka bi işe yaramaz. çünkü tek çocuk olması onun inisiyatfiinde olan bi şey değil ve bunun bi suç olması veya davranışlarının sana göre yanlış olması aslında senin hatan. karşındakinin ebeveynleri ile olan ilişkisi de yine aynı şekilde koz olarak kullanılıyo ben de bizzat şahidim hatta bizzat başıma da geliyo bu durum. mesela babamla normalden farklı bi iletişimim olmasını insanlar sorun haline getirebiliyolar. sen şöyle davranıyosun çünkü babanla iletişimin böyle olduğu için şöyle empati kuruyosun bla bla bla. şimdi bu yapılan yorumun kime ne faydası var alla aşkına? gerçekten merak ediyorum, sürekli insanlarla konuşurken aile bağlarına vurgu yapmak herhangi bi şeyi değiştiriyor mu?

misal benim babamla iletişimim böyle olmasaydı farklı bi karakterim olacaktı. bu sefer de senin babanla iletişim iyi olmadığı için şu durumda böyle davranıyosun çünkü bla bla bla. ee ne oldu. hiçbi şey değişmedi değil mi? tabiki değişmedi, değişmeyecekti. zira bizler insan evlatları olarak sahip olduğumuz veya olmadığımız ebeveynlerimizle olan/olmayan ilişkilerimiz üzerinden kurguluyoruz kendi karakterimizi, buna da mahkumuz. o yüzden bi insanla bi şeyi konuşurken ebeveynlerle ilişki, tek çocuk olmak veya büyük çocuk olmak gibi şeyleri kişiler kendileri istemedikçe ve kendileri ile ilgili bir tespitte bulunmadıkları sürece karşındakinin yaptığı yorum worthless ve useless'tır. bazı zamanlarda bunu ben de yapıyorum o açıdan bi nevi kendime ayar verme şeysi oldu bu. mesela özellikle Pınarla ilgili başkalarıyla konuşurken cümleye genelde Pınar iki kardeşten görece uzun zaman sonra doğmuş ve son çocuk olarak daha şımarık yetiştirilmiş filan diyorum bi sürü insan için de yine buna benzer ifadeler kullanıyorum. farkettim ki bu yorumlar yıpratıcı ve gereksiz yorumlar .bi nevi günah çıkartma babında bunları buraya yazıyorum ki, kendimi kaybettiğim noktalarda bu yazı aklıma gelir ve silkinir kendime gelirim diyorum. bu tür cümleler kullanma alışkanlığımı tez vakitte bırakıcam işalla dinimiz amin.

bir içki masasında üç kız bi araya gelirse ve saatler boyu oturursa genelde yakışıklı erkekler, varsa sevgilileri, ailevi sorunları ve moda konuşulur, bol bol dedikodu yapılır ve fakat dünkü buluşmada Burcu, Pınar ve ben ezberbozan! bi şey yaptık masadan kalkarken de çok acayip kararlar aldık;

1. evlenmiyoruz (tabiki aday yok halihazırda, olsaydı bu kadar bol keseden atamazdık)

2. kesinlikle çocuk yapmıyoruz (deli işi, deli)

3. devlet bizi kesin yurtdışına yollayacak, günümüzü gün edicez. (umut fakirin ekmeği bi yerde)

tabi aynı masada ülkeyi ve türkiyeyi kurtarmayı atlamadık, toplumsal cinsiyet rolleri ve problemlerini konuştuk ama taksimde kimseleri sallandırmadan olaysız ayrıldık. Ayrıca hem Burcuyla hem Pınarla konuşmak çok iyi geldi. gerçi Pınarla pek verim alamadık bi geldi bi de gitti. artık acısını bi dahakine çıkarırız. ama Pınar gelmeden önce Burcu benle bi motivasyon konuşması yaptı. anam valla nası iyi geldi nası iyi geldi. her şeyi yaparımi şahaneyim moduna girdim hatta üzerine biraz kitap bile okudum, büyük gelişme :) yani eywallahing Burcu.

Burcu bana çok güzel desenleri olan krem rengi bi şal almış, hatta o kadar beğenmiş ki kendisine de alacakmış ama sadece bi tane varmış ve o bir tanecik benim oldu, evde Senem'e gösterdim baya yalvardı abla nolurr bana ver diye ama tabiki avcunu yaladı. zaten ben şallardan yana hep çok şanslı olmuşumdur. bundan önce de Tarık şal hediye etmişti bana ve o da pek güzeldi ve hala güzel.

üds'dir kpds'dir derken güzel türkçemizin deyim yerindeyse ağzına sıçıyorum resmen. arkadaş aklıma sürekli kelimelerin ingilizcesi geliyo. durumla ilgili inceden ayarı aldım ama elimde değil. azcık da kafayı yiyo gibi hissediyorum. hayır bi de azcık fransızca öğrenmeye başladım ya, oradan da birkaç kelime öğrensem artık konuşurken araya ingilizce ya da fransızca kelimeler sıkıştırmaktan ziyade araya türkçe kelime sıkıştırır duruma gelicem. aman diyim dikkat edeyim. ama işte bazı ingilizce kelimeler de çok güzel be, türkçe de tam karşılığı yok ama ingilizce söyleyince ingilizce bilen biri için tam anlamı vermiş oluyosun.

birkaç ay önce tivitıra şey yazmıştım. yok işte iki türk neden feysbukta fotoğraf altında ingilizce yorum yapma gereği duyuyolar anlamıyorum gerçekten. ki hala anlamıyorum ama buna benzer bi şeyi ben de yaptım gerçi sildim geri ama 18 yaşındaki kendini bulma uğraşında olan kuzenim Sevinç feysbukta duvarıma ingilizce bi soru yazdı ben de ingilizce cevap verdim. saçma oldu ama ayıp olmasın diye bikaç gün silmedim. ama artık yok neyseki. gerçekten çok anlamsızmış ve benim anlamamam normalmiş. kendim denedim gördüm.

vavieni izledim. aslında sinema bloguna yorum yazasım da var ama sanki üşeniyorum, öyleyse yarın.

sabah evden çıkıp boluya gelebilmek için değişik bi macera yaşadım. asrın hatasını yapıp normalde bindiğim sıhhıye dolmuşu yerine ulus dolmuşuna bindim ve 3 amca ve şoförün paralı askerlik-ergenekon konularında bağırarak sohbet ettiklerine tanık oldum. neyseki mp3 çalar hayat kurtaran bi cihaz ve beni de kurtardı sağolsun.

Ankara-Bolu biletleri ben birinci sınıftayken 8 lira idi, yoldan bindiğimizde 5 liraya bile gidebiliyoduk. 6 yılın sonunda fiyat 17 liraya dayandı ve son bi darbe. bu gelişimde öğrendim ki bilet 20 lira olmuş. 6 yıllık gedikliyim diye 18 lira almışlar babamdan. evet bu bileti babama itekledim yol parasından yırttım. arkadaş bıktım bu yollara para saçmaktan. mesela çankırı-ankara arası da 2 saat 15 dakika sürüyo bileti 7 lira bi şey biz veriyoruz 20 lira. neyse gerçi bikaç defa daha vericem bu parayı daha da vermicem. boşa cellallendim.

bu across the universe şarkısını şu abi çok güzel söylüyor, flasforwardda rastladığımdan beridir ki dinle dinle bıkmadım. tavsiye ederim.

soundtrack dinlemekten normal insan albümü dinleyemez hale geldim ama pişman değilim (doğrudur soundtrackleri de normal insanlar yapıyor ama tek kişi tek albüm değil, vurgu ona). soundtrack işi tam tembel işi. her albüm için değil belki ama genelde, adamlar belli bi tema çerçevesinde sana şarkı seçiyolar, sen de senin zevkine hitap ettiğini düşünüyosan güzel bi playlist edinmiş oluyosun otomatikman. pek verimli. özellikle the boat that rocked, bridget jones I-II böyle albümler. çevir çevir dinle hiç sıkılmazsın.

tivitır dolayısıyla tanıdığım, tanıdığım demeyeyim de bildiğim, yazdıklarını takiplediğim insanlardan birkaçı ile pek uzun sohbet edesim var. ve sohbet etme isteğimin tek nedeni, bazen bu takip ettiğim insanların anlatacak çok şeyi olmakla birlikte anlatmadıklarını düşünüyorum. yani aslında tam olarak şöyle, hani bazen insan hiç tanımadığı birinin duvar gibi karşısında durmasını ister karşısındakini duvar olarak kullanır ve kimseye söylemediği şeyleri pat pat anlatır. hah işte böyle duvar olmak istiyorum. biraz manyakçıl bi havası olabilir söylediğim şeyin ama ne bilim bunu yapmak istiyorum ama henüz bi girişimim olmadı bu konuda. her an olabilir tabi. çok ego dolu bi istek sanırım ya hero kompleksine yakın bile duruyo diyebiliriz hatta.


böyle kendime objektif olma çabalarımı gördükçe aklıma yurtta kantinde rastladıkça dalga geçtiğimiz bi özgün şarkısı geliyo. şarkının adını ve konuyu bilmiyorum ama içinde "kendime yokuş olurum" cümlesi geçiyodu. ben anca kendime yokuş olurum ya ahaha.


anlayamadığım birkaç konu var onlar da artık arkası yarın.


sevgiler bizden efenim.

hı hı evet, peki.

açıkcası o kadar uzun süredir taklalara geliyorum ki bi nevi alışkanlık gibi oldu. en çıldırtıcı kısmı ise şikayet etmek dışında herhangi bi aksiyona girişmemem. böyle kendim çalamayıp kendim oynayamıyorum. daha ne kadar böyle devam edip idare ederim onu da kestiremiyorum ama hayırlısı tabi.

birisinin, kim olduğunu bilmiyorum ama birisinin bana uzun sürede yapılacak her şeyi baştan öğretmesi gerekiyor. kaç zamandır düşünüyodum da yazmak şimdi denk geldi. efenim bi film izlemek mesela. film izlemeyi çok seviyorum üzerine konuşmayı bi ayrı seviyorum ama yani o filmleri çeken adamlar gelip beni film izlerken bi görseler ağzıma vururlar sonra da laptopu kaptıkları gibi kaçar giderler, çok eminim. zira bi filme yapılacak en kötü şeyi yapıyorum ve sürekli ara veriyorum. bi filmi 5 günde izlemişliğim vardır o kadar bölük pörçük. tabi ondan sonra bi daha izlemek zorunda kalıyorum eğer filmi gerçekten beğendiğimi düşünüyosam. tabi ilk izleyişim böyle bozuk olduğu için anca varsayım üretiyorum güzel gibi bu film, fena değil gibi bu film, beğendim galiba, gibi. o açıdan son zamanlarda beğendiğim filmleri en az iki kere izliyorum. aslında bu kadar çok film izleyip de çok az eleştiri yazmamın temel sebebi de bu. filmi izliyorum ama nereme izliyorum bilemiyorum, ikinciye döndüğüm filmleri yazıyorum az biraz. ohh günah da çıkarttım arada iyi oldu. bye the way, test çözmek ve kitap okumak aksiyonları için de aynı geçerli.

2 yıldır aynı ofiste zaman zaman çok yoğun zaman zaman çok sakin dönemlerim oldu. ama salağın en önde gideniymişim geçen hafta farkettim. saçma sapan çıkarımlarım bi de tez canlılığımdır benim başımı yakacak olan. ki burada da yine saçma bi çıkarımımdan ötürü göreceli bi kayıp söz konusu. şöyleki meğerse bizim ofisin bilgisayarlarında torrent çalışıyomuş ve de canavar gibi indiriyomuş ya. ya ya ya. fakat ben bu durumu ofsiten ayrılmama bir buçuk ay kala farketmiş bulunmaktayım. Yani Emre'ye dizi-filmler indirtmeceler, kızlarla evde papaz olmalar, bi film için günlerce beklemeler. hepsi boşunaymış. akılsız başın cezasını bütün bünyede hissediyorum. şimdi büyük bi maymunlukla aklıma geleni listeye koyuyorum. inernet.zip'i indiricem bir ay içinde. nihohoh.

Leap Year deyu bi romantik film izledim. arkadaş bu ingiliz erkekleri nedir ya. valla böyle erkekleri gördükçe iki taraflı karman çorman bi his yumağı oluyorum. birincisi, ne şahhane adamlar var ya diyip umutlarımı yeşillendiriyorum. ikincisi, var da bize mi var sanki pehh anca filmde orada burada olur diyip avcumu yalıyorum. ama yine de bu romantik filmler aslında hiç kullanmadığım için bilemiyorum ama biraz morfin gibi biraz uyuşturucu gibi. izledikçe izleyesin geliyo sonraki aşamada da muhtemelen filmdeki başrolü filan kapıyosundur böyle bi ışık oluyodur sonra sonra bla bla bla.

o değil de geçen rüyamda vudugörlü gördüm ben ya. nası oldu bilemedim. herhalde uyumadan önce onun tivitlerini okuyup bişiler düşündüm. yoksa ne işi var vudugörlün benim rüyamda.

dün gece ana öğesi patlıcan salatası olan mini bi late dinner(Emre supper diyo, kendisine buradan selam ediyorum, ingilizce hususunda güreş tutmaya devam edeceğim onu da belirteyim yeri gelmişken, zira pek eğlenceli, bi de fransızcaya azcık hakim oldum mu bitti bu iş, nihoho), hadisesi ettik. pek de güzel, bol kahkalı neşeli bi gece oldu. herkesler dağılmadan bi benzerini daha yapabiliriz diye umuyorum, bu sefer ana öğre mercimek köftesi olacak. fikri beğenenler bana ulaşsın lütfen :))

geçen ayşe özyılmazel'in bi tivitini ashton kutcher salağı "dünya barışı" için ritivit etti haliyle ben ikisini de takip etmesem de sayfama konu ile ilgili yorumlar düştü ben de baktım ayşe hanım ne yazıyor falan diye. arkadaş gerizekalının önde gideni. her ota boka, bikbikbik için parmak kaldırsın, şunu böyle diyenler parmak kaldırsın. mal mıdır nedir ya bi de 10 bin üzerinde veya civarında insan takip ediyo o da acayip.

gerçi bu tivitırda ünlüleri takiplemekle ilgili çok hastalıklı bi tutum var. adam mesela sadece selam demiş başka da bişi dememiş 6 aydır, bi bakıyosun 5 bin takipçisi var. tivitır takip ettiğin ya da  seni takip eden kişiler üzerinden bi prestij edinme ya da bi statü göstergesi değil ki, azcık teşhircilik, azıık iletişim, azcık da bilgi sirkülasyonu. bütün olay bu. ama ne yöne çeksen oraya gidecek bi yapısı olduğundan mütevellit herkes bi yerlere çekiştiriyo ama neyseki block var efenim unfollow var da herkesin tuttuğu kendine oluyo.

bu arada şeyi farkettim, ben tematik pek yazamıyorum. yani ucu başı biribirinden alakasız şeyleri ekleştirip bi  karalama çıkartıyorum ortaya. herhalde bu "karşımda biri olmayınca yazamıyorum ki ben"in bi tezahürü. gerçi karşımda biri olunca da genelde daldan dala daldan dala dal, dal, daldan dala bi yazı şeysi oluyo. demek ki artık böyle ipsiz sapsız bi tarzım oluşmuş kendiliğinden. ha bi de aklıma geldiğinde ve yazmadığımda unutuyorum. tematik olsun diye ayrı ayrı postlar hazırlamaya çalışıyorum bu sefer de taslaktan öteye gitmiyo genişlemiyo esnemiyo yazı. bu da böyle bi derdimdi.ama tabi kimseye yazdıklarımı zorla okutmuyorum bu da işin en güzel tarafı. beğenmeyen küçük oğluna almasın diyip hemen sıyrılabiliyosun bu tür dertlerden.

o değil de, bu zavallı it crowd dizimiz zaten tek sezonu 6 bölümcük 20 dakikalık bi dizi. adamlar resmen üşeniyolar çekmeye yahu. 4. sezonu mart ayında çekilmeye başlamıştı. bitmiş çekimler. haziranda anca yayınlanabilecekmiş. Lie to Me'den sonra bir içimde yarayan kana daha oldu. valla dert sahibi olacam bu dizilerden ötürü. en başta hiçbirini izlememek vardı ama o bana göre değildi. bilmem lazımdı üzerine uzun uzun boş boş konuşmam lazımdı yoksa eksik kalırımdı hafazan allah.

son olarak, en sevdiğim ChimiChanga az önce beni Jehan Barbur ile tanıştırdı. çekinmeyin siz de tanışın. yalnız baştan söyliyim aşkla ilgili dertleri olan arkadaşlar gidersen'i dinlemesin hiç. ben ettim siz etmeyin. hele ki gripinin sen gidiyorsun ya veyahut durma yağmur durma'sı ile combo yapmayın bence.

PS: şu keep calm and carry on'un alternatiflerinin hastasıyım en son bu yukarıdaki versiyonunu gördüm illa paylaşasım geldi kendisini buradan arakladım, pişman değilim.

sevgiler ve saygılar her daim bizden efenim.

bir çırpıda bi hışımla

ayhh, yahu yazmıyorum yazamıyorum filan derken söyleyecek bi dolu şey birikiyo nereden başlayayım bilemiyorum ama az önce çalan telefonum itibari ile az biraz gündem belli oldu sanıyorum. başıma ne geldiyse bu süper bilinçli olmaktan geldi. ignorance is bliss demişler. yani son zamanlarda o kadar çok katılıyorum ki bu söze, üstüne ne söyleyesem fazlalık olacak. bi de başkasının söylediği bu kadar şahane söz üzerinden edebiyat parçalamam pek saçma olur.

ama böyle bi bilinç kelebeği olunca insan, her şeyi, her durumu, her olayı, her insanı ve davranışı özellikle kendisine yapılan davranışı normalleştirme eğiliminde oluyo. ki totalde çok zararlı bi tutum. zira herkesi her şeyi anlayıp tevazu gösterince hep kendinizden yiyosunuz, sonra zamansız ağlamalar efenim gereksiz agresif tavırlar, boş boş işlerle uğraşmalar filan oluyor.

iyi misin? cümlesinin kısalığına bakıp aldanmamak lazım. yani en azından benim üzerimdeki etkisi oldukça yıkıcı oluyo az önce onu farkettim. şayet kendimi herhangi bir sebepten iyi hissetmiyorsam ve biri bana iyi misin demişse ki kesin diyen biri oluyo, oracıkta ağlamaya başlayabiliyorum. o yüzden de yakın çevremde iyi misin denmesini uzun süre yasaklamayı hedefliyorum.

bu tivitır şeysini ben pek severek kullanıyorum, açıkcası tam istediğim kadar kullanamıyorum ama yeni birilerini görmek ve anlamak için çok verimli bi ağ olduğuna inanıyorum. tivitır sayesinde bana benzeyen birçok kadın olduğunu gördüm. büyük bi kısmının blogu var oralardan da takip ediyorum. yazdıklarına bakıyorum da , lan aha ya aynı ben, valla ben de aynını düşünüyorum demeden edemiyorum. Güzide haricinde bu durumu anlattığım biri olmadı ama zaten anlatmak mühim değil. ama insan bi tek bunu ben mi yaşıyorum, düşünüyorum derdinden kurtuluyor bir hoş oluyor.

aslında ben bir iki dizilerle ilgili bişiler dicektim ama bi taraftan da başka şeyler diyesim vardı yukarıda birkaç kendi halinde paragrafa sebebiyet verdiler birden bire. dizilere gelecek olursak, bu House'da Kutner doktoru vardı ya hani, (ahan bomba spoiler) 5. sezonda sonlara doğru pat diye öldü gitti çocukcağız. hah işte meğersem o Obama'nın ekibe katılıcam ben siyasete atılıyorum diyip ayrılmış diziden, dizi canavarı'ndan gördüm ve şaşırdım epeyce. ya ya.

bu Glee'de Sue Sylvester(Jane Lynch) karakteri var ben kadını da karakteri de pek beğenerek izliyodum ta ki bugüne kadar. dün izlemeye başladığım 2005 yapımı Weeds dizisinin birinci sezonun 3. bölümünde de konuk oyuncu olan Jane Lynch Weeds'de oynadığı karakterin aynısını şu an Glee'de oynuyo, çok büyük hayal kırıklığına uğradım resmen kadını copy+paste yapmışlar, ama son bölümü şahaneydi o ayrı. Madonna coverlarını çok iyi kotarmışlar üstelik de toplumsal cinsiyet ve kadın-erkek ilişkilerine de dokanmışlar ben pek beğendim ne yalan söyliyim. 

işte dün geceden beri de Weeds izlemeye başladım 5 sezondur yayınlanıyomuş, ilk sezonun 3 bölümünü izledim ve beğendim, özellikle dizinin jeneriği çok güzel. banliyö hayatını amerikan rüyasını eleştirir dille bi şeyler anlatmaya çalışıyolar karakterler pek şahane. çok keyif alıyorum ben şimdilik. şu sıra dizi izleyesim var ama ne izlesem ama herkesin izlediğinden olmasın diyosanız buna bi bakın derim. eztv.it'de 2. sezondan itibaren bütün bölümler var birinci sezonu da herhangi bi yerden rahatlıkla bulabilirsiniz.

--üfürmeceler--

-dengeleri iyi bilmek ona göre şey etmek lazım ya, hah ben o boku tutturmayı çok geç öğrendim, kötü oldu.

-bir de herhangi bir şey yapmayınca her şey kendiliğinden o kadar kolay oluyo ki hiçbir şey yapası gelmiyo insan evladının.

-bi de ne zaman bi şeyin olmasını beklemeyi bıraksam, o şey o dakika gerçekleşiyo ya, işte en nefret ettiğim şey budur. bi kere de kanırtmadan normal normal olsun her şey di mi?

giriş gelişme sonuç nere bu yazı nere tadında bi yazdı oldu. olur ki. 

biterken don't make me over çalıyodu, katılmadan edemiyorum.

PS: ha bi de benim postlar görünmüyomuş hiçbi yerlerde, tivitır aracılığıyla konunun uzmanı bir beyfendiye danıştım bişiler bişiler yaptırdı bana bakalım bu postla birlikte olayın düzelip düzelmediğini de test etmiş olacağız haydi bakalım.

seyyah değil anca seyyar

- pazar günü Fatma ve Esra ile hedeflediğimiz İstanbul kaçamağını başarmış olmanın haklı gururu ve sevincini taşıyorum. zira öncesinde 2 günlük bir atelye çalışması var idi ve proje asistanları olarak yapılacak tüm asistleri yapmak için sabahın köründen akşamın körüne yorucu iki gün yaşadık. istanbula gideceğim gün 3 te yatıp sabah 6 da kalkıp otobüse atlayıp sabah saat 11'den akşam sekiz buçuğa kadar iki kısa mola haricinde sürekli dolaşaraktan enerjimin her gıdımını kullandım. ama o kadar güzel o kadar şahane o kadar en en bi gün oldu ki hiç koymadı tabi bu uykusuzluk neyim. bir de her şey o kadar yolunda gitti ki, gerçi çok hayvani bi poroğram yapmadık amaçtan sapmamak için. bi ortaköy bi istiklal yaptık oraları buraları gezdik muhabbet ettik bol bol. her şey süper yolunda gitti ama bi tane egzantrik bi şey oldu onu yazmadan geçmiyim,

şöyleki sık sık şehirlerarası yolculuk yapan ve pek sabit oturmayı sevmeyen üstüne de dışardan gelecek her türlü gürültüye karşı tahammülsüz biri olarak mp3 çalarımı yanımdan ayırmam asla. hatta istanbula gideceğim sabahtan önceki gece geç saatlere kadar uyumamamın en önemli sebebi mp3 çalarımı şarj edip yol müzikleri atmaktı. neyse işte giderken Fatma ile beraber gittiğim için pek müzik dinlemedik bi ara açtım zorla Glee'nin soundtrackini dinlettim bak şu şarkı şöyle bu böyle diyerekten, sonra muhabbet falan derken zaten yol bitti. dönüşte tek başıma döndüm. ve koltuğuma oturduktan sonra ilk işim mp3 çalarımı kabından çıkarıp kulaklıklarımı takıp mp3 çalarımı çalıştırmak olacaktı ki, kulaklığımla mp3 çalarım birbirine bağlı değilmiş ben kulaklığı tutmaya çalışırken mp3 çalar elimden kaydı, yere düştü ve kayboldu, evet resmen kayboldu nereye nası hangi hızla savrulduysa kayboldu. otobüs de ağzına kadar dolu ve fakat ben durmadım tabi arkamdaki teyzeyi ve önümdeki koltuklarda oturan gençten delikanlıları taciz ettim kendim aradım taradım ve bulamadım. bi taraftan mp3 çaların mülkiyeti bana ait değil proje kapsamında ses kayıt cihazı olarak alındı ama ben kirli emellerime severek alet ediyorum kendi mp3 çalarımı kız kardeşceğime kaptırdığımdan mütevellit. hayır yani yolda düşürsem farketmesem koymaz bana gider bi tane daha alırım ama otobüsün içinde nereye gidebilir ki, bu olayın kendisi saçma. muavini de taciz ettim mp3 çaların ne olduğunu anlamadı i-pod diyince haaa dedi, o da ayrı konu, molada bakarım ben bayan dedi piki dedim oturdum yerime, gece çok geç saatte döndüğümüzden mola vermedik ben otobüs boluya varınca muavine ve şoföre laflar hazırlamıştım, söylemek üzere. ben inmeden önce arkamdaki teyzeler inince ben dedim bi daha bakayım orada muavin müdahale etti dedi durun bayan bi de ben bakayım ve benim oturduğum yerde derin bi soruşturma yaptı, nereden bulduysa çıkardı verdi mp3 çaları bana, ben hem şaşırdım hem böyle bi ulan nereye kaçtı nasıl oldu bu iş ya diye derin düşüncelere daldım. hiçbi zaman müziksiz seyahat edemem ıyy diye düşünen bana da böyle bi ders oldu bi şey oldu cağğnım yolculuk arada böyle bi ziyan oldu ama yine de çok güzel bi gündü bu da nazar bonciği oldu.

bu hafta da ankaraya gidicem hem de bikaç gün kalmayı hedefliyorum bakalım işalla maşalla başarılı olıciğim. bi ankara bi istanbul derken bi bakmışsın yurdumun bambaşka bi şehrinde olurmuşum önümüzdeki 6 ay için hedeflediğim tek şey bu, umarım gerçekleştirebileceğim yarebbim dinimiz amin.

-ayrıca benim blogun ya da benim hesabımın mı bilemiyorum RSS feed şeysi çalışmıyomuş yazdıklarım hiçbi yerlerde görünmüyomuş ben bu ayarı nası bozdum bilmiyorum dolayısıyla nereden düzelticem hiçbi fikrim yok, şayet bi fikri olan varsa ya da fikir edinebilecek bir arkadaşı var ise beni bi iletiştirsin derdime bi çare bulalım yazık ki bana :)

- düğünle ilgili fotoğraf istemek için taciz ettiğim kişiden pek neşeli bi mesaj aldım, keyfim yerine geldi. neşeli insan pek seviyorum ya hastasıyım hatta. devamı gelicek işalla maşalla.

üfürükten atmasyoğnn

-haftasonu pek sevgili Meltem ablayı İlker abi ile başgöz ettik resmi olarak, ben en çok gelini ve kardeşini tanıdığım içün bütün organizasyon boyunca yanlarından ayrılmadım ama bi yandan da pek karışmadım mümkün mertebe yardımcı olmaya çalıştım elimden geldiğince. dolayısıyla onlar bi şeylerle uğraşırken benim de gözlem yapma şansım oldu; mesela bu düğün olayları deli işi esasen. bir de aslında anlamını komple kaybetmiş sayılır benim gözümde. zira köylerde düğünün yapılma anlamı evliliği kutlamakla birlikte imece bi şekilde birlikte yeni bi hayat kuran çifte yardımcı olmakmış. ama tabi çevre köylerden de insanlar davet edilip gelincesi haliyle sabahtan akşama bi eğlence bununla birlikte de yemeceler içmeceler çok oluyomuş. ama köy yerinde zaten yeme içme dışında bi aksiyon yok ki. aileler bütün yaz çok çalışıp kışlık yiyeceklerini toparlıyolarmış. böyle düğün olunca da ahırındaki hayvanları kesip bi güzel pişirip ikram ediyomuş yani dolayısıyla doğrudan bi acayip harcama söz konusu değil. ve fakat biz köylü toplumu olmakla birlikte artık şehirlerde yaşıyoruz o açıdan yemekli düğünler yapmak, efenim eski köy adetlerini yaşatıcaz diye milyarlarca masraf yapmak sonra da geleceğe yatırım yapacak yerde takılan takılarla düğün masraflarını kapamak biraz saçma oluyo. ama işte bunu bi önceki kuşağa anlatmak imkansız. zira herkes kendi ünü için yaşıyo. gelin veya damat istemese de o gereksiz masraflar yapılıyo bi şekilde, neymiş töre devam etsinmiş, gerisini koyversin gitsinmiş. neyseki ben evlenmicem dolayısıyla böyle dertlerim olmayacak. gerçi evlenecek olsam muhakkak hayvani bi düğün organizasyonu yapmam gerekirdi diye de düşünüyorum.

- bu düğünün birkaç getirisi oldu onu da diyeyim. birinç olarak boğma rakı tattım. tadı şahaneydi normal rakıdan çok daha farklı hatta tekilaya yakın bi tadı var. içimi bizim rakıya göre çok daha rahat. sadece çay bardağından 3 parmak kadar tadına bakabildim. fırsat bulabilirsem tekrar içesim var uzun uzun.

- ikinç olarak, meltem ablanın gelinliği gerçekten supper-dupperdı. böyle yunan mitolojisinden helenayı kapıp getirmişcesine bi görüntü çiziyordu. ben gelinliği çok beğenince bana söz verdi, şayet bi gün evlenecek olursam meltem ablanın gelinliğini giyicem.

-üçünç olarak, pınarla çözülmemiş bi problemimiz vardı, ki konuşmadan da üstünü kapamak olmazdı, ama fırsatımız yoktu, bi de üzerinden çok zaman geçti unuttuk gittik sanki, gerçi ben daha söliceklerimi söylemedim bi sonraki karşılaşmamıza saklıyorum, muhakkak ileticem kendisine. blogumu da dün akşam söyledim yazıyorum ben buraya arada gir oku, şayet blogun adını bi yerlere kaydetmediyse kesin unutur ama ben bi ayar yaparım bi vakit ona. kendisine buradan selamlarımı iletiyorum aynı zamanda hehe.

- bir de az önce düğün fotoğraflarının benimde içinde bulunduğum kısmını damadın kardeşinden isteme densizliğinde bulundum umarım yollar fotoğrafları zira pek merak içindeyim.


- bir düğün de böyle geçti.


fotoğrafı da şuradan aldım.