son paragraf için yazılan bol paragraflı bi post

toz şekeri gibi dağıldım desem yeridir. evin dışında çoook fazla vakit geçirmek durumunda kalıncası, çok şeye fırsat olmuyor. mesela dizi izleme olayını neredeyse komple kapadım gibi. bi house izliyorum, bi glee izliyorum bi how ı met your mother bir de the big bang theory. böyle ard arda yazınca çok gibi göründü ama görünmesin zira neredeyse tatil arası bölüm yayınlama gibi bi şey yaptı bunlar. bi havalandılar. bi bi şey oldu yani. 60 gün ara verir mi bi dizi ya? el insaf. tamam eyvallah film gibi çekiyosunuz dizileri ama düzenli olarak 2 haftada bir yayınlayın olsun bitsin, ne olur sanki?


evin dışında çoook vakit geçirmemin başlıca sebebi tabiki işim. haftada en az 3 gün öğlen 1 akşam 10 çalışıyorum. diğer günlerde de sabah 10 akşam 7 çalışıyorum. bu kadar uzun saatler çalışınca takdir edersiniz ki geriye bir şey yapmak isteseniz bile pek vakit kalmıyor. yaklaşık iki haftadır 7'de çıktığım günler işten çıktıktan sonra eve gelmek yerine ya sinemaya gidiyorum ya da kahve içmeye gidiyorum. dolayısıyla evde sadece uyumaya vakit oluyor. kahve içmek için gittiğim yere de o kadar sık gider oldum ki, artık adımı ve ne isteyeceğimi biliyorlar. tam emerıkın oldum lan. hehe.


ikidir sonu mutsuz aşk filmi izliyorum ve inanmazsınız kendimi iyi hissediyorum. filmlerin film olan tarafları değil de gerçek hayatta olabilecek kısımları ve mutsuz sonu bir araya getirince, kendi kendime diyorum ki "lan bak böyle bir aşk bile mutsuz bitti, senin başına neden iyi bi şey gelsin?" biraz manyakça gelebilir kulağa ama öyle. şu kadar kusursuz aşk bile olmadı, olduramadılar. aşk benim neyime diyorum kahvemi içiyorum, keyfime bakıyorum.


gün içinde çok fazla şey düşünüyorum, çok yazı yazmak istiyorum ama o an yazamıyorum ya, her şey gidiyor arkadaş. şu blogu açıp bi şeyler yazmaya çalışıyorum ama pek beceremiyorum gibi geliyor yoksa şüphen mi var?


mail aracılığıyla edindiğim başka hayatları izleme şansımı devam ettirmek istiyorum. tivitırdan severek takiplediğim ve dinlemek istediğim (şu ana kadar harekete geçmediğim) insanlara sirayet edesim var yine. ama sirayet edecek konu yok yahu.


benim bu pişkinliğimin sebebi de Gökçe ile Çağrı. ben ikisine de farklı zamanlarda "ay sen aşırı derecede sevimli bi şeysin öyle anlatılacak gibi değil, sen anlat ben dinlerim" dedim. geri çevirmediler beni. birisi HAYIR diyene kadar böyle devam edicem herhaldeyse. merak kediyi öldürür derler ama hakkımda hayırlısı.


127 hours, the king's speech, the fighter, black swan. hepsini izledim. hepsini beğendim. aslında teke tekte bıraksan sabaha kadar konuşurum ama mesela tivitırdan falan spoiler olacak diye hiçbi şey yazamıyorum içimde kalıyor. spoiler işi beni hiç bozmuyo açıkcası, ama izlememiş olanlara saygısızlık gibi geliyor ondan ötürü yazamıyorum. ühü. gerçi sinema blogunda yazarlığım var, orada değerlendirebilirim bu filmleri. niye serzendiysem. yazı yazarken genel olarak bi serzeniş halinde oluyorum ondan herhalde.


son olarak, aslında sadece belli bir konu üzerinden bi insanla tanışınca, tanışmış sayılmamak lazım. daha doğrusu o konu dışında kalan  o insanla ilgili her şeyi sen kafandan tamamlıyosun. dolayısıyla aslında olmayan bi insanla arkadaşlık ediyosun. senin hayalindeki kişi olduğuna inandırdığın için kendini, çok süper çok da süper güzel iyi sanıyosun o kişiyi. halbuki o da bi insan işte. daha fazlası değil.

afyon degil ayfon hihehe

Hayatıma 3 farklı yerden 3 adet Çağrı girdi. Gerçi birisini ben zorla soktum. Öbürkini servisten tanıyorum, çok iyi bir insan bir çocuk babası sabah 10 akşam 10 çalışıyor, telefonumun şarjı bittiğinde telefonunu kullanmama izin verdi. Diğeri bizim IT departmanında çalışan bir nördaley. Kendisi ile benim dışımda kimse iletişim kuramıyor, halbuki çok eğlenceli bir çocuk. Hayatıma zorla soktuğum da çok entellektüel ve esprili bir arkadaşımız. Seviyoruz kendisini.

Bindiğim servis sayesinde her gün zamanda yolculuk yapıyor sayıyorum kendimi. Radyoda çalan azer bülbül, upuzun saçlarına tost yapan kız sayesinde. ilgili bkz: şu ve bu

Ayfon aldım dostlar. ve galibaysa kendisi ile aşk yaşıyoruz. arkadaş adamlar çok güzel yapmış ya. her şeyleri bi ayrı güzel. bi de apple'ın böyle bi ingiliz beyefendisi tavrı var. mesafeli ama çok kibar ve düşünceli. tanesi 0.99 dolardan iki tane application satın almıştım appstore'dan. iki gün sonra yaşadığım adrese ve ismime kesilmiş faturanın maili geldi. yasal zorunluluktan olduğunu biliyorum ama çok sevimli değil mi ya? adamlar yasal ama sevimli beyler.

bir de ayfonun sosyal statu göstergesi olması ile ilgili bi durumlar var. bende aslında ayranı yok içmeye tahtravanla gider sıçmaya ekolü gibi oldum. ama öyle değil. sosyal medyayı ve interneti aktif olarak kullanmaya çalışan biri olarak gerçekten tam da ihtiyacım olan şeyi aldım. sadece gösteriş için değil, üstelik miras değil alın teri.

iki tane satış felaketi anlatacağım. ikisi de bizzat benim başımdan geçti. birincisi, ayfonu aldıktan sonra, daha önce kızkardeşime telefon aldığımız telefoncuya gittim. dedim ben türkçe karakter kullanmak istiyorum bu ayfonda, ilk aldığımda aslında vardı o özellik ama ben telefonu kitleyip restore etmek zorunda kalınca gitti o özellik dedim. adam da aa ayfon mu aldın? kaça aldın? nereden aldın? aa çok pahalıya almışsın aynı fiyata ben daha iyisini satıyorum hem senin aldığın da baya çizikmiş dedi. ölür müsün öldürür müsün şimdi? 

ikincisi ise, pek sevgili kuaförüm işten ayrıldığı için ben de o kuaföre Eren olmadığı için gitmek istemediğimden başka bi kuaföre gittim. orta yaşlı bir amca. sordu, ne yapcaz diye, dedim fön. buyrun oturun dedi. oturmamla daha bi hafta önce kestirdiğim ve herkesin bayıldığı saç şeklime bok atması bir oldu. bak bu saçın birbiriyle alakası yok, ben bunu bi keseyim dedi. ben de soğuk bir şekilde siz fön çekin yeter kesmeye gerek yok dedim.

bu iki dükkana da bi daha adımımı atmam ben. başkalarının yaptığı işlere bok atarak bir şeyler yapmaya çalışan insanlar her yerdeler. ama bilmiyorlar ki takdir etmedikçe, takdir edilmeyecekler. bokkafalar. 

Tivıtırı ne kadar sevdiğimden bahsetmiş miydim? muhtemelen evet. bir kez daha belirtmek isterim. çok seviyorum tivitır seni. hastasınım. tivitır sayesinde tanıdığım insanları da çok seviyorum, tanıyamadığım ama hergün yazdıklarını ilgiyle ve heyecanla okuduğum insanları da çok seviyorum. bir nevi sevgi kelanbeğiyim.

son ki üç dört

 tap favy'dır tap ten'dir ne zormuş arkadaş. halbuki ben bayaaa bi az insan dinliyorum. hatta kimi zaman bi albümle bikaç ay idare ediyorum. neyse yine de düşününce bi şeyler şekillendi. şimdi geçen ocak ayından itibaren neler dinledim bi göz geçirdim de, ben kendim galiba soundtrack addict olmuşum. ama çok güzel şarkılar oluyor ben ne yapayım. bi de soundtrackler sanki playlist yapmaya üşenenler için yaratılmış gibi. tematik şarkılar ama söyleyenler çok bambaşka insanlar gruplar filan.


tap fayv, tap ten yapmayı aslında hiç düşünmedim. ama pek sevgili Güzide'nin öyle bi ricası oldu, ben de severekten yerine getiriyorum. totalde iki tane liste yapcam ben. birincisi albüm listesi, diğeri de şarkı listesi. ben bütün yılı bu arkadaşlarla geçirdim, size de tavsiye ederim. Özellikle soundtrackler rocks, öyle ki içinde kötü şarkı yok. bi de galiba hayatıma fon müziği olacak şarkılar herhalde bu tap tendeki şarkılar olurdu diye düşünüyorum. pretty much.


1. Glee     
2. Across The Universe  
3. 500 Days of Summer
4.The Boat That Rocked
5.A Single Man




1.Regina Spektor- The Ghost of Corporate Future
2.City and Colours- Save Your Scissors
3.The Smiths- There is A Light That Never Goes Out
4.Sakin- Laleler Beyaz
5.Flunk- Six Seven Times
6-Björk-Bachelorette
7-Leonard Cohen- Lover Lover Lover  
8.Karmate- Sular Akar Doldurur
9.Beirut- Postcards From italy
10.Müslüm Gürses- Artakalan
                                    

meh.

her şeyi algıya, normalleştirmeye bağlayan bi insan olarak bi noktada yazı yazamaz hale geldim. zira kendi sorularıma kendim cevap vermek gibi gereksiz bi huyum var. sadece cevaplarını bilmediğim soruları yazmıyorum tabi ama en azından yazmaya başlarken bi sorunun cevabını düşünüyor oluyorum. empatinin çoğu zarar. biliyorum ama bağımlılık gibi bi şey bu neredeyse. bi de çağrışım belası var ki. of.

bi de artık inatla izlediğim her şeyi ingilizce altyazıyla izliyorum (zaten öyle çok yoran, düşündüren, uzun replikleri olan filmlere pek bakmyorum), çok iyi pratik oluyo ama şöyle bi yan etkisi oldu; ne yazsam, ne okusam, ne konuşsam otomatikmen ingilizceye çevirmeye çalışmak gibi bi huy edindim. bi de ingilizceyi öğrendikçe çok güzel kelimeler öğreniyosun böyle durumu tek kelimede özetleyen cinsinden, ondan sonra da konuştuklarının düşündüklerinin yarısı ingilizce oluyor, dil elden gidiyor a dostlar.

yazmaya başlarken aklımda olan şeyse yukardaki konuyla uzaktan yakından alakalı değildi, diyeceğim konu aslında şuydu; 

şimdi ben kendimi 3 aydır özel sektörün kollarına atmış durumdayım ya, bununla ilgili açmaz demeyelim de sürekli bi düşünce halindeyim. mesela,

1. üniversiteyi bitirmemin tek amacı aldığım eğitimle olmasa bile sahip olduğum diploma ile çok iyi olmasa da bi iş sahibi olmaktı. oldum. 

2. bu ülke şartlarında ve benim sosyal sınıfımda iyi/kötü bir işe sahip olmak demek direk iş için yaşamaya dönüşüyor. dönüştüm (buraya isteğe bağlı olarak gregor samsa geyiği gelebilir)

3. haftaiçi bir gün değil de haftasonu iki gün işe gitmemek demek daha iyi bir işe sahip olmak demek oluyor. diğer 5-6 günün hesabını kimse yapmıyor. ben yapıyorum.

4. cem karaca haklıymış, işçi olanlar işçi kalıyormuş. test ediyorum hala.

5. işçiyken bi şekilde yönetime geçenler ise sahip oldukları çiğliklerden ötürü düzenli sorun çıkarıyormuş. çıkaranı gördüm.

ondan sonracıma bi de şeyi düşünüyorum;

ortaokul, lise ve üniversitedeki arkadaşlarımı ve şimdi hemen hemen hiçbirinin hayatımda ol(a)mayaşını düşünüyorum. üç farklı okuldan bana kalan Burcu, Esra, Fatma ve Yasemin oldu sanki. Geri kalanının en önemli kısmını ben sildim, mekan değiştirince arkadaşlarımı taşı(ya)madım. önemsiz kısımlar da kendinden gitti zaten.

şimdi üniversitedeyken tanışamadığım kız arkadaşlarım var Burcu, Esra, Fatma ve Yasemin'in yanı sıra. Hem de hiçbiri iş yerinden değiller, iş yerindekiler çok bambaşka bi postun konusu onları es geçiyorum. Ama yine de düşünmeden edemiyorum, kötü bi insan mıyım ben acaba, arkamda bıraktığım insanlara zamanında çok kötü davrandığım oldu mu acaba? diye. bunları her düşündüğümde de beynimde, fonda müslüm gürses artakalan çalıyor, o da işin ilginç tarafı.

işte tam buradan da izlediğim filmlerle de senkron olacak şekilde şeyi de düşünüyorum, arkadaşım dediğimiz insanlarla bir gün bi şeyler oluyo veya olmuyo ve bi süre sonra görüşmüyosunuz ve de sanki hiç tanışılmamışcasına hayatınıza devam ediyosunuz. bi yabancılaşma aldı başını gidiyor. hah mesela bu yabancılaşmayı bi de evliyken yaşıyo olsanız mesela, çogacayip olmuyo mudur?

all good things'i izledim de bu evlilikte yabancılaşma şeysine oradan çağrıştım, belirteyim. ayrıca film gerçek bi hikaye üstelik ryan gosling'in canlandırdığı saykodelik arkadaşımız hala hayattaymış, emlak işindeymiş üstelik. adam hala hayattayken böyle bi film nasıl çekilmiş o de enteresan. bi anlamda suç duyurusu gibi olmuş zira. gerçi üstü kapalı şey edilmiş ama neyse ehm spoiler şey etmiyim şimdi. izleyiniz efenim karanlık bi film kendisi bi de müzikleri ile gereksiz bi gerilim yaratmışlar onu pek beğenmedim ama tabiyki ryan gosling sayko da olsa candır, izlenir. ayrıca frost/nixon'daki Nikson amca da oynuyor, onun için de izlenir. bi de kirsten dunst var. 

bi de sinemaya gidemiyorum arkadaş. halbuki şartlar da o kadar olgun ki. yani işten erken çıktığım 2 ya da 3 günden birinde işten çıkar çıkmaz bi üst kattaki sinemaya gidip film izleyebilirim. ama nalet gitsin ki saatleri uymuyor ya. servisle eve dönebilmem için tamı tamına 3 saat 20 dakikam var işten sonra ve fakat bu üç saat 20 dakikaya uygun film olmuyor ya. deliriyorum uleyn. av mevsimine gideyim dedim, 2 saat 40 dakika sürüyor dediler servisi 5 dakika ile kaçırdığımdan gidemedim. bi günlük iznimde de değil dışarı adımımı atmak yataktan çıkasım gelmiyor. ben de kendi filmimi kendim çekemesem de kendim indiriyorum izliyorum, anasını satayım. oh.

ondan sonracıma blogger+tivitır kızlarımızla book club kurduk, ocak ayının ortasında da ilk toplaşkayı yapıyoruz. kitabımız da Murathan Mungan Cenk hikayeleri. okumaya başladım, başka bişi demicem kitapla ilgili bütün fikirlerimi toplaşkaya saklıyorum zira, hı hımm ^^

yaklaşık bir ay aradan sonra az çok böyledir efenim.

umarım daha kısa sürede tekrar karşılaşırız. (şair burada bayrağa seslenmektedir, kimseye göndermeme yapmamaktadır)

padisahım çok yasa

Bugün hızımı alamadım, odtüye giren dana gibi blogları talan ettim resmen. ama az önce tivitırda prekazi'nin yazdığı tivit ve sabahtan gazetede okuduğum bir haber üzerine kendi kendime çok sinirlenince sinir krizini fırsata çevirip işbu postu yazayım dedim.


Öncelikle mevzu şudur, kısaca, padişah dediğin adam filmde ateşli sevişen bir kimse olarak gösterilemez. Ya bu durum o kadar birden çok şeye sinirlenmeme neden oldu ki, du sıralayayım:


1. Sex yoktur üreme vardır.


2. Mevzu bahis kişinin eşşek kadar haremi olsun, ama filmde kendisini canlandırırken vay efendim nası, neden padişah sevişirken çekilmiş gibi bi mevzu olsun.


3. Bu kadar kör düşünen bir adam "İstanbul 2010 kültür başkenti ajansı sinema direktörü" olsun.


4. Bu kadar yaygara koparılsın, yönetmenine hakaret edilsin ve fakat sevişme sahnesi sadece 40 saniye sürmüş olsun.


hani bi laf vardır ben pek severim kendisini "sende s.ke sürülecek kadar akıl yok".

diziler, filmler, son haberler

arkadaş ben bu avrupa birliği gençlerine kıl oluyorum, sinir oluyorum, illet oluyorum. diyeceksiniz ki niye? çünkü çok geziyorlar. evet. çok geziyorlar. nasıl olsa vize derdi yok, tren ucuz. adamlar binip binip gidiyorlar. mesela İrlanda'ya Erasmus'a giden var sayın okur. İrlanda diyorum bak. bize ne var? İrlanda yok tabi. şayet İstanbul-Ankara-İzmir'deki üniversitelerden birinde okursan belki İspanya, İtalya neyn var ama daha ötesi yok.

Polonya'da 15 günlük atelye çalışması için bi amuda kalkmadığımız kalmıştı mesela. yok vize için ayrı ölçüde fotoğraf (tam bir wanted pozu, ki bambaşka bi konudur) yok pasaport için bambaşka bir fotoğraf, harç, sıra bekleme, pasaport eve kargolandığı için kargoyu da saçma sapan insanlar dağıttığı için dağıtımcıyı tenhada kıstırıp pasaportu elde etmeler ve bunun gibi birçok boktan şey. Biz bunlarla uğraştık normal insan olduğumuz için, (yeşil pasaportu olanları tenzih ederim) İtalyanlar uçağa bindikleri gibi geldiler. tam bir sokarimasu durumları, daha da bişi demiyorum ve çok bambaşka bi konuya atlıyorum, yeter sinir bastı.

Umut Sarıkaya'nın albümünü çıktığı gün aldım, çıktığı gün çok iddialı oldu, çıktığı hafta diyelim. Karikatürlerin çok büyük bir kısmını bilmekle birlikte çok bomba karikatürleri hem de topluca okuma şansı buldum, adam çok zeki beyler, hastasıyız. tavsiye ederim. hele bi "abi biz dar bütçeli bir diniz, bak ben de yaba istedim zeytin çatalı verdiler" karikatürü var ki, aklıma geldikçe gülüyorum.

Ondan sonracıma, özel sektöre bodoslama dalmamın üzerinden yaklaşık 3 ay geçti ve artık yavaş yavaş ne kadar yavşak insanların ve yavşak hareketlerin olduğuna gün be gün tanık oluyorum. ama "dikkat insan çıkabilir, her şey olabilir" düsturu ile yaşayan bi insan olarak çok şaşırmıyorum ama tabi zorlanıyorum bazı bazı.

Bunun dışında iki tane yeni dizi izliyo gibi yapıyorum, gibi yapıyorum çünkü tam izlemiyorum böyle bi tutku bi merak yok, hımm neymiş du bakayım havasındayım. birincisi Blue Mountain State, lise-güzel, seksi kızlar-amerikan futbolu- yakışıklı ve/veya loser erkekler. konu budur. 

İkincisi de Hung. Bayağı bi zamandır merak ediyodum başladım izlemeye ilk sezonu bitti ikincinin ortasındayım. bi tane adam var koçluk yapıyor kendi mezun olduğu lisede, karısı terk ediyor, adam beş parasız. male prostitute oluyor kendisi. çok iyi değil ama kötü de değil. şöyle diyim boş vaktiniz varsa izleyin yoksa hiç kasmayın nice diziler var.bi de bu diziyle ilgili şöyle bi kafa karışıklığı olduğuna inanıyorum. dizinin ilk sezon posterinde "middle age, divorced, broke, gigolo" yazıyor. ve fakat esas kahramanımız jigololuktan değil fahişelik işinden para kazanmaya çalışıyor. Yani belki anlamları yakın gibi görünebilir ama neticede aynı şey değil. bu da böyle gereksiz bi detaydı.

heeee bi de, (en güzelini en sona saklamışım  bilmeden) Otostopçu'nun Galaksi Rehberi'nin 710 sayfalık versiyonunu aldım ben ya, daha başındayım gerçi ve elimde ansiklopedi büyüklüğünde kitapla gezincesi insanların hoyrat bakışlarına maruz kalıyorum ama umrumda mı dünya, tabiyki değil. bu kadar büyüğünü ne okuycam yea diyosanız cep kitap versiyonu da var onu alın okuyun, filmini neyn izleyin ama tanışın muhakkak Douglas Adams ile. rest in peace Douglas. - bu son cümle de içimde çok acayip kanayan bi yaradır ama olsun-

Bi an böyle satır arası yazıncası yılmaz morgülün tivitleri geldi aklıma, arkadaş o adamın kafa bambaşka ya, hiç anlatılmaz yaşanır bi girin bakın.

Son olarak, Sinem (a.k.a Geowyns) kızımızla sosyal deneyimsi bi eyleme giriştik, kendisi bi hafta boyunca tivitıra tivit yazmayacak (başka yere tivitı yazılmıyo gerçi, neyse), bakalım neler olacak. mserdark'nın sosyal medya detoksuna benzeyebilir ama bizimkisi öyle değil, hatta en ufak bi esinlenme bile yok, aklımıza geldi yapıyoruz. detayları belki Sinem bloga yazacak.

budur.

söylüyorum ama kime?

bi şey söylicem. lafa da böyle girilmez bu bir. bir tane değil birçok tane söyleyecek şeyim var bu da iki.


ya ben şimdi bu 500 days of summerın soundtrackini dinliyorum da, allam yareppim ne kadar acıklı şarkılar var ya. hele the smits'in iki tane biribirinden harika şarkısı var. ki ben, hiç the smiths dinlemiş bi insan değildim bu güne kadar ama bi taraftan da "the smiths fans die young" geyiğini de merak ederdim, lan geyik değilmiş gayet gerçekleşme ihtimalinin var olduğunu görmekteyiz.( ilgili bkz: there is a light that never goes out, http://fizy.com/#s/1lrk8p )


bunun dışında, lost in austen'i izledim. pek güzel çok da güzel bir mini dizimiz. jane austen'in pek iyi bildiğimiz pride and prejudice'inin çok egzantrik bir versiyonu, gerçi versiyon diyemeyiz ama diyedebiliriz bakış açısı. ama konu şöyle;


Londra'da 2000'li yıllarda yaşayan amanda price adındaki kızımız pek aşık bu kitaba, kitaptaki karakterlere efenime söliyim o havaya, o zamana, o dokuya, o her bi şeye. ve bir gün bir gün kızımız bi şekilde o romanın içine giriyor ve olaylar gelişiyor. toplam 4 bölüm 45'er dakika. ama cidden çok eğlenceli. kızlar için bi güzel tarafı da ço yahuşuğlu erkekler var böyle bak bak doyamazsın. ben de zaten doyamadım. dizide bi colin firth geyiği vardı üşenmedim dün colin firthlü versiyonunu da indirdim ve hatta keira knightly'nin oynadığı filmi de indirdim. filmi izledim. colin firth kenarda bekliyo onu da izlerim bi dahaki izin günümde belki, gerçi bi dahaki izin günüme yapılacak bambaşka şeylerim var, du yazıyım da okuyanlar kıskansın; Gökçe ile pasta yapcaz biz niheheh yerken  de sex and the city izleriz. oh mis.


ondan sonracıma ben bugün kendi mağazamın tadilata girmesinden mütevellit en cafcaflı şubeye geçtim, hemen ilk güne imzamı attım ve "bayan değil kadın" polemiği yarattım sonuna kadar da savundum, inanmazsınız bu şubedeki çocuklar pek şirin çıktı "aa çok ilginç bi tespit aslında" deyip kabullenir gibi yaptılar. hoş, benim söylememle bu durumdan haberdar oldukları için konuyla ne kadar alakasız oldukları gün gibi ortada olduğu için aslında pek de şey olmadı, ama neyse en azından daha önceki şubedeki süper acayip arkadaşlarımız gibi hayır lan bayan denir asıl kadın çok ayıp demediler, bu da bir şeydir.


ve de bu mağazada her şey çok iyi çok güzel, sadece iki minik! sorunum var.


1. müdiremiz egosundan kimseyi görmüyo, aynı tipten başka bi insanla başka bi maceram olmuştu, ben de yaşanmışı var modundayım ama yine de işim biraz zor.


2. çok şirin çok yardımsever pek tatlı ve de bizim üniversitede okumuş (gerçi 2004 girişli ve hala okuyo, neyse) bir arkadaşımız var, ama kendisi şu an benim arkadaşım olm(a)yan bi insanın neredeyse tıpkısı, so hiç hoş değil, yine de işim zor vol.2




bir de A Garden State filmini izledim. şöyle söyleyeyim müzikal olmayıp da şarkılarla filmin farklı bir şekilde iç içe geçtiği düz bi film olmakla birlikte pek hoş bir filmimiz. düz diyince de hakaretengiz bi cümle oldu ama değil. düz derken böyle bi aksiyon yok ortada pek olay da yok zaten durum hikayesi gibi. sadece 4 günü anlatıyo film. ama müziklerle o kadar güzel harmanlanmış ki. bi de benim izlediğim versiyonunda alyazılarda şarkıların sözleri de yazılıydı, duruma cuk oturan şarkılar seçilmiş zach beyimiz tarafından. çok şahane bi iş çıkarmış. tavsiye ederim. ben de Güzide'nin tavsiyesiyle izledim. pişman değilim. çok saoluuunnn Güzide (duman stayla)


Gökçe'nin tavsiyesiyle de love and other disasters'ı izlemiştim. hatta dün tekrar izledim. (evet farkettiğiniz üzere dün izin günümdü ve bütün gün bi şeyler izledim, oh ne kadder güzel oldu) bu film benim hayatımda görüp görebileceğim en iyi sorgulama filmlerinden biriydi bence. aşk'ın halleri ve aslında pratikte nasıl olduğuyla ilgili bir film ve o kadar akılcı ve sorgulamacı replikler var ki, inanamazsınız. inanmazsanız açın izleyin babies. çok saol Gökçiiii (kendim stayla)