wibbly wobbly timey wimey stuff

Dün yeni yaşımı kutladım kendimce. Yakın arkadaşlarımın çok büyük bir kısmının şehir dışında olması, şehrin içinde kalanlar içinse doğum günümün pek önemi olmaması sebebiyle tek başıma yapacağım bir şeyler planladım. Dolayısıyla yalnızdım tüm gün boyunca. Eylül ayı başlarından beri aslında hep yalnızım o yüzden alıştım baya kendimle vakit geçirmeye. Fakat dün sabah uyanınca evden çıkmak istemedim bi an sonra hava o kadar güzeldi ki havayı piç etmek istemedim. Hazırlandım çıktım.

Resim heykel müzesinin önünden Dil-Tarih'e giden yol yürümeyi sevdiğim yollardan biri. Her ne kadar sol taraf silme hastane olsa da sağ tarafa bakarak ağaçlı yolu izleyerek yürümek, yolun sonunda Dil-Tarih'e varmak çok iyi hissettiriyor. Dolmuştayken tivitirdan gelen doğumgünü kutlamalarını okuyup, cevaplar yazdım. Sonra dolmuştan indim, o yoldan yürüyerek Tunalı'ya kadar çıktım. Yolda önce Fatma sonra Gökçe ile konuştum. 

Tunalı'da Gökçe ile her zaman oturduğumuz starbaksa gittim, kahvemi aldım. Kitabımı çıkardım, bir heves okudum. Sonra çıkıp yemek yiyeceğim yere gittim. Yemeğimi, içkimi söyledim. Bir yandan telefonuma gelen bildirimlere cevaplar yazdım, bir yandan kitabımı okumaya devam ettim. Yemeğim gelince hemen yanıma simsiyah çok güzel bir kedi yanaştı. Beraber yedik yemeğimizi. Patates kızartması sıcak olduğu için baya mücadele etti ama yılmadı, yedi. Çok da sevdi. Yemekten sonra çıkıp tekrar yürüdüm Tunus'ta, Bestekar'da ve Tunalı'da. Kitapçılara girip çıktım.

Ailede hiç kutlanmaz doğumgünleri, hemen hemen hiç önemsenmez. Hiçbir özel ritüelimiz yok. Ben bu doğumgünümde nedense kendimi çok mutsuz hissedeceğimi düşünmüştüm. Hem arkadaşlarım yok, hem de  arkadaşlarımın yokluğunu gidermese de idare edecek kadar bile aile kutlaşkası yok. Ama öyle olmadı.

Aramızda kilometreler de olsa, yalnız bırakmadılar beni. Beni ne kadar sevdiklerini içtenlikle söylediler, birlikte olmayı dilediler. Ben de tek başıma vakit geçirirken, neden yalnızım diye bir kaygıya kapılmadım. Gerçekten yaşadığım anın tadını çıkardım. 

Kendimle bu kadar vakit geçirip, üstüne Saatleri Ayarlama Enstitüsü okuyup, Doctor Who izleyince yaşadığım an, mekan gibi şeyler üzerine düşünecek vaktim oldu. Mekansal olarak yalnız olsam da manevi olarak hiç de yalnız olmadığımı fark ettim ve çok sevindim bu duruma.

Doctor Who ile ilgili ayrıca bir post yazmam gerekir ama yazmaya başlarsam hiç bitmez gibi geliyor. O yüzden özet geçiyorum; Ben hayatımda kendimi bir şeye bu kadar bağlanmış hissetmemiştim. Üstelik bilim-kurgu dediler bildiğin dram çıktı ve muazzam şeyler izledim. Şu ana kadar yayınlanmış hemen her şeyi izledim. 53 gün sonra yeni bölüm yayınlanacakmış. Ben de 1. sezonun sondan ikinci bölümünden başlayarak tekrar izlemeye karar verdim. Diziyi izlerken arada ayağa kalkıp alkışlayasım, dizi oyuncularını ve senaryoyu yazanları tek tek tebrik edip öpesim geliyor. Hele David Tennant'a neler yapası.......... *burada silah sesleri giriyor*

David Tennant hayatımda gördüğüm en harika varlık. Diziden ayrıldığı bölüm resmen travma yarattı bende, baya arkadaşımdan ayrılmış kadar üzüldüm. Sanki onunla yeterince vakit geçirmemişim gibi manyakça bir hisse dahi kapıldım. Kendisinden sonraki doktoru ise hiç sevemeyeceğimi düşünmüştüm. Ama öyle olmadı. Matt Smith muhteşem bir insan. David Tennant'tan sonra sanki hiçbir Doktor tam olarak Doktor olamazmış gibi gelmişti bana ama Matt Smith o kadar başka, o kadar şapşal -clumsy dedikleri sevimli bir sakarlılık(?) hali- o kadar sevimli bir doktor ki izlerken onu benimsemekten başka şansınız kalmıyor. 

Her depresyonumu bir doktorla atlatıyorum sanırım. Bundan önce 2008-2010 arasını House ile geçirdim. O zamana kadar yayınlanmış tüm bölümleri defalarca izleyip ona sığındım. Şimdi teknoloji çok gelişti bir değil iki doktorum var. Rabbim onları başımdan eksik etmesin.

Mekansal olarak ayrı olduğum Gökçe'yi, Fatma'yı, Müge'yi ve Sine'yi çok seviyorum. Ayrı seviyorum. Doktorun da dediği gibi "time is not boss of us." ya da Zeki Müren'in dediği gibi "Elbet bir gün buluşacağız."

Selametle.

unutmak

unuttum dediğini unuttum dediğin an hatırlamış olmuyor musun?

unuttum dediğini unuttum diyerek unutmamaya devam etmiş olmuyor musun?

hafıza-i beşer nisyan ile maluldür derler. nisyanı beklemek gerek.

Korkma ben varim

Merhaba.

Bugün Murat Menteş'in Korkma Ben Varım isimli kitabını bitirdim, iki üç laf sokup gideceğim. Kitabı okumamış olanlar bence bu yazıyı da okumasın, çok spoiler yok ama kitabı okumayı planlıyorsanız kesin vazgeçersiniz bu yazıyı okursanız. 

2010 yazında yazarın diğer kitabı Dublorün Dilemması'nın büyük bir kısmını okumuş, kitabı bitiremeden Polonya'ya gitmiş, döndüğümde temizlik sırasında kitabın kaybolduğunu öğrenince kitabın son bölümünü okuyamamıştım. Okuduğum kadarıyla kitap çok akıcı gelmekle birlikte çok hoşuma gitmemişti. Bu mevzunun üzerinden yaklaşık 1,5 sene geçtikten sonra bir arkadaşımla kitap üzerine konuşurken arkadaşım "ya tamam fena kitap değil ama sanki biraz amerikan filmleri gibi değil mi?" diyince bende taşlar yerine oturdu. Hakikaten kitap bol kanlı, aksiyonlu ama ciddi bir mevzunun olmadığı amerikan filmleri gibi.  Bugün diğer kitabı da bitirince iyice emin oldum. Boş, şiddeti öven aksiyon filmi izlemeyi sevenler bu kitabı da sevebilir ama bence o tarz aksiyonlu film izlemeyi sevenler gider film izler niye bu kitabı okusun.

Bunun dışında kitapta beni rahatsız eden birkaç şey vardı: Birincisi ve en önemlisi, kitabın büyük kısmı aforizmalardan oluşuyor. Kitabın edebi herhangi bir derinliği yok, hatta adamların birbirlerini öldürmeleri dışında doğru düzgün bir olay da yok, hafiften paranormal bir iki şey var onun dışında da bir olay yok, vallahi yok. Aşk, cinayet, biraz da siyaset. Konu bilmediğimiz bir şey değil, anlatım tarzı desek o da orijinal değil. Aforizma yazılmasına çok itirazım yok ama edebiyatın aforizmaya indirgenmesinden rahatsızım. Aforizma yazmak istiyorsan bloga yaz, tivitıra yaz. Ünse ün, paraysa para. Edebi derinlik, dili iyi kullanma, kurguyu düzgün yapma, karakterleri derinleştirebilme gibi daha önemli noktalar var edebiyatta. Sadece aforizma yazabildiği için bir yazarın çok tutmasını anlayabilmiş değilim. 

İkincisi, kitapta çok fazla kadın karakter yok, olanlar da ya silik ya da kısa vadede kesin ölüyor. Ayrıca yazar subtext olarak değil bariz gözümüze gözümüze sokarak kadınları kötülüyor. "Erkek evlense de bekardır..." "Evlenilen her kadın bir gün kesin delirir." gibi rahatsız edici cümleler vardı. Bu tarz bir seksizm hiç hoş değil.

Üçüncüsü, haddinden fazla tekrar. Kitabın ilk bölümünde beş cümleden biri "bir çin atasözü der ki" tümcesinden oluşuyor ve bu beni aşırı rahatsız etti. Başka bir bölümde de belli bir tarihte olan şeyler art arda sıralanmış. Yazarın o kadar şeyi arayıp bulmasını takdir ettim ama okurken "öef eytere bea!" dedim. Zira anlattığı esas olaydan soğutan bir etkisi vardı o gereksiz tarihi şeylerin.

Dördüncüsü, kitaptaki karakterlerin isimleri. İsimler fonetik ve esprili olsun diye ne kadar absürt tamlama varsa onlardan seçilmiş. Hayati Tehlike, Atom Bombacıyan, Kader Güler-İnşallah gibi. Bu isimlerin absürtlüğü benim okumamı zorlaştırdı ama bu tarz çerez kitap okumayı sevenlerin hoşuna gider belki bilemeyeceğim.

Velhasıl 424 sayfalık kitapta Müntekim Gıcırbey'in mektupları ile 4-5 sayfa gerçekten çok iyiydi, gerisi fos.

Kitapla ilgili fikirlerimi goodreads'e değil de özellikle buraya yazdım. Neticede orası kamuya açık bir alan böyle bir yazı sert kaçabilir ve de okumaya niyetli olanları soğutabilir diye düşündüm.

İyi akşamlar.

ha boyle.

bir ego savaşı var kesin. birileri diğerlerini kendi istegi doğrultusunda değişmeye ikna ediyor veya edemiyor. tüm olay bundan ibaret. değişmeye ikna edemeyince bir taraf çok üzülüyor öbür taraf kaldığı yerden devam
ediyor. ha ne oluyor da biri diğeri için değişmeye razı oluyor orasını bilemedim, bulamadım bir türlü.

değiştirmek değil belki ama hiç olmazsa bir farkındalık yaratılabilinseydi iyiydi. böyle pek hoşnut değilim ama böyle de oluyormuş.

"düzelir."

bit.

uyuşturucu vb herhangi bir şey kullanmadım ama bazı iletişimler bi nevi uyuşturucu bağımlılığı gibi. bırakması çok zor. hele ilk başlarda tam çıldıray. ama ne yapıyoruz kendimizi telkin ediyoruz, bu da geçecek diyoruz ve bir bakıyoruz geçmiş gitmiş. her şey geçer. her şey biter.

hedaye

çok ağlamakla çok gülmek arasında bir yerdeyim. öyle yer olur mu demeyin vallahi var ben evde bizzat kendim kullanıyorum.

kitaplar aracılığıyla bağ kurmayı çok seviyordum. sevdiğim tanıdığım/tanımadığım herkese kitap hediye ediyordum. fakat geçen gün düşündüm, ben kitapla bağ kurmayı seviyorum ama belki hediye ettiğim kişi o kitap aracılığıyla o bağı benimle kurmak istemiyordur? belki o kitap başlı başına başka bir anlama geliyordur ve ömrü boyunca da o anlamı korumasını istiyordur kitabın hediye edildiği kişi. olamaz mı? olabilir.

bi de mesela gittin kitabı hediye ettin hatta içine ufak bişiler karaladın sonra da iletişiminiz koptu. o kitaba ne zaman gözü çarpsa ne zaman eline alsa aklına gelmemesi gereken kişi gelecek. oldu mu hiç, güzelim kitap ziyan oldu şu an.

insanlarla bağ kurma işi neresinden bakarsan bak şu hayatta yaptığımız en olağan ve fakat aynı zamanda bir o kadar da tehlikeli bir şey. ama tehlikenin farkında değiliz. (see what i did there?) ben biraz hayırsız/vefasız bi kimseyim sanırım ondan böyle insanlarla kurduğum bağın eninde sonunda kopacağına inanıyorum.

ne bileyim, ben arkadaşlarımla kurduğum iletişimde "ya hiç aramıyosun beni :(((" seviyesini sevmiyorum. ben aramıyorsam sen ara, aramızda teklif mi var gibi düşünüyorum. fakat düşündüğümle kalıyorum, çünkü bu teklifsizlik çalışan bir şey değil illa ki bozuluyor bir yerde ve bir süre sonra konuşmamaya başlanılıyor. uzun bir süre konuşmayınca da bu sefer ilk kim konuşacak gerginliği oluyor ve bu noktadan sonra tamamen kopuluyor. kopası varmıştı demek ki diyip geçiyoruz nabalım.

insan denen varlığın en iyi özelliği kısa veya uzun vadede iyi/kötü her şeye alışıyor olması. bu cümlenin ardından belkiğ alışmam lağzımm şarkısıyla yazıyı bağlasam iyiydi ama ben onun yerine şunu seçtim:

http://www.youtube.com/watch?v=4O_Opkjqav0

çikgizil bir şarkı dinleyin inşallah.

sesli düsünüyorum

eğlenmenin vücut üzerinde ne tür kimyasal etkiler var acaba? beraberken eğlendiğimiz insanlara bizi daha bağımlı kılan bir şey salgılıyor olabilir mi vücudumuz? beraberken eğlenmek dışında bir olayımın olmadığı ve fakat o eğlenmeler dışında kurduğumuz iletişimin yükü gün geçtikçe ağırlaşıyorsa buna bir çare bulmak gerekmez mi?

uzun zamandır yazmıyordum bir şeyler. çok şey düşünüyorum ama yazmak için fırsat yaratmıyorum (zekalıyım ama okuyacak kadar değil gibi oldu ya la). Eylül itibariyle sık sık yazıcam. çok değişik olmasa da az insanlı bir dönem beni bekliyor. ya da bana öyle geliyor.