seyyah değil anca seyyar

- pazar günü Fatma ve Esra ile hedeflediğimiz İstanbul kaçamağını başarmış olmanın haklı gururu ve sevincini taşıyorum. zira öncesinde 2 günlük bir atelye çalışması var idi ve proje asistanları olarak yapılacak tüm asistleri yapmak için sabahın köründen akşamın körüne yorucu iki gün yaşadık. istanbula gideceğim gün 3 te yatıp sabah 6 da kalkıp otobüse atlayıp sabah saat 11'den akşam sekiz buçuğa kadar iki kısa mola haricinde sürekli dolaşaraktan enerjimin her gıdımını kullandım. ama o kadar güzel o kadar şahane o kadar en en bi gün oldu ki hiç koymadı tabi bu uykusuzluk neyim. bir de her şey o kadar yolunda gitti ki, gerçi çok hayvani bi poroğram yapmadık amaçtan sapmamak için. bi ortaköy bi istiklal yaptık oraları buraları gezdik muhabbet ettik bol bol. her şey süper yolunda gitti ama bi tane egzantrik bi şey oldu onu yazmadan geçmiyim,

şöyleki sık sık şehirlerarası yolculuk yapan ve pek sabit oturmayı sevmeyen üstüne de dışardan gelecek her türlü gürültüye karşı tahammülsüz biri olarak mp3 çalarımı yanımdan ayırmam asla. hatta istanbula gideceğim sabahtan önceki gece geç saatlere kadar uyumamamın en önemli sebebi mp3 çalarımı şarj edip yol müzikleri atmaktı. neyse işte giderken Fatma ile beraber gittiğim için pek müzik dinlemedik bi ara açtım zorla Glee'nin soundtrackini dinlettim bak şu şarkı şöyle bu böyle diyerekten, sonra muhabbet falan derken zaten yol bitti. dönüşte tek başıma döndüm. ve koltuğuma oturduktan sonra ilk işim mp3 çalarımı kabından çıkarıp kulaklıklarımı takıp mp3 çalarımı çalıştırmak olacaktı ki, kulaklığımla mp3 çalarım birbirine bağlı değilmiş ben kulaklığı tutmaya çalışırken mp3 çalar elimden kaydı, yere düştü ve kayboldu, evet resmen kayboldu nereye nası hangi hızla savrulduysa kayboldu. otobüs de ağzına kadar dolu ve fakat ben durmadım tabi arkamdaki teyzeyi ve önümdeki koltuklarda oturan gençten delikanlıları taciz ettim kendim aradım taradım ve bulamadım. bi taraftan mp3 çaların mülkiyeti bana ait değil proje kapsamında ses kayıt cihazı olarak alındı ama ben kirli emellerime severek alet ediyorum kendi mp3 çalarımı kız kardeşceğime kaptırdığımdan mütevellit. hayır yani yolda düşürsem farketmesem koymaz bana gider bi tane daha alırım ama otobüsün içinde nereye gidebilir ki, bu olayın kendisi saçma. muavini de taciz ettim mp3 çaların ne olduğunu anlamadı i-pod diyince haaa dedi, o da ayrı konu, molada bakarım ben bayan dedi piki dedim oturdum yerime, gece çok geç saatte döndüğümüzden mola vermedik ben otobüs boluya varınca muavine ve şoföre laflar hazırlamıştım, söylemek üzere. ben inmeden önce arkamdaki teyzeler inince ben dedim bi daha bakayım orada muavin müdahale etti dedi durun bayan bi de ben bakayım ve benim oturduğum yerde derin bi soruşturma yaptı, nereden bulduysa çıkardı verdi mp3 çaları bana, ben hem şaşırdım hem böyle bi ulan nereye kaçtı nasıl oldu bu iş ya diye derin düşüncelere daldım. hiçbi zaman müziksiz seyahat edemem ıyy diye düşünen bana da böyle bi ders oldu bi şey oldu cağğnım yolculuk arada böyle bi ziyan oldu ama yine de çok güzel bi gündü bu da nazar bonciği oldu.

bu hafta da ankaraya gidicem hem de bikaç gün kalmayı hedefliyorum bakalım işalla maşalla başarılı olıciğim. bi ankara bi istanbul derken bi bakmışsın yurdumun bambaşka bi şehrinde olurmuşum önümüzdeki 6 ay için hedeflediğim tek şey bu, umarım gerçekleştirebileceğim yarebbim dinimiz amin.

-ayrıca benim blogun ya da benim hesabımın mı bilemiyorum RSS feed şeysi çalışmıyomuş yazdıklarım hiçbi yerlerde görünmüyomuş ben bu ayarı nası bozdum bilmiyorum dolayısıyla nereden düzelticem hiçbi fikrim yok, şayet bi fikri olan varsa ya da fikir edinebilecek bir arkadaşı var ise beni bi iletiştirsin derdime bi çare bulalım yazık ki bana :)

- düğünle ilgili fotoğraf istemek için taciz ettiğim kişiden pek neşeli bi mesaj aldım, keyfim yerine geldi. neşeli insan pek seviyorum ya hastasıyım hatta. devamı gelicek işalla maşalla.

üfürükten atmasyoğnn

-haftasonu pek sevgili Meltem ablayı İlker abi ile başgöz ettik resmi olarak, ben en çok gelini ve kardeşini tanıdığım içün bütün organizasyon boyunca yanlarından ayrılmadım ama bi yandan da pek karışmadım mümkün mertebe yardımcı olmaya çalıştım elimden geldiğince. dolayısıyla onlar bi şeylerle uğraşırken benim de gözlem yapma şansım oldu; mesela bu düğün olayları deli işi esasen. bir de aslında anlamını komple kaybetmiş sayılır benim gözümde. zira köylerde düğünün yapılma anlamı evliliği kutlamakla birlikte imece bi şekilde birlikte yeni bi hayat kuran çifte yardımcı olmakmış. ama tabi çevre köylerden de insanlar davet edilip gelincesi haliyle sabahtan akşama bi eğlence bununla birlikte de yemeceler içmeceler çok oluyomuş. ama köy yerinde zaten yeme içme dışında bi aksiyon yok ki. aileler bütün yaz çok çalışıp kışlık yiyeceklerini toparlıyolarmış. böyle düğün olunca da ahırındaki hayvanları kesip bi güzel pişirip ikram ediyomuş yani dolayısıyla doğrudan bi acayip harcama söz konusu değil. ve fakat biz köylü toplumu olmakla birlikte artık şehirlerde yaşıyoruz o açıdan yemekli düğünler yapmak, efenim eski köy adetlerini yaşatıcaz diye milyarlarca masraf yapmak sonra da geleceğe yatırım yapacak yerde takılan takılarla düğün masraflarını kapamak biraz saçma oluyo. ama işte bunu bi önceki kuşağa anlatmak imkansız. zira herkes kendi ünü için yaşıyo. gelin veya damat istemese de o gereksiz masraflar yapılıyo bi şekilde, neymiş töre devam etsinmiş, gerisini koyversin gitsinmiş. neyseki ben evlenmicem dolayısıyla böyle dertlerim olmayacak. gerçi evlenecek olsam muhakkak hayvani bi düğün organizasyonu yapmam gerekirdi diye de düşünüyorum.

- bu düğünün birkaç getirisi oldu onu da diyeyim. birinç olarak boğma rakı tattım. tadı şahaneydi normal rakıdan çok daha farklı hatta tekilaya yakın bi tadı var. içimi bizim rakıya göre çok daha rahat. sadece çay bardağından 3 parmak kadar tadına bakabildim. fırsat bulabilirsem tekrar içesim var uzun uzun.

- ikinç olarak, meltem ablanın gelinliği gerçekten supper-dupperdı. böyle yunan mitolojisinden helenayı kapıp getirmişcesine bi görüntü çiziyordu. ben gelinliği çok beğenince bana söz verdi, şayet bi gün evlenecek olursam meltem ablanın gelinliğini giyicem.

-üçünç olarak, pınarla çözülmemiş bi problemimiz vardı, ki konuşmadan da üstünü kapamak olmazdı, ama fırsatımız yoktu, bi de üzerinden çok zaman geçti unuttuk gittik sanki, gerçi ben daha söliceklerimi söylemedim bi sonraki karşılaşmamıza saklıyorum, muhakkak ileticem kendisine. blogumu da dün akşam söyledim yazıyorum ben buraya arada gir oku, şayet blogun adını bi yerlere kaydetmediyse kesin unutur ama ben bi ayar yaparım bi vakit ona. kendisine buradan selamlarımı iletiyorum aynı zamanda hehe.

- bir de az önce düğün fotoğraflarının benimde içinde bulunduğum kısmını damadın kardeşinden isteme densizliğinde bulundum umarım yollar fotoğrafları zira pek merak içindeyim.


- bir düğün de böyle geçti.


fotoğrafı da şuradan aldım.

basıyollar

aslında aynı evi paylaştığım kız arkadaşlarımın bana acayip gelen ama aslında normal olan düşünceleri ile ilgili bi şeyler karalayacaktım hatta karaladım ama hoşuma gitmedi daha düzgün yazayım dedim sonra komple vazgeçtim çok gereksiz bir post olacağını düşündüğümden. bi de aklıma daha başka bi şey geldi onu paylaşasım var.

hani her insanın böyle ay bana burada basıyolar kendimi kötü hissediyorum dediği yerler vardır ve genelde oradan uzak dururlar ya benim de bikaç zamandır ayhh buralar beni basıyo dediğim bi yer var ama o yer biraz fazlaca büyük bi yer olduğu için kaçınma şansım yok illa içinde bi yerlerde oluyorum. dersaneden beri en yakın olduğuna inandığım bi arkadaşımla böyle bi basan mekan olayımız olmuştu ona çağrıştım bu mekanın insanı basması olayını düşünürken. 2007 yazının güzel bi ağustos günü part-time işimden erken çıkmışım eve gitmişim keyifler gıcır oturuyorum tv bakıyorum, bi telefon. pınar. ne oldu? çok kötüyüm in pub'da oturuyorum gelir misin? ya ama ben evdeyim en erken 1 saate gelebilirim gibi bi izahatte dahi bulunmadım, bi yere kıpırdama geliyorum dedim. gittim. gireceği yetenek sınavı bi yandan da sevgilisinin ileri düzeyde manik depresif olması bizim kızı intihara sürüklemiş. daha sonra konuştuğumuzda aslında her şey iyiydi bi yandan yürüyüp bi yandan düşünüyodum sonra buraya geldim ondan sonra kayış koptu dedi. ve fakat bu in pub dediğimiz yer birkaç katlı ve terası olan bi mekan. kabul iç açan bi manzarası yok(kızılay'da iç açıcı manzarayı kim  kaybetmiş ayrıca) ama pınarın oturduğu yer böyle püfür püfür esen en bi ferah terastı. ve ilginçtir bende pınarı o halde görmeden önce o terasta oturmuştum bikaç defa ve gözle görülür olumsuz bi olay bi aksiyon yaşamasam da moralim bozuk olarak çıkmıştım mekandan. pınar da aynı şeyi söyleyince pişti olduk ya ben de aynen öyle düşünüyorum bi daha gitmeyelim artık yazları takılacak başka teraslar buluruz elbet demiştim. konu da kapanmıştı.

ve fakat şu son zamanlarda en sık kullandığım iki mekanın ben de depreşken hallere sebebiyet vermesini böyle çat diye halledemiyorum ama en azından baş etmeye çalışıyorum bu da bi şeydir diyorum.

olur ya, neden olmasın.

film kritiği yapan hasba diziler içün kritik yaparsa*

aslında bayaaa hem de en gereksizinden bir öfkeyle bi şeyler yazmıştım halbuki tek olayım Glee hakkında bi şeyler karalamaktı. artık ilahi bi şey midir yoksa teknik mi adlandıramiciim şimdilik, efenim benim laptop piyuvv dedi kapandı zira kendisi şu sıralar bir kaloriferden farksız çalışıyo minicik odamı maksimum miktarda ısıtıyor. zaten artık diz üstü değil sehpanın üstündeki asimetrik tavlanın üstü bi model oldu kendisi. ama tabi bu durum beni herhangi bir eylemimden uzaklaştırıyor mu? kesinlikle hayır. ama zor oluyo ne yalan diyim, en kısa zamanda hal çaresine bakmak icap ediyor.

neyse ne diyodum, evet Glee. efenim bu Glee dediğimiz ilk sezonu yayınlamış,13 bölümden oluşan müzikal bir dizimiz. hem de high school olanından amma velakin öyle high school musical'daki gibi değil, bu biraz daha farklı. fotoğraftan da anlaşılacağı üzere luzır arkadaşların toplaştığı bir eğlence klübü bu Glee dedikleri. yani kurgusal olarak herhangi bir şey beklemek zaten çok mantıklı değil. işte bildiğimiz klasik ortalamanın altında bi lise, dandik bi müdür, hırslı birbirinden manyak hocalar ha bi de idealist bi hoca, çok çılgın öğrenciler vs. zaten bölümleri de genel olarak tematik çalışmışlar,  muhakkak bir yolla birkaç tane bilindik güzel şarkı dinliyosunuz bi de dizide çok fazla kişi ve perspektif olduğundan ötürü her bölümde bir perspektiften bişiler anlatıyolar. açıkcası harcanan emek muazzam, bi de ünlü şarkıcı ablalar da pek beğenmişler (jenıfır ile mad'ana).  nisan ortasında yeni sezonu başlayacakmış o açıdan diziyi geç keşfetmiş olmak verimli oldu, bir de bölümlerden birinde hav ay met yor mathırın lecındry kişiliği barni stinsın da rol alacakmış, hatta rol almış, geçenlerde tivıtırda gördüm yok efenim bu Glee şeysi beni yordu gibisine, ama kimbilir ne eğlenceli bi bölüm olmuştur. velhasıl kafa yormayan çerez dizi diye tabi ettiğimiz konum için bu dizi çok uygun düşüyo, gerçi 42 dakika civarında olduğu için az uzun çerezlik için ama şarkı dinlemeyi seviyosanız kısa bile gelebilir. göreceliliğin gözü kör olsun. ama işte müzik olaylarını sevenler kaçırmasın baksın, bi de loser- geek olayları da var az biraz onlar da ayrıca neşeli.

hazır dizi demişken bu house iyice eşşeğin kulağına su kaçırdı ya. adamlar resmen ayda bi bölüm yayınlamaya başladılar. tamam yani kolay değil diziyi çekmek anladık da bu kadar da olmaz. zaten son sezonki bi dolu atraksiyonu beğenmiyorum ama işte toktorun hem yeri ayrı hem hatırası var, takipliyoruz öyle veya böyle.

ayrıca lie to me de içimde yarayan bi kana oldu. zira ben kendisini geçtiğimiz pazartesi başlayacak diye biliyordum meğer haziranda yayınlanmaya başlayacakmış. hatta bununla ilgili geçenlerde bi röportaj okudum, kendisi ingilizceydi ama anladığım kadarıyla biraz tahtı sallanıyormuş bu lie to me'nin. yani amerikan halkının eğilimini bilemiyorum tabi toktor house'dan sonra cal lightman hoşlarına gitmedi dicem ama bu adam toktoru dörtle çarpar ikiye böler, ki hem dizinin  konusu çok acayip hem oyuncuların performansı çok şahane. ama garip tabi. fox'un da tee sezon biterken diziyi yayınlayıp riske atması da acayip geldi ama onlara soruncası diyollar ki, efenim yazın bütün diziler bitiyor o açıdan ortalık boşaldığı içün biz lie to me'yi koyduğumuz gibi reytingleri acayip kaparız falan. ama yine de bi sezonda 12 bölüm çekip bi yıl bekletmek, üstüne bir de haziranda yayınlanması hiç hoş değil, yine de gerçek. ama ne olursa olsun bi heycan bekliyoruz biz kendisini.

Glee'den girdim diğer iki diziyi de araya sıkıştırdım, birkaç bir şeyler daha sıkıştırasım var ama daha da yeter diyorum şimdilik. geri kalanı geride kalsın bi süre daha.

fotoğraftaki gibi poz veresim var ya, çok şirinler.

severek izliyoruz.

*bugün meltemle okulun önceki mezunlarından birinin fotoğraflarına bakma gafletinde bulunduk da, kendisinden böyle bi sekizinci tekil kişi olarka bahsedip de orijinal adam olmaya çalışmış, oradan geyik malzemesi çıktı bi hayli, başlık da onun ürünüdür.

al sana bir kaya nereye dayarsan daya

kendi ayaklarım üstünde durmaya çabaladığım 19 yaşım bi anlamda hayatımın miladıdır. zira ortada ciddi anlamda yaşanmış bi şey olmadığı için 19 yaşıma kadar olanları saymıyorum. şimdi düşündümde aradan geçen 6 yılda çok acayip çok extrem şeyler yaşamadım hep böyle bi normaldi, düzdü benim hayatım. sağlığım, derslerim, arkadaşlarımla ilişkilerim, ailemle ilişkilerim hepsi orta halliydi bi tek özel hayatım orta halli değildi, geçen 6 yılda bu anlamda değişik hiçbir şey olmadı, olamadı, olduramadım, oldurtmadılar.

Son zamanlarda sadece ama sadece sosyalleşmeye çalıştığım insanlardan her 5 tanesinden 4,5 'ğunun benimle kalıcı bi iletişim kurmayı tercih etmediklerini farkettim. işin enteresan tarafı ise bende müthiş bi kabullenmişlik duygusu var yani neden iletişimin koptuğunu bilmiyorum ve kurduğum iletişimler de öyle aman acayip değil fekat nedense insanlar açıklama ihtiyacı hissetmeden hayatımdan çıkıveriyolar ya bari bi baş baş edin böyle bi piç gibi ortada kalıyorum ben. ama tabi hayatına girerken sen nerden çıktın sorusunu sormayan benden kaynaklanıyodur bütün sorun. olabilir tabi bakış açısı, bakış aşısı hatta. eski romantik tavrımdan kaynaklanıyo bence bu durum. başlangıcının olmaması sonunun da olmayacağını sağlayacakmış gibi düşünüyorum ben. ama işte bi insan bi bakıyosun var bi bakıyosun yok. yokken var olması değil ama nedense varken yokolması sorgulamaya itiyo, insan evladı işte.

ama ben süper sorgulamayan biri oldum hayatıma giren çıkanı kontrol etmemeye başlamak da aynı döneme denk geliyor.peki ben ne zamandan beri sorgulamadan her şeyi kabul eden biri oldum? ahan soru bu.

biri bana anlatsın dinlemeye hazır ve nazırım.

müziksiz olur mu hiç

o değil de ben bu format sırasında yitip giden 15 gblık müzik arşivimi nasıl toparlıycam. kimine göre asla kayda değer olmayan kimine göre çok büyük bir rakam olan bu büyüklükteki bir arşivi elimdeki internetle sittin sene toparlayamam ki. hoş, hepsini toplamama gerek yok ama en azından yarısını dinliyodum ben bu müziklerin. şimdi ofisteki bilgisayarlara attığım bikaç soundtrackle idare ediyorum ama mesela az önce bi blogda kızın biri vega dinliyorum keşke konserleri olsa falan demiş. bi düşündüm benim bütün vegalar yalan oldu. onu da kaybettiklerim lisetesine yazdım biraz buradan biraz ofisten derken toparlamayı hedefliyorum. geçici olarak tabi fizy falan yararlı olabilir efenim bir de grooveshark var galiba yabancı müzikler açısından epey verimli olabilir. deneyeyim. idare edeyim.

bir de bugün başka bi blogda bi yazı gördüm. çocuk sevgilisinin kendisine yazdığı bir metini yayınlamış. böyle bi karışık oldum bi acayip hissettim. yani çocuk tabi iyi niyetli "işte beni tanıyın diye bunu yayınladım gerçekten böyle de bi bünyeyim aslında. o çok iyi anlatmış. kendimden bahsederken ben bu kadar objektif olamam"a getirmiş ama yine de yani mesela ben kendimi koydum kızın yerine. hiç tanımadığım insanların kişiye hatta sevgiliye özel yazdığım satırları okumasını istemezdim. gerçi ben biri için bi şey yazdığımda kız arkadaşlarımın birkaçına okutuyorum nasıl olmuş çok mu yavşak olmuş çok mu sert olmuş gibisine ama yine de onlar benim seçtiğim insanlar. böyle de gizli faşist gibi oldum yahu. sadece benim seçtiklerim ve istediklerim okuyabilir gibi. aman her neyse nasıl olsa benim başıma gelmez, şayet gelirse o zaman düşünürüm. durduk yere kendime niye pay çıkardım peki? birazcık kuyruk acım var. hatta bilgisayarım da "karaladık da ne oldu?" diye bi klasör var okumasını istediğim kişiye yolladıklarım ve yolla(ya)madıklarımdan oluşan. elim de bi türlü gitmiyo silmeye. bazı bazı açıp okuyorum vay anasını ya ne güzel sevmişim, ne güzel hissetmişim filan diyorum. keşke o da böyle diyebileydi. ama demedi.

konunun müzikle pek ilgisi yok aslında ama benim için müzik dinlemek demek hem düşündüklerini senden daha iyi ifade eden insanları dinlemek hem de hatırası olan şeyleri yad etmek demek. vega diyincesi insan ister istemez her iki duyguyu da hissediyor. o açıdan şey ettim.

son olarak konudan tamamen alakasız olarak, orhan pamukun bi röportajına denk geldimdi ben bu nobel ödülü şeysi dönemlerinde. adama soruyolar ne tür müzik dinliyosunuz diye. adam ben hiç müzik dinlemem diye cevap vermişti. hiç mi evet hiç. ben bu adamın karakterinden şüphe ederim açıkcası. artık nasıl bi egoysa ben her şeyimle kendime yetiyorum müzik gibi şeylere ihtiyaç duymuyorum havalarında. halbuki kaçırdıklarını bi bilse ohooo.

saygılar bizden efenim.

kısa kısa derken uzun uzun oldu

- star wars'u geçen yaz ilk elime geçtiğinden beri izleyecem izleyecem diyip duruyodum ama sürekli erteliyodum. aslında şöyle yanlış bir önyargım vardı (önyargının doğrusu da olabiliyor zaman zaman, o açıdan böyle bir cümle kurmakta sakınca görmüyorum) şöyleki, şimdi benim tanıdığım ne kadar yüzüklerin efendisini seven adam varsa(ki hepsi adam bi tane kız görmedim ta ki tivitıra kadar) hepsi aynı zamanda star wars hayranı da. biliyorum biri bilim kurgu ötekisi fantastik ama bu böyleydi birini seven ötekini de seviyordu. hoş, ben ikisini de uzun zaman izlemediğim için sohbetlere fransız kalıyordum dolayısıyla ikisini hangi açılardan neden seviyolardı bilemiyorum. ama benim için "birini seven ötekini de seviyor kesin", kuralı işliyordu. geçen ekim ayında yüzüklerin efendisi de arşivimde bulunduğundan dur izliyim dedim. hay izlemez olaydım. açıkcası hiç mi hiç beğenmedim, beğenen muhakkak görüntü kalitesidir efenim yazarın sıfırdan bir dünya yaratmasıdır, yok karakterlerdeki orijinalliktir filan bu açılardan beğeniyo olabilir. filme haşa kötü demiyorum öyle bi şey demeye hakkım yok, yani ben kötü film desem değişen bişi olmayacak o da çok aşikar da yine de ben hiç beğenmedim, çünkü çok aşırı oryantalist buldum bi de serinin sanırım ikinci filmiydi bi kara murat sahnesi vardı, bu kasabam için bu hobit kankam için filan, bi kara murat benim demiyodu ya sadece :). ve filmin jargonu gerçekten çok oryantalistti yani böyle efenim yok batının kılıcını getirdim bununla çözücem her şeyi falan demeler, orkların ortadoğulu olmalarının altının çizilmesi (hatta galiba doğrudan türkler gibi resmedildiği yönünde iddialar var) bi de böyle uzattıkça uzatmaca falan, hele üçüncü filmi izleyemedim artık, hatta komple sildim boşuna yer tutuyo bilgisayarda gibi düşünüp.(doğrudur böyle de sığ bi kimseyim, yer çok mühim). ve ayrıca kendini türk veya ortadoğulu gören birinin de bu filmleri veya kitapları beğenme sebebini çok da anlayabilmiş değilim. yani salt efekttir çekim şeysidir eyvallah ama filmin altyazılarını okuyabilen biri için hayran olunacak bir tarafı olduğunu düşünmüyorum. pabucumun alin taşçıyanı yazıyor efenim.

ama star warsa haksızlık etmişim. benim için ikisi elma ile armutmuş. izleyince farkettim. açıkcası belki george lucasın ideolojik temellendirmesini anlamamış olabilirim. ama açıkcası gözüme sokulan bir şey olmadı o açıdan belki göremedim. velhasıl star wars eğer 4-5-6, 3-2-1 sırasına göre izlenirse oldukça verimli, eğlenceli olabilir. kız çocukları erkeklerden daha bile sevebilir. durduk yere cinsiyetçiliğe gerek yok ama ben yapmıyorum. yapan yapmış. bir de meğer ne çok referans varmış bu halivud camiası ne ekmeğini yemiş neler neler dönmüş serhat ya demeden de geçemicim, zira her dizide filmde neredeyse istisnasız geçiyor bu referanslar.
-Lie to Me pazartesi yepisyeni bölümleri ile ekranlara dönüyormuş, ne kadar mesudum kuzum bilemezsiniz. birinci sezonun birinci bölümünü deneme sürüşü için indirip ilk beş dakikasını izleyip de beğenmeyen biri için çelişkinin zirvesi gibi bi cümledir bu ama ne yapayım dizi fazla iyi.

-uzun bir aradan sonra bugün tekrar House izledim. bu sezonun ilk iki bölümü dışında House'un sahnelerinde gözle görülür bir azalma var. pek hoşuma gitmiyor açıkcası. zira dizinin adı House, ama biz bambaşka bir şeyler izliyoruz. herhalde reytingsel, reklamsal kaygılar. muhtemelen 5 sezondur izlettikleri adamın çevresinin de artık daha detaylı bilinmesi yönünde genel bir eğilim olduğu düşünülüyor ama açıkcası bana pek zevk vermiyor. bu bölümde bi de blogger hasta vardı ki, onun üzerinden senaristler oldukça bir efenim blog nedir insanın kendine yakışanı giymesi midir yoksa bir çeşit teşhircilik midir yoksa yeni çağın yarattığı bir bağımlılık mıdır gibi bir sorgulamaya girmiş. açıkçası şaka yollu bir giydirme var mı pek şey edemedim. bir kez daha izledikten sonra net bir karar vermiş olurum. ben şimdi house'un yönetmen koltuğunda olacağı bölümü bekliyorum. bakalım nası olacak.

- son zamanlarda çok değişik eğilimler farkediyorum kendimde, değiştim gibi galiba. bu halimle ne kadar devam edicem merak ediyorum açıkcası. çok kökten bi değişim değil ama davranışsal olsun, düşünce bazında olsun, reaksiyon bazında olsun belirgin değişiklikler var. hayırlısı tabi.
 -laptopuma emre sayesinde format atılacak ve vindos 7 yüklenecek perşembe günü .son zamanlarda sorunsuz çalışan laptopum galiba alındı buna, resmen zar zor çalışıyo böyle bi saat bekliyorum bi şeyin açılmasını. ama son iki gün. böyle de idare ederimki. naz yapmaya devam etsin çok da tın.
-şiir sevmeyi, okumayı, dinlemeyi ve yazmasını denemeyi başarabilmiş olsaydım belki daha çekilir biri olabilirdim, her şey çok başka olabilirdi.
-tek kelime anlamayıp da müziklerini dinlerken dertleniyorum. mikail aslan. ne zazaca biliyorum ne de lehçelerini. ama adam çok acıklı çalıyor, söylüyor. Direga Zerrê Mi özellikle bu pek acıklı pek de güzel. saksafon ve keman çalabilmesini hiç söylemiyorum. evet zaafım var.

-ve faynıli elimdeki ses kaydı deşifreleri bittiğinde, fiziken ve ruhen bitmemiş olmayı ümid ediyorum. bir de tam ses kaydı çevirmem gereken dönemde çok acayip müzik dinleme ihtiyacı hissediyorum ya, işte budur beni mahveden. ama güzel güneşli günler yakında gibi.

may the force be with us fellas!


böyle de gaz bi kimseyim.