Let it die*

hello.

iki gece önce hafif karnım ağrıyarak uyumak üzere yatağıma uzandım. uyumaya çalışırken bu karın ağrısı sabaha doğru kesin şiddetini arttıracak en iyisi başucuma ağrı kesici koyayım dedim ve öyle yaptım. sonra da uyudum. sabah 4:30'da hiçbir yanım ağrımadığı halde uyandım. e neden karnım ağrımıyor ve ağrımıyorsa ben neden uyandım amk diye sinirlendim aksdjfals sonra tuvalete gidip-gelip, su içip geri yattım. böyle de mal bir insanım.

rejim süresince rejime uygun yemek tariflerini takiblediğim sitede kilo koruma döneminde yapabileceğim bir tarif buldum. kadın haşlanmış kuru fasulyeden kakao soslu kek yapmış, çok orijinal bir fikir diyip derhal ben de yaptım. hakikaten çok güzel oldu tadı. fasulyeden kek mi olurmuş dememek lazım, insanlar neler yabıyor.

yeni fikirlere her zaman açık olmaya çalışan bir insan olarak (şaka lan sıkıntıdan heb) forsukayır işine girdim. ben bu forsukayıra bu zamana kadar hep "ya benim nerede olduğumla kim ilgilenir, check-in çok rerörerö" diye karşı çıkıyordum. ve fakat forsukayır bundan ibaret değilmiş ki. zaten ben düzenli olarak beş mekan arasında hareket bir insanım ama mühim olan benim check-in yapmam değil. forsukayırı benim gibi az değil çok gezenler kullanıyor ve dolayısıyla gittikleri yerler hakkında fikirler verebiliyorlar. bu da uzun vadede işe yarayan faydalı bilgiler haline geliyor. hoşuma da gitti aklıma da yattı ne yalan söyleyeyim.

ondan sonracıma, havalar geçen kışa göre daha yumuşak olmakla birlikte baya ayarında gidiyor. kış gibi kış yaşıyoruz. bu kış için, eylülden beri haftada 1-2 kere uzun yürüyüşler yapmayı alışkanlık haline getirmiş biri olarak havaları bahane edip evde otururum diye düşünüyordum ve fakat öyle olmadı. kuzeyliler kışın hiç mi sokağa çıkmıyor canım aaaa evde otur otur nereye kadar diyip aylaklık etmek üzere kendimi sokaklara atıyorum. başlarda biraz zor oldu ama sonra kulağımda müzik, üzerimde sıcak tutacak bir montla yürümelere devam ediyorum. işin tek kötü tarafı 4 gibi hava kararıyor, işin tadı biraz kaçıyor.

Arrow ve The Hour'u izlicem demiştim. Arrow'un yayınlanan tüm bölümlerini izledim. Yakışıklı anti-hero merakınız varsa, batmani de seviyorsanız izleyin derim. yani batman seviyor derken hikaye copy-paste değil ama temel olarak aynı hikaye işte. zengin adam gündüz şımarık zengin piçi, geceleri suçlu avlayan bir hero mu villian mı bir şey işte.

The Hour'un ise henüz 3 bölümünü izledim. Ben Whishaw'u çok beğenen bir insan olaraktan severek izliyorum. Newsroom izleyeniniz varsa (ben bir bölümünün başına bakıp sıkılıp bıraktımdı) the hour da onun gibi ama ingiliz versiyonu bi de geçtiği zaman dilimi daha eski 1950-1960lar filan olsa gerek. neşeli eğlenceli dizi değil ama her diziden beklentimiz bizi eğlendirmesi yönünde olacak değil ya. diğ mi. diğ miii.

doctor who tişörtü istiyorum ya. çok istiyorum ama öyle böyle değil. bi de starbaksın tilkili kupaları çok güzel onu da istiyorum. bu ay yine kıtlıktan çıkmışçasına kitap almasaydım bunlara da bütçe ayırırdım. neyse belki kupalar bitmeden alırım, tişört işini de bir iki aya kadar hallederim diye umuyorum. aslında güzel tişört bulsam hemen baskıcıda alıcam soluğu da tişört bulamadım. bulsaydım iyiydi.

ya bi de overly attached fangirl demezseniz ben tardis dövmesi istiyorum. '-' yaptırmaktan emin değilim ama internette bakındım, çok güzel tardis dövmeleri var. bazısı tabii kafayı yemiş komple sırtını dövdürmüş benimkisi öyle değil el bileğimde miniminnacık bir tardis olsun istiyorum. bluest blue ever rengi ile. çogzel olur binci. bu birinci, notalardan oluşan dövme de ikinci olsun istiyorum. kıfsmet bakalım. henüz param yok fikirlerden de emin değilim ama düşünüyorum işte.

kimseye yapamadığımız bikbiki yapabilmek için blog, twitter, tumblr açıyoruz sonra oradakilere ayıp olmasın aman üstüne alınmasın filan diyip bi bok yazamıyoruz. meh.

rabbim hepimize Sait Faik naifliğinden nasib eylesin. and amin.

dil-tarih nedense kings of leon ile özdeşleşmiş durumda. okulda en az bir tane kings of leon dinliyorum. dün okulda sadece kings of leon dinledim hatta. bu şekil.

bir şeyler daha diyeceğidim amma velakin unuttum. bir sonrakine inşallah.

*Feist'in tüm şarkıları çok güzel de bu öldüren cazibe adeta. :I

7

kitap(Cem Akaş-7) elime geçeli 24 saat olmadan bitti. okuması oldukça rahat, adeta aqıyor alksdflşakfd. dün "deli saçması gibi" demiştim. tamam o kadar da deli saçması değilmiş ama bazı yerleri hakikaten deli saçmasıydı. bi de bu "yeni din yaratma" mevzusu benim hiç ilgimi çekmiyor belki ondan bana deli saçması gibi geldi. ha tabii yazarın yeni din yaratma mevzusunu kitapta kullanıldığı şekline bakarak dinle dalga geçtiğini varsaymak mümkün. 

hazır kitap demişken kaçtır bir şey söyleyeceğim unutuyorum; ne zamandır James Joyce okumak istiyorum fakat bu amcamız çok zor diye duydum oralardan buralardan o yüzden de çekiniyordum kitaplarını almaya. geçen gün arkadaş kitabevinde Dublinler'i indirimde görünce dur bi kurcalayayım dedim. James Joyce'un bu kitabında minik minik öyküler varmış. tüm öykülerin fonunu Dublin oluşturuyormuş ve bu kitapta yer alan minik hikayelerin karakterleri yazarın diğer kitaplarında karşımıza çıkıyormuş. kitabın arkasında yer alan bu cümleleri okuyunca hem çok şaşırdım hem de çok sevindim. zira en bi sevdiğim Barış Bıçakçı da James Joyce'un izinden gitmiş ya la!

Barış Bıçakçı'nın Herkes herkes ile dostmuş gibi kitabı Bıçakçı'nın ilk kitabı ve Ankara'nın fon olduğu bir sürü minik hikaye var içerisinde. o hikayelerdeki tipler daha sonraki 6 kitapta karşımıza çıkıyor. her ne kadar başka bir yazarın tarzına öykünmek kulağa çok hoş gelmese de, Bıçakçı'nın Joyce'u okuyup, anlayıp, çok beğenip yöntem olarak ondan faydalanması beni çok sevindirdi. kısa zamanda dublinleri okuyup bir kıyaslama yapmak istiyorum.

önce Sherlock sonra Doctor Who sayesinde BBC yapımları ile kafayı bozduğum herkesin malumu. Bir yandan çok az da olsa başka şeyler de izliyorum. bunlardan bir tanesi de Sherlock'un Amerikan versiyonu(başka şeyler izliyorum derken çok da başka değil akfjdalfşalsf). Dövmeli bir sherlock gerçekten ağzımın suyunu biraz akıttı ve fakat Benedict'in su götürmez karizmasının yanında bu abimiz -ki kendisi de ingiliz olur- baya pespaye kalıyor. bi kere çok kötü giyiniyor. aksanı ve kendine has bir duruşu da yok. Sherlock'un companion'ının kadın olması kötü olmamış. ama benim aklım tek bir şeyi almadı. Joan Watson ablamız cerrah iken hastası ameliyat masasından kalkmayınca doktorluğu bırakıp nasıl psikolog olmuş? tam psikolog değil tabii. adı "sober companion" bi nevi yaşam koçluğu fakat bu kadının verdiği yaşam koçluğu hizmetine bakacak olursak baya iyi bir psikoloji eğitimi aldığını varsaymamız gerekir. cerrah-psikolog benim aklıma yatmadı. ama Lucy Lu güzel kadın. maşallah.

dizi ise genel olarak CSI: New York'tan farklı değil. İngilizlerin Sherlock'undan farklı olsun diye böyle yaptık tarzında bir savunmaları olabilir ama genel hollywood polisiyelerinden tek farkı Sherlock tipi detaycılık. Sherlock'un baktığı, gözlemlediği her şeyi çok iyi analiz edebilmesi haricinde bir farklılık yok ki bunu aslında farklılık olarak değerlendirmek saçma olur, çünkü tüm Sherlockların olayı bu. velhasıl, canım pek iyi kotaramamışsınız new yorklu sherlock'u ama yine de izliyoruz. Dün Arrow'u indirdim çok yakışıklı bi abi varmış sırf o yüzden bi bakıcam. bir de tivitırdan sisterhoodum Gülşan the Hour'u tavsiye etti onu da indirdim Ben Whishaw var diye. ikisine de bakacağım önümüzdeki hafta. yakışıklı oyuncuya doyacağım. sığ izleyici olmak zor alsdkflasfk.

insanların diğer insanlarla olan iletişimleri kimi zaman sadece "elinin altında bulunması" şeklinde cereyan edebiliyor. biri diğerini elinin altında hissetmeyince huzursuz oluyor tekrar elinin altında hazır bulunmasını sağlamaya çalışıyor. normal bir iletişim asla yok. çok nadir iki kelam ediliyor onun dışında biri diğeri için hazır kıta bekliyor. soru şu: hazır kıta bekleyen mi yoksa bekleten mi daha mal?

saat 16:00 olmadan ışık açmak zorunda kaldığım bu havalara lanet olsun dostum. 

skyfall*

Annem salonda yalnız başına oturmasın diye onunla otura otura çeşitli televizyon programlarına maruz kaldım doğal olarak. televizyonun doğada bulunmayan bir şey olmasına rağmen bu durumun doğal olması başka bir tartışma konusu olarak kenarda dursun. ben başka bir şey diyeceğim. sanayi devriminin ilk yıllarında sanayide çalışacak çok sayıda insana ihtiyaç olduğu ve bununla birlikte nüfusun kalabalık olmamasına bağlı olarak çocuklar da çalıştırılıyordu. tabii sadece nüfusun kalabalık olmaması bunda etken değil, bundan daha önemlisi çocuk işçilere daha az para ödeniyor olmasıydı. ha keza kadınlar da aynı muameleye maruz kalıyorlardı.

bu konunun tv programlarıyla ne alakası var derseniz, şöyle düşünüyorum; tv'deki özellikle yetenek yarışmalarına ve talk showlara çıkarılan çocuklar da çocuk işçi değil mi? çocuğun herhangi bir şeyi taklit edebiliyor olması, bunu severek yapması onun zorlu show business işlerine göğüs germesini gerektirir mi? bu çocuk kendi kararlarını veremeyecek yaşta olduğuna göre ailesi bu çocuğun yetenek sayılabilen veya sayılamayan vasfı üzerinden para kazanma gayretinde ise bu işte bir yanlışlık yok mu?

acun gibi mal bir herifin "bunu nasıl paraya dönüştürebilirim?" dürtüsü yüzünden tüm ülkecek olmayan yeteneklerimizi sergileme gayretindeyiz. adamın kurduğu büyük sömürü düzeninden dem vurup sosyal mesaja bağlayacak değilim, sadece izlediklerimden aşırı derecede rahatsız oluyorum. delilik başka bir şey değil.

23 haziran'da büyük bir gazla başlayıp, inatla devam ettirdiğim rejimimin bugün itibari ile 3. aşamasına geçmiş bulunmaktayım. en zorlu evre 2. evre idi, onu birkaç kilo fazlam olduğunun farkında ve bilincinde olmama rağmen bıraktım. 5,5 ay sonunda mental olarak yorulduğumu hissediyorum. bir de kilo freak bir insan olmaktan korktum biraz. Fatma'nın "ya sinem 16 kilo olup hala çok kiloluyum diyen kız gibi mi olacaksın allah aşkına, kendine kiloluyup diyip durma" demesinin üzerine düşündüm, her şeyin fazlası zarar anacım. 

bu kilo mevzusunu da ne burada, ne başka mecrada dillendirmedim. sonra da bunun üzerine düşündüm epeyce. blog ve birçok sosyal medya aracını kullanarak kendini ifade eden, durumunu anlatan şeyler yazmayı bu kadar seven bir insan olarak başarılı olduğum bir şeyi saklama ihtiyacını neden duydum acaba? kilo vermek başarılı bir durum evet ama bu başkalarıyla paylaşıldığında gösteriş yapılacak bir şey değil aslında. yani akademik bir başarı olsa ya da işle ilgili bir başarı olsa bu durumdan sürekli olarak bahsetmek hoş olmayabilir. çünkü o elde edilen başarı bir noktada sabitleniyor. ama kilo verme durumu sürekli değişen, gelişen bir şey. iyiye veya kötüye gidebilir. üstelik iş ve akademi herkesin çok şanslı olduğu ve başarı gösterebileceği alanlar olmayabilir, fakat kilo verme işi herkes için inisiyatif alınacak, denenebilecek bir şey.

genel olarak başımıza gelen iyi şeylerden ya da gerçekleştirdiğimiz başarılardan bahsetmekten çekinme eğilimimiz aslında bize haksızlık değil mi? bu cümleyi çoğul olarak kurdum çünkü hepimiz için geçerli bir durum söz konusu. çok sevdiğim şimdi mekansal olarak ayrı olduğum bir arkadaşım için de aynı şeyi düşünüyorum. şu anda hayatının en güzel dönemini yaşıyor, her anlamda çok mutlu. ama bırakın bunlar üzerine yazı yazmayı, benimle konuşurken bile "acaba mutlu olduğum şeyleri anlatırken karşımdakini sıkıyor muyum" kaygısı güdüyor eminim ki. 

halbuki buraya, şuraya yazdığımız şeyler edebi kaygısı olup olmamasından bağımsız olarak kendimize not. iki sene sonra açıp okuduğumuzda bu zamanlarda neler olup bittiğini görebileceğiz. yazı yazma alışkanlığı olan insanlar için büyük nimet bu.

27. yaşımın içindeyim ve yeni arkadaş edinmekten usandım. var olanları korumak için göstermem gereken çabayı bile kimi zaman göstermiyorum sanırım. bu yaştan sonra yeni insan tanıyıp, arkadaş olmak ve arkadaş kalmak imkansız geliyor. (büyük konuştum bakalım başıma bir şey gelecek mi?)

son iki ayda 3 yüzyüze(bir tanesi ile önceden bir kere buluştuk ama sayılmaz o) tanımadığım insanla 3 ayrı vakitte buluştum/kaynaştım. bu görüşmeler benim değil, karşımdaki insanın talebiyle gerçekleşti. görüşme sırasında anladım ki, bu görüşmelerin temel sebebi benimle görüşüp muhabbet etmek değildi. görüşecek gün ve saatte yapılacak daha iyi bir şeyleri olmadığı için veya konuşacakları konulardan başkalarının sıkılması ihtimalinin olduğu ama bana istedikleri gibi konuşabileceklerinin farkında olmalarıydı. görüştüğüm insanları seviyorum, insanların birbirlerini -ne kadar severlerse sevsinler- kullandıklarını biliyorum. ama yine de sevmiyorum böyle şeyleri. hiçkimse ikinci ihtimal olmayı istemez, hiçkimse rebound(kavram doğru değil ama anladınız bence demek istediğimi) olmak istemez, kimse consolation prize olmak istemez. ben de istemiyorum. kimseyi de zorlamıyorum benimle kaynaşsınlar diye. yani bir zamanlar yapıyordum ama ağzım yandı o işten de. 

yıl boyunca iki kere, gün boyu tek bir kitabı okuyup bitirmişliğim var, biraz kafa sikiyor ama gerçekten şahane bir olay. herkese tavsiye ederim. bugün de o günlerden biri gibi geliyor. cumartesi günü nadirkitap'ta ne zamandır almak istediğim fakat piyasada 20. yıl özel baskısı 35 lira olan Cem Akaş'ın 7 isimli kitabını 8 liraya buldum ve hemen çöktüm tabii ki. bugün elime ulaştı kitap, üstelik de sadece 2 liracık kargo aldılar benden. kargo ücretini duyunca halaya duracaktım fakat kargocu abi çok ciddiydi, şey edemedim. kitabı böyle sevinçle alınca hemen başladım, punto ve sayfa düzeni gereği çarçabuk ilerliyor kitab, 10 dakikada 30 sayfa filan okunuyor rahatlıkla. biraz deli saçması gibi ama bakalım. genelde böyle "gizli kült" kitaplar bende deli saçması hissiyatı uyandırıyor ondan dedim deli saçması diye. kitap bitince fikrim tamamen değişebilir onu da belirteyim, çamurluğumu da yapayım.

hazır kitaptan ve kitabın 20. yıl özel basımının 35 lira olmasından bahsetmişken, 6:45 yayınlarına ve kaybedenler klübüne de çemkirip yazıyı bağlayayım. filmdeki tiplerin aslında kaybeden olmadıklarını, burjuvanın allahı olduklarını, kaybetmekten kasıtlarının aslında sadece burjuva varoluş sancısından başka bir şey olmadığını düşünüyorum. kaybetmek öyle olmaz canım. birinin barı, müzik marketi öbürünün yayınevi var.  kaybeden olmak tabii ki sadece maddi olarak kaybetmekle sınırlanamaz ve fakat bu abilerin manen de bir şey kaybettikleri yok, istedikleri hayatı yaşayan herhangi bir insanın kaybettiği bir şey yoktur. ha belki ne aradığını bilmiyorsa bulduklarının farkında değildir. dolayısıyla bulduğu şeyi bilmemek kaybeden olmak demek değildir nazarımda. 

neymiş efendim bastığım kitaplar satmıyor bikbikbik. hocam sen 250 sayfalık, üstelik türkçe yazılmış (dolayısıyla çevirmene para veriyorum ondan pahalı diyemez) bir kitaba 20. yıl özel sayısı diyip 35 liraya insanlara iteklemeye çalışırsan tabii ki o kitap satmaz. hayır bir de kitapçılardaki eski basımları da topladınız mı naptınız, herkes yeni basım satıyor. 35 lira lan. 35.

"ama olur mu yææ özel basım bu sadece 1000 adet basılmış" derseniz ağzınıza vurmaktan çekinmem. çünkü özel basım dediğiniz şey meta fetişinden çok bağımsız bir şey değil. kaldı ki özel basım yapılacaksa 100 adet bas bari koleksiyonerler toplasın da hakkaten özel bir şey olsun. basmışsın 1000 adet ondan sonra özel diyosun. ayrıca kitabın kapağı da bok gibi olmuş, sert kapak gibi görünüyor ama basit mukavvadan yapılmış, hemen kenarları yıpranır onun. saklamak istesen uzun seneler saklayamazsın. hıh.

ama çok sinirlettiler ya, oh rahatladım şimdi.

hadi selametle anacım.

*filmin şarkısı mikemmel değil mi, onu dinliyordum da yazıyı yazarken. aro adele bacım.

wibbly wobbly timey wimey stuff

Dün yeni yaşımı kutladım kendimce. Yakın arkadaşlarımın çok büyük bir kısmının şehir dışında olması, şehrin içinde kalanlar içinse doğum günümün pek önemi olmaması sebebiyle tek başıma yapacağım bir şeyler planladım. Dolayısıyla yalnızdım tüm gün boyunca. Eylül ayı başlarından beri aslında hep yalnızım o yüzden alıştım baya kendimle vakit geçirmeye. Fakat dün sabah uyanınca evden çıkmak istemedim bi an sonra hava o kadar güzeldi ki havayı piç etmek istemedim. Hazırlandım çıktım.

Resim heykel müzesinin önünden Dil-Tarih'e giden yol yürümeyi sevdiğim yollardan biri. Her ne kadar sol taraf silme hastane olsa da sağ tarafa bakarak ağaçlı yolu izleyerek yürümek, yolun sonunda Dil-Tarih'e varmak çok iyi hissettiriyor. Dolmuştayken tivitirdan gelen doğumgünü kutlamalarını okuyup, cevaplar yazdım. Sonra dolmuştan indim, o yoldan yürüyerek Tunalı'ya kadar çıktım. Yolda önce Fatma sonra Gökçe ile konuştum. 

Tunalı'da Gökçe ile her zaman oturduğumuz starbaksa gittim, kahvemi aldım. Kitabımı çıkardım, bir heves okudum. Sonra çıkıp yemek yiyeceğim yere gittim. Yemeğimi, içkimi söyledim. Bir yandan telefonuma gelen bildirimlere cevaplar yazdım, bir yandan kitabımı okumaya devam ettim. Yemeğim gelince hemen yanıma simsiyah çok güzel bir kedi yanaştı. Beraber yedik yemeğimizi. Patates kızartması sıcak olduğu için baya mücadele etti ama yılmadı, yedi. Çok da sevdi. Yemekten sonra çıkıp tekrar yürüdüm Tunus'ta, Bestekar'da ve Tunalı'da. Kitapçılara girip çıktım.

Ailede hiç kutlanmaz doğumgünleri, hemen hemen hiç önemsenmez. Hiçbir özel ritüelimiz yok. Ben bu doğumgünümde nedense kendimi çok mutsuz hissedeceğimi düşünmüştüm. Hem arkadaşlarım yok, hem de  arkadaşlarımın yokluğunu gidermese de idare edecek kadar bile aile kutlaşkası yok. Ama öyle olmadı.

Aramızda kilometreler de olsa, yalnız bırakmadılar beni. Beni ne kadar sevdiklerini içtenlikle söylediler, birlikte olmayı dilediler. Ben de tek başıma vakit geçirirken, neden yalnızım diye bir kaygıya kapılmadım. Gerçekten yaşadığım anın tadını çıkardım. 

Kendimle bu kadar vakit geçirip, üstüne Saatleri Ayarlama Enstitüsü okuyup, Doctor Who izleyince yaşadığım an, mekan gibi şeyler üzerine düşünecek vaktim oldu. Mekansal olarak yalnız olsam da manevi olarak hiç de yalnız olmadığımı fark ettim ve çok sevindim bu duruma.

Doctor Who ile ilgili ayrıca bir post yazmam gerekir ama yazmaya başlarsam hiç bitmez gibi geliyor. O yüzden özet geçiyorum; Ben hayatımda kendimi bir şeye bu kadar bağlanmış hissetmemiştim. Üstelik bilim-kurgu dediler bildiğin dram çıktı ve muazzam şeyler izledim. Şu ana kadar yayınlanmış hemen her şeyi izledim. 53 gün sonra yeni bölüm yayınlanacakmış. Ben de 1. sezonun sondan ikinci bölümünden başlayarak tekrar izlemeye karar verdim. Diziyi izlerken arada ayağa kalkıp alkışlayasım, dizi oyuncularını ve senaryoyu yazanları tek tek tebrik edip öpesim geliyor. Hele David Tennant'a neler yapası.......... *burada silah sesleri giriyor*

David Tennant hayatımda gördüğüm en harika varlık. Diziden ayrıldığı bölüm resmen travma yarattı bende, baya arkadaşımdan ayrılmış kadar üzüldüm. Sanki onunla yeterince vakit geçirmemişim gibi manyakça bir hisse dahi kapıldım. Kendisinden sonraki doktoru ise hiç sevemeyeceğimi düşünmüştüm. Ama öyle olmadı. Matt Smith muhteşem bir insan. David Tennant'tan sonra sanki hiçbir Doktor tam olarak Doktor olamazmış gibi gelmişti bana ama Matt Smith o kadar başka, o kadar şapşal -clumsy dedikleri sevimli bir sakarlılık(?) hali- o kadar sevimli bir doktor ki izlerken onu benimsemekten başka şansınız kalmıyor. 

Her depresyonumu bir doktorla atlatıyorum sanırım. Bundan önce 2008-2010 arasını House ile geçirdim. O zamana kadar yayınlanmış tüm bölümleri defalarca izleyip ona sığındım. Şimdi teknoloji çok gelişti bir değil iki doktorum var. Rabbim onları başımdan eksik etmesin.

Mekansal olarak ayrı olduğum Gökçe'yi, Fatma'yı, Müge'yi ve Sine'yi çok seviyorum. Ayrı seviyorum. Doktorun da dediği gibi "time is not boss of us." ya da Zeki Müren'in dediği gibi "Elbet bir gün buluşacağız."

Selametle.

unutmak

unuttum dediğini unuttum dediğin an hatırlamış olmuyor musun?

unuttum dediğini unuttum diyerek unutmamaya devam etmiş olmuyor musun?

hafıza-i beşer nisyan ile maluldür derler. nisyanı beklemek gerek.

Korkma ben varim

Merhaba.

Bugün Murat Menteş'in Korkma Ben Varım isimli kitabını bitirdim, iki üç laf sokup gideceğim. Kitabı okumamış olanlar bence bu yazıyı da okumasın, çok spoiler yok ama kitabı okumayı planlıyorsanız kesin vazgeçersiniz bu yazıyı okursanız. 

2010 yazında yazarın diğer kitabı Dublorün Dilemması'nın büyük bir kısmını okumuş, kitabı bitiremeden Polonya'ya gitmiş, döndüğümde temizlik sırasında kitabın kaybolduğunu öğrenince kitabın son bölümünü okuyamamıştım. Okuduğum kadarıyla kitap çok akıcı gelmekle birlikte çok hoşuma gitmemişti. Bu mevzunun üzerinden yaklaşık 1,5 sene geçtikten sonra bir arkadaşımla kitap üzerine konuşurken arkadaşım "ya tamam fena kitap değil ama sanki biraz amerikan filmleri gibi değil mi?" diyince bende taşlar yerine oturdu. Hakikaten kitap bol kanlı, aksiyonlu ama ciddi bir mevzunun olmadığı amerikan filmleri gibi.  Bugün diğer kitabı da bitirince iyice emin oldum. Boş, şiddeti öven aksiyon filmi izlemeyi sevenler bu kitabı da sevebilir ama bence o tarz aksiyonlu film izlemeyi sevenler gider film izler niye bu kitabı okusun.

Bunun dışında kitapta beni rahatsız eden birkaç şey vardı: Birincisi ve en önemlisi, kitabın büyük kısmı aforizmalardan oluşuyor. Kitabın edebi herhangi bir derinliği yok, hatta adamların birbirlerini öldürmeleri dışında doğru düzgün bir olay da yok, hafiften paranormal bir iki şey var onun dışında da bir olay yok, vallahi yok. Aşk, cinayet, biraz da siyaset. Konu bilmediğimiz bir şey değil, anlatım tarzı desek o da orijinal değil. Aforizma yazılmasına çok itirazım yok ama edebiyatın aforizmaya indirgenmesinden rahatsızım. Aforizma yazmak istiyorsan bloga yaz, tivitıra yaz. Ünse ün, paraysa para. Edebi derinlik, dili iyi kullanma, kurguyu düzgün yapma, karakterleri derinleştirebilme gibi daha önemli noktalar var edebiyatta. Sadece aforizma yazabildiği için bir yazarın çok tutmasını anlayabilmiş değilim. 

İkincisi, kitapta çok fazla kadın karakter yok, olanlar da ya silik ya da kısa vadede kesin ölüyor. Ayrıca yazar subtext olarak değil bariz gözümüze gözümüze sokarak kadınları kötülüyor. "Erkek evlense de bekardır..." "Evlenilen her kadın bir gün kesin delirir." gibi rahatsız edici cümleler vardı. Bu tarz bir seksizm hiç hoş değil.

Üçüncüsü, haddinden fazla tekrar. Kitabın ilk bölümünde beş cümleden biri "bir çin atasözü der ki" tümcesinden oluşuyor ve bu beni aşırı rahatsız etti. Başka bir bölümde de belli bir tarihte olan şeyler art arda sıralanmış. Yazarın o kadar şeyi arayıp bulmasını takdir ettim ama okurken "öef eytere bea!" dedim. Zira anlattığı esas olaydan soğutan bir etkisi vardı o gereksiz tarihi şeylerin.

Dördüncüsü, kitaptaki karakterlerin isimleri. İsimler fonetik ve esprili olsun diye ne kadar absürt tamlama varsa onlardan seçilmiş. Hayati Tehlike, Atom Bombacıyan, Kader Güler-İnşallah gibi. Bu isimlerin absürtlüğü benim okumamı zorlaştırdı ama bu tarz çerez kitap okumayı sevenlerin hoşuna gider belki bilemeyeceğim.

Velhasıl 424 sayfalık kitapta Müntekim Gıcırbey'in mektupları ile 4-5 sayfa gerçekten çok iyiydi, gerisi fos.

Kitapla ilgili fikirlerimi goodreads'e değil de özellikle buraya yazdım. Neticede orası kamuya açık bir alan böyle bir yazı sert kaçabilir ve de okumaya niyetli olanları soğutabilir diye düşündüm.

İyi akşamlar.

ha boyle.

bir ego savaşı var kesin. birileri diğerlerini kendi istegi doğrultusunda değişmeye ikna ediyor veya edemiyor. tüm olay bundan ibaret. değişmeye ikna edemeyince bir taraf çok üzülüyor öbür taraf kaldığı yerden devam
ediyor. ha ne oluyor da biri diğeri için değişmeye razı oluyor orasını bilemedim, bulamadım bir türlü.

değiştirmek değil belki ama hiç olmazsa bir farkındalık yaratılabilinseydi iyiydi. böyle pek hoşnut değilim ama böyle de oluyormuş.

"düzelir."