bölük pörçük depreşken haller

• önceleri yazmak için bahanelerim vardı hatta her yer dar bile geliyodu ama şimdilerde silmek için mazeretlerim var bi dolu hem de sınırsız bir deryanın içinde sınırlanmış bir halde.
• birden bire beatles dinlicem ulan dedim iki albümünü birden indirdim. ingilizcesi de pek basit hoşuma gidiyor dinlerken dinlerken kendimi kraliçe elizabeth sanıyorum. 
• insanların iletişim şekillerinin komplesine neredeyse kılım galiba. bu sıra sinir olmadığım çok az şey var demekki ben kendim bizzat sinir bozucuyum.
• an education'ı izledim niye bu kadar yaygara kopardı anlayabilmiş değilim, böyle şeyler olunca kendimi mal gibi hissediyorum, herkes anlamış bi ben kalmışım anlamayan. yazık bana.
• bazı bazı öyle oluyo ki, bi tek ben istanbulda yaşamıyomuşum gibi geliyo. bildiğin böyle geliyo. bi tek ben istanbul dışında yaşıyorum ve boşa yaşıyorum, istanbula gidemedikçe de böle gider gibi geliyo.
• bugün bir kez daha yine yeni yeniden gerizekalı yerine kondum ama buradan da söliyim susuyosam konuşmamın bi anlamı olmayacağını düşünüyorumdur. sadece başkalarını üzmek için herhangi bi eyleme bile isteye girişmem.
• yeni ev sosyalliği; tivi karşısında herkesin laptopunda bişiler yapıyo olması.tiksinç. mide bulandırıcı. böğkk.
• bugün bana gelen mektup kızlar konuya yabancı olduğu için gizem havası yaratmış, akşam eve gelince sorguya çekildim,istedikleri cevapları alamadılar.
• ne yapsam acaba diye düşünürken gün bitiyo, daha böyle ne kadar devam edecek bilemiyorum hiç.
• umut sarıkaya'yı penguende okurken bazı yazılarını çok beğeniyodum ama sonra çok erkek-merkezli geldi aslında zavallılıkları anlatıyodu ama çok maskülen geliyodu niyeyse, şimdiyse pek çok çok beğeniyorum hatta yazılarında bazı bazı benim ismimi de kullanıyo nası hoşuma gidiyor bilemezsiniz.
  

procrastination kovalasın he mi

kurstan sonra klasik bir procrastination haliyle geldim bakıyorum internetten birtakım belli sitelere. ilk önce bi yerlerden bi yerlerden blog baktım. kendi kendime dedim lan ne kadar mal kalıyorum ben bu insanların yanında, ne çok şey biliyo bu insanlar ben neden bu kadar bilemiyorum gibi. ve fakat ardından başka sitelere de baktım. ne kadar mal insanlar var ya, dedim bu sefer de. mesela adam arkadaşının doğum gününü kutlamış göya, bak ne diyor :"canım d. günün kutlu olsun" şimdi bunu görünce insan bi düşünüyo sen bir mal mısın d. günü nedir, alfabeden gün mü kutlanıyo d. günü, e. günü gibi. tamam çok kötü bi çağrışım zinhar espri olarak saymıyorum zaten ama yani ben böyle insanlar görünce zıvanadan çıkıyorum.

yani her şeyi bi süper kısaltarak kullanma olayına zaten kılım ben ama onu anlıyorum. mesaj atan bi gençliğin dili bu. adamın yeri dar mecbur kısaltıyo hoş, adamın düşünmeye vakit ayırma gibi bi alışkanlığı olmadığı için ne okuyo ne yazıyo ne sorguluyo mal gibi bildiğin. ama yani zaten bir cümle kurmuş bu adam ki çok ciddi bi harf sınırlaman da yok, e o zaman derler işte mal mısın arkadaşım diye. ki ben dedim.

tabi bu tür detaylara takılıyo olmamın ardında sanıyorum ki hissettiğim ilgi eksikliğinin moral bozukluğuna yol açmasının akabinde yapmam gerekenlere odaklanamıyor olmak ve her şeyi sonsuza değin bir erteleme çabası yatıyor. ama çok üzücü bence. yani yazılı organları bu kadar fazla kullananan gençlerin tamamının yazı yazmaktan bu kadar kaçarak koşmasını falan anlamıyorum ben bi türlü. kitap okuma alışkanlığımız hiçbirimizin yok onu eğitime filan bağlayabilirim yazmaktan kaçınmayı da kitap okumamamın kıçına bağlarım olur tabi, düşünmeyi öğrenemediğimiz için hiçbi vakit sorgulamıyoruz hiçbi şeyleri, sonra da kendimize yarattığımız alanın içine asla entellektüelitemizi geliştirecek şeyler koymuyoruz. koyun geldik koyun gidiyoruz. biri diğerinden iki cümle fazla kurunca ne çok ne uzun konuştun oluyor. valla zoruma gidiyo ya.

ben bu kadar cahilken benden daha cahil insanları hem de fırsatları daha fazla olan insanları gördükçe bileniyorum resmen.

Not: Yasemin Mori bana çalışıyor, bildiğin benim için albüm yapmış kadın, aylardır dinle dinle bıkmadım, tavsiye ederim her türlü.

serendipity mi what a pity mi?

 dün gece tekrar serendipity'i izledim. kelime anlamı aslında biraz totolojik ama yine de güzel. "beklenmedik şeylerin olması". tesadüfün romantiği olsa gerek.

yani adamlar nası böyle iki kişinin hayatını birbirine geçirmişler nası böyle bi umut dolu bi film anlatamam. eski romantik filmleri izlemeyi bu yüzden seviyorum tamamen imkansızı anlatıyolar nası olsa. sen de bakıp bakıp "ayyy ne romantik" diyosun, eğer düşünmeyi becerebilirsen "lan romantik iyi güzel de böylesi anca filmlerde oluru pekiştirmiyo mu şimdi bu" diye düşünebilirsin. bittabi onlara göre süt bana göre çukulata durumlar bunlar. hayattan bir türlü istediklerini alamamışların, alan insanları hor görerek kendini rahatlatma efekti de olabilir tüm bunlar. 

ama yine de romantik komedi hem eğlenceli hem romantiktir hem de seni alır başka bi yere götürür o yerde şu anda bulunmak istemediğin şeylerin hiçbiri yoktur. sen de yalandan da olsa gülümsersin hatta yer yer mutlu hissedersin. bir gün de beyle geçti dersin.

hazır filmi izlemiş ve zamanlama olayını şey etmişken, günlük hayatta dakik olmamla her şeye geç kaldığımı düşünmem arasında bi bağlantı var mı acaba diye düşündüm. bence kesin var. zaman mefhumu olmayan insanlarla bir arada olmaksa tanırının şahsıma özel bir laneti olsa gerek. bütün bunların üstüne bir de benim her şeyi sonsuza erteleme halim eklenince artık tadından yenmez bi şey çıkıyor ortaya. yine de bu memleket bizim bu hayat benim demek lazım, tadını çıkarmak, kıymetini bilmek lazım.

amelié'yi izlemeye niyetlenip serendipity'i izlemek de değişik oldu tabi bi yandan. artık bu gece de onu izlerim. biribirine ikame değil ama işte seredipitik durumlar filan.

mazaretim var asabiyim ben

bak yine bir yerde gördüm sinirim hopladı. zaten şu cinsiyetçi söylemin hepsine komple kılım ben. kadınlar yok bikbikbik ben bilmem beyim bilir erkekler höyt der olur, yok kadınlar sürekli ne giyicem aman giyecek bi şeyim yok erkekler ne bulsa giyer hiç koymaz. mühim olan temiz olması bikbikbik.

yani bi dolu diyecek şey var bu konuda da aklıma ilk gelenleri yazayım daha sonra belki daha da genişletirim. kadının doğurgan olması ve erkeğin bu durumu bir türlü tölare edememesi ve avcı-toplayıcı olduğumuzdan beri illa bi üstünlük kurma çabası. erkeğin, kadını az düşündürmeye sevk eden davranışlar sergilemesi,  kadının da bu davranışları fiziksel yoksunluğunda dolayı kabul etmek durumunda olması ve durumdan kaynaklanan erkek  ikidarının sürekli pekiştirmesi günümüze kadar "nedense" hiç evrilmeden gelmiş.

şimdilerde feminist hareketler falan var durumu eşitleyebilmek için ama nafile çaba gibi zira kaç bin yıllık olayı düzeltmek neredeyse imkansız, erkeği ikna etmeyi geçiyorum kadına bunu anlatmak, kadının bilincindeki tahribatı yok etmek imkansız gibi.

ben şeyi dicektim, erkekle kadın arasındaki bu eşitsiz iletişim ve bi yandan da erkeğe sahip olma güdüsü kadınları biribirinden uzaklaştıran bi şey.erkek iktidarını nasıl kadın üzerinden kurguluyorsa kadın da diğer kadınlarla olan ilişkisini erkeğe sahip olma hakkı üzerinden kuruyor zira kadına başka bi şey öğretmemişler o da elindeki tek şeyi, eşini kullanmış, işte bu yüzden birbirimize bu kadar düşmanlıklar yapıyoruz. ben kendi arkadaşlarım arasında bile sevgilisi olan kızlar ve olmayan kızlar arasındaki farkı çok net  görebiliyorum. hatta birçok kızın diğer kızlarla arkadaşlıklarının en önemli boyutunu erkeklere dair fikirleri ve ilişki düzeyleri filan belirliyo.

şimdi, bu kadar asimetrik ve problemli bi alan olan kadın-erkek ve kadınların kendi aralarındaki ilişkilerin üstüne, kıyafet ve kadınların süslü olmasını erkeklerin geyik malzemesi yapmasına sinir oluyorum. neden? çünkü kadın kendine bakmayınca düzgün giyinmeyince yüzüne kimseler bakmıyo kadıncağız depreşkenlerden depreşken beğeniyo yitiyo gidiyo arada. sonuç olarak çevreden, hem erkeklerden hem de kadınlardan bu anlamda dillendirilmese de üstü örtülü bi baskı görüyo. böyle bir şey olmasa inanın hiçbir kadının "ay ne giysem, neyi neyle giysem" gibi bi derdi olmazdı. çünkü, ki en büyük zavallılıktır bence, kadınlar günlük hayatta yaptıkları birçok şeyi kendi egolarından ziyade dışarısı için, hem kadınlar hem de erkekler için yapıyolar. böyle bir kuş beyinliliktir gidiyor yani hele ki çağımız teşhircilik ve materyalist bir çağ, bu durumun üstüne tüy dikiyor resmen. o yüzden de erkeklerin hiçbiri bana "ben bakmamki kadın ne giymiş çul giyse olur" gibi bi önermeyle gelmesin zira yemiyorum. şimdi mesela bi kadın çıksa gelse kendisindeki fazla olan hiçbir kılına tüyüne dokunmamış, saçlarını öylesine toplamış altına üstüne tamamen alakasız şeyler giymiş. erkekler bu kadına bakar mı? bakmaz. kadınlar bu kadını aralarına alıp sosyalleşir mi? sosyalleşmez. demek ki neymiş, kadınlar giydiklerine, yedilerine, içtiklerine mecbur dikkat eecek, ki bi yandan elinde başka alan da yok o ayrı bi konu. ya hep yalnız olacak ya da çok konuşmayacak, kafasını mühim meselelere takmayacak eşim nedir, sevgilim nasıldır, üstüm başım kılım tüyüm diyecek, hem toplumdan dışlanmayacak hem de erkek her istediği alanda at koşturmaya devam edecek.

kuş beyinli kadınlar ve kadınlar tarafından iktidar hırsıyla büyütülmüş bütün erkeklere gelsin bu asabi yazı.

 

sürme peynir

elindeki bir adet simit ile 20 gramlık krem peyniri bi türlü tam eşitleyemen insanın yaşadığı şeyler bence tam bir dramdır. hatta umut sarıkaya tipi mutsuzluk tanımıdır. o kadar yani. zira ya başta peyniri az kullanırsın sonuna yetsin diye, simiti kuru kuru yersin peynir artar sonunda ya da tam tersi. dört yıllık profesyonel yurt öğrenciliği hayatımda sürekli başıma gelen şey buydu. bu bir insanlık dramı değildir de nedir?

PS:yeterli görsel bulamadığımdan

hiçbişi koymuyorum. simiti öyle

tek başına görmeye dayanamamki.

feysbuk güzeli

bunu muhakkak yazmam lazım, şöyle objektifim çok acayip farkındayım her şeylerin diyip duruyorum. yine kendime dürüst olucam. çok eğlencez bu sefer. bu feysbuk zımbırtısı malum hepimizin bi şeysi oluyo. kimisi oyun oynuyo kimisi heyatını koyuyo oraya kimi de casusculuk oynuyo. bi de tabi meşur fotoğraf altı yorumcularımız var, en sevdiğim.


ben de arada yapıyorum yorumlar filan. hatta kendim de teşhirci bi kimse olarak fotoğraflarımı koyuyorum. öyle sekiz bin tane albüm değil ama profil fotoğrafı babında şey ettiriyorum. bu fotoğraf yorumlarında kızların böyle bi şey durumları var ya, her fotoğrafın altına senin gibisi yok ne şahane ne kadar güzel bi kızsın seni alan yaşadı tandaslı bişiler yazıyolar. tamam kabul güzellik göreceli ve de bazı kızlar da gerçekten güzel. ama işte mesela ben gibi vasat bi güzelliği olan kızlar için harika süper çok güzel gibi yorumlar çok yapay kalıyo.


bazen hatta öyle kızların fotoğraflarına öyle yorumlar yazıyolar ki zannedersiniz bi jessica alba bi scarlet ya da bir natalie. fekat işte çirkin bettyden hallice filan kızlar. ben de arada denk geliyorum bu tip yorumlara ve kendi kendime ulan ne kızlar ve ne arkadaşları var diyorum. bugün son koyduğum profil fotoğrafım bikaç kız arkadaşım tarafından beğenilince ben de kendimi o gördüğüm kızlara benzettim. bi de bi tespit yaptım arada. bi kızın fotoğrafları altına sadece kız arkadaşları aman bu ne güzellik vay sen ne kadar dünya güzeli bi kızsın filan yazıyolarsa bilin ki o kız çirkindir. ve evet tahmin edildiği üzere ben de çirkinim ulan. bu tespit günlük hayatta ne işimize yarayacak peki? bi işe yaramayacak, hiçbir şey değişmeyecek. sadece ben fotoğraf bakarken bakarken kendimi çirkin ilan edince çok eğlendim bi an, eh teşhirciyim durmadım ahan buraya yazdım. eğlendim arada.


allah çirkin bahtı versin diyip konuyu iyi bağlıyorum kendime yontarak.


rapor kafası.


idareee edin.

niteliksiz bilgi

zırva diye bi yemek varmış görsel ararken karşıma çıktı.kastamonu yöresine aitmiş, nişasta ve lohusa şekerinden yapılıyomuş. ama bunun konumuzla bi ilgisi yok aslında.

her yazdığım şey olmasa da genel olarak sürekli zırvaladığımı düşünüyorum şu sıra, çünkülüm biri bana bi şey sorunca sonsuza değin bi şeyler anlatıp duruyorum. uzatıyorum da uzatıyorum. bi konu tabiki derinlemesine uzun uzadıya tartışılabilir de ben pek öyle yapmıyorum ilk önce söyleyeceğimi söylüyorum ardından da bi dolu gereksiz saçma şeyler anlatıyorum. maruz kalan insanların bi kısmı isyan ediyo bi kısmı sessiz kalma hakkını kullanıyo ama bi noktada artık ben de zırvaladığımı farkediyorum. eskiden pek farkedemiyodum kafa bikbiklemeye devam ediyodum neyseki kendimi bazı bazı durdurabiliyorum. iyi oluyo ama bazen de dayanamayıp yazıyorum. ahan yine yazdım.

rapor kafası anca bu kadar toplayabildim. madem toplayamayacaktım niye yazdım?
seviyorum desem yeridir.

gözlerinin ustasıyım zırvalamaların ustasıyım.

ben tam bunları yazarken yu kent olveys vaç yu vant çalıyordu, n'alaka?