new mi year?

aklımda 2012 ile ilgili minik minik notlar var, toparlayabilirsem yazmak istiyorum buraya.


* 2012 kötünün iyisi bir yıl oldu. dönüp bakınca yaşadıklarım, yaptıklarım, başardığım şeyler önceki 5 yıldakilerden çok daha fazlaydı.

*ankarada bundan önce hiç bu kadar gezip, yiyip, içmemiştim. special thanks to Gökçe.

*haziran ayında 4-5 günlüğüne istanbul'a gittim, daha önce online muhabbet ettiğim insanlarla yüzyüze görüştüm. ilk defa nikah şahitliği yaptım. kendimle ilgili radikal kararlar aldım.

*başıma gelen iyi veya kötü görünen hiçbir şeye iyi ya da kötü anlam yüklemedim, kategorize etmedim, etiketlemedim. başıma gelen şeyleri başıma gelmiş şeyler olarak düşündüm. uzun vadede iyi görünenlerin kötüye, kötü görünenlerin ise iyiye döndüğüne şahit oldum.

*birçok yazarla yeni tanıştım, çokça türk edebiyatına daldım. muhteşem yazarlar tanıdım.

*4 farklı kız arkadaşımın hayatında muazzam değişiklikler oldu, hepsine ayrı ayrı sevindim.

*yüz yüze yeni görüşmeye başladığım birkaç insanı çok sevdim.

*biraz eksildim, pek çoğalmadım.

*çok güzel hediyeler aldım, mutlu ettiğine inandığım hediyeler verdim.

*Gökçe sayesinde Doctor Who izlemeye başladım. David Tennant ve Matt Smith ile tanıştım. ikisini ayrı ayrı çok sevdim. hatta erkek cinsiyle ilgili tüm iyi hislerimi bu ikisine paylaştırdım.

*BBC serileri ile kafayı bozdum, çok da iyi güzel oldu.

*aylaklık yapmayı öğrendim.

*sokakta tek başıma iyi vakit geçirmeyi öğrendim.

*kilometreler boyu yürümeyi, havanın ve şehrin tadını çıkarmayı öğrendim.

*Dil-Tarih'i daha çok benimsedim. benim okulum diyebildim içtenlikle.

*daha tahammülsüz biri oldum. ortamdan/muhabbetten sıkıldığımı ifade etmekten çekinmedim.

*31 aralık gecesi iki farklı insandan "doktorlu yıllar" temalı yeni yıl dileği aldım. best new year wish ever oldular benim için.

* 3 farklı insanın doctor who temalı şeyler gördüklerinde bana haber verme motivasyonunda olduklarını gördüm. çok güzel bir duyguymuş, çok sevdim bu duyguyu.

*yıl içinde en çok mumford and sons, feist, bombay bcycle club ve kings of leon dinledim. hepsi ayrı ayrı harikalar.

2013 için to-do ve wishlist karması bir liste hazırladım.  yaptığım ya da aldığım şeylerin yanına tarihiyle birlikte not alıcam, sonra da yıl sonunda burada yayınlamak istiyorum. kıfsmet.

fit-test and insanity workout

meraba. öncelikle iyi seneler. bu yazıyı yazmamın iki sebebi var. birincisi kendimi motive edebilmek, ikincisi yazacağım konuyla ilgili türkçe çok az geribildirim var, bu işe girişmek isteyenler araştırırken bu yazıyı da okusunlar gaza gelsinler, hem de bir fikirleri olsun istedim. çünkü ben de başlamadan önce daha önce yapanlar nasıl yapmış diye baktım baya az şey yazmış insanlar, hatta çoğu yarıda bırakmış, yazmaya devam etmemiş. inşallah benimkisi öyle olmayacak. 9 hafta boyunca haftalık yazılar yazıp, gelişmeleri bildireceğim.

ben aralık ayı sonuna doğru temmuz itibariyle haftada 5-6 gün yaptığım tae-bo isimli 50 dakikalık sporun artık bana yetmediğine kanaat ettim ve bir arayış içerisine girdim. 22 kilo vermeme rağmen göbeğimin hala olması hem de baya büyük bir göbeğimin olması arayışımı daralttı. göbeğimi eritmek için neler yapabilirim diye bakınırken bir arkadaşım Shaun T isminde birinin hiphop abs isimli 30 günlük bir programı olduğunu söyledi. ben de aradım taradım hiphop absi buldum onu bulurken yanında da insanity workout diye bir şey buldum. 

hiphop abs de insanity workout da aylık program olarak hazırlanmış iki ayrı spor programı. hip hop abs 30, insanity workout 60(tam 60 gün değil aslında 9 hafta) gün sürüyor. hip hop abs'in programını bulamadım ama yapmak isterseniz zaten indireceğiniz video klasöründe program da oluyor. ben hip hop absi biraz hafif buldum o yüzden insanity workout'da karar kıldım. bundan sonraki yazılarda da insanity workout'u yazıcam. insanity'nin programı şurada var. videolar olmadan programa bakmak saçma tabii de, yazıyı okuyanlar merak ederse az çok bir fikirleri olsun diye şey ettim.

ben bugün fit-test ile başladım insanity workouta. fit-test 8 farklı hareketten oluşuyor. her hareketi 1 dakika boyunca olabildiğinde hızlı bir şekilde yapmanız ve hareketi yaparken saymanız gerekiyor. fit-test ortalama 2 haftada bir yapılıp skorların karşılaştırıldığı bir program. ben fit-testi yapmadan önce baştan sonra videoyu izlediğimde 6 aydır spor yapıyor olmama rağmen, bu hareketlerin çoğunu yapamayacağımı düşünmüştüm. ama öyle olmadı. videodaki profesyonellerin ilk fit-testlerindeki sonuçlara çok yakın sonuçlar çıktı. gerçi ben biraz hile yaptım, hareketler arasındaki molaları biraz daha uzun tuttum.

fit-test'i ve insanity workout'u yapmadan en az 2 saat önce yemek yemiş olmak gerekiyor. spor ile yemek arasındaki süre ne kadar kısa ise o kadar mide bulantısı oluyor, hareketler arasındaki molalarda mümkün olduğu kadar az su içmek gerekiyor, öbür türlü hareketleri yaparken su rahatsızlık veriyor. 

her biri 1 dakika olan 8 hareketi yaklaşık 25 dakikada tamamladım. ama burada süre çok sorun değil, tek dikkat etmemiz gereken husus hareketler arasındaki molada vücudu soğutmamak. ben salon içinde yukarı aşağı yürüyerek nefesimi topladım. sadece 6. harekette midem çok bulandı o yüzden kanepeye uzandım.

ayakkabı giyerek bu programı uygulamak gerekiyor, çünkü şınav pozisyonunda birkaç hareket var ve ayağınızda sadece çorap olunca halının üzerinde kayıyorsunuz hareketi yapmak zorlaşıyor.

yarın 40 dakika süren ilk insanity workout'umu yapıcam. burada da günlük değil haftalık olarak fikir beyanında bulunacağım. hadi inş.

ciao.

bir stalker'ın günlügünden notlar gibi ama alakası yok

tanıyıp tanımadığımdan emin olmadığım biriyle iletişim kurmak durumunda kalınca duyduğum rahatsızlığı tarif etmem mümkün değil. bu durum yüz yüzeyken olsa kolay. ya sizi bir yerden tanıyorum ama nereden diye muhabbete girersin ve bir şekilde anlarsın karşındakinin kim olduğunu. bir de bunun sosyal ağ versiyonu var biraz daha değişik ve kesinlikle daha gıcık. o da şöyle, insanlar genelde birden fazla sosyal platform kullanıyorlar, en azından benim çevremdekiler öyle. ve genelde de her sosyal ağ için ayrı nick seçmektense bir nick tercih edip onu bütün ağlarda kullanıyorlar. ya da farklı bir nick kullanmış olsalar bile profil fotoğrafları ortak olabiliyor ya da en kötü ihtimalle sosyal ağları birbirine bağlayabiliyorlar, birinde diğerinin linkini bulmak ve o hesabın kime ait olduğunu anlamak kolay oluyor. fakat bi de bu işi böyle yapmayanlar var ki o çok kötü. ne profil fotoğrafı aynı, ne nick aynı, ne de link var. belki başka bir yerden tanıyorsunuz o insanı ama o insanın o olduğunu bilemiyorsunuz. çok iğrenç değil mi? ben aşırı rahatsız oluyorum böyle olunca. bu da sürekli başıma gelen bir şey değil ama yine de nadiren de olsa rastlıyorum. tanımadığım insanla muhabbet ederken zerre rahatsız olmuyorum da tanıyıp tanımadığımdan emin olmadığım biriyle konuşurken aşırı rahatsız oluyorum. kimsin la sen diye sorasım geliyor ama hanımefendi çizgimden çıkmıyorum. sadjkfaskdjf yerseniz.

pffft.

herhangi bir insanla herhangi bir konuyla ilgili iletişim kurmaya çalışırken karşımdakinin bana belli bir süre cevap vermemesinin benimle ilgili olmadığını hala kendime öğretebilmiş değilim. kendimi çok önemsiyorum ondan böyle oluyor. halbuki karşıdaki kişinin benimle bir alıp veremediği yok, sadece uygun vakti bulamamış ya da müsait olamamıştır. yoksa ortada bariz bir sorun yoksa neden benimle iletişmek istemesin. deli değil a.

me

mirror mirror'ı izledim iki gün önce. pamuk prenses ve yedi cücelere alternatif bir hikaye yazmışlar. fırsatınız olursa indirin izleyin, neşeli bir şey. ayrıca snow white'ı ilk kim pamuk prenses olarak çevirdiyse kendisini tebrik ediyorum. birebir çevirisi kıytırık oluyor zira. çeviren kişi hayalgücünü konuşturmuş çok da iyi güzel yapmış, ellerine sağlık.

sizin hiç göbek deliğiniz pişik oldu mu? benim oldu ya aslkdalfdk. çok marjinal bir insan olduğum için........... annem spor yapıyosun ondan oldu kesin filan dedi ama ben 6 aydır spor yapıyorum niye şimdi oldu anlamadım. bi de saçlarım aşırı derecede dökülüyor, tomboy kestirmeyi düşünüyorum. hem spor yaparken de kolaylık olur. bilemedim.

ya esas o değil de ben uzun zamandır Sherlock izlemiyorum, Benedict'in o aşırı karizmatik sesini unutmuşum. iki gün önce parade's end'i indirdim, izlemeye başladım da allahım o nasıl bir ses tövbe estafurullah ya. herkes adamı çirkin buluyor ki bence asla çirkin değil aksine fazla muntazam bir yüzü var, adamın sesi yeter ya. o konuşmaya başlayınca her şeyi unutuyor insan. bi tek şeyi unutamıyorum, o da sherlock'un yeni sezonuna daha bir yıl var, ki neredeyse bir yıldır bekliyoruz zaten. ibneler bi an önce çekin de yayınlayın şu Sherlock'u öldük burada beklemekten. 2013 christmas ne aq. şeklinde ağzımı dahi bozuyorum. u_u

birkaçtır doctor who'daki son doktoru neden çok sevdiğimi insanlara açıklamak zorunda kaldım. aşk bu, ben size soruyor muyum niye gittin x kişiye aşık oldun diye. sormuyorum. neden? çünkü aşkta anlam aramıyorum. matt naber bebeğim seni çok seviyom.

ntv tarih çok iyi bir iş yapmış Oğuz Atay'ın 35. ölüm yıldönümünde kızından aldıkları mektupları yayınlamış bir de dosya hazırlamışlar. Oğuz Atay'ın yazar tarafını değil de geri kalan taraflarını ortaya koymaya çalışmışlar. çok başarılı bir dosya olmuş, hazırlayanların ellerine sağlık. Dergide Atay'ın mektupları var hem de baya bildiğiniz mektubu taratıp koymuşlar dergiye, çok da güzel yazıyormuş. bir de mektup yazma şekli de çok hoş. sanki karşısındaki ile diyalog halindeymiş gibi yazmış. hani biriyle muhabbet edersiniz de bazı yerlerde karşınızdakinin sizi anlamadığını fark ettiğinizde ya da sizi dinleyip dinlemediğinden emin olmak için "efendim?" dersiniz ya Atay da mektuplarına bazı yerlerde bu kelimeyi kullanmış. mektubu okurken Atay ile birebir muhabbet ediyor gibi oluyor insan, pek hoş. 

bi tane de kızı Özge'ye yazdığı mektup var, berdevam diye bir kelime kullanmış. sonra da parantez açmış "devam ediyor, sürüyor demek - siz gençler bu sözcükleri bilmezsiniz" diyip parantezi kapamış. böyle bir insanın elinin altında bulunmak epey zor olsa gerek, hasret dolu mektup yazayım derken adam kendini laf sokarken buluyor. ehehe.

ben de bu vesile ile 25 kere başlayıp fakat bir türlü bitireme becerisi gösteremediğim tutunamayanlara bir daha başlamayı düşünüyorum. kitap kalın olduğu için yanımda taşımak zor oluyor filan diye bahanedeydim, artık bir e-readerım var içinde de tutunamayanlar var. bahanem de kalmadı. bir de yıl içerisinde korkuyu beklerken'i okudum, çok da beğendim. daha bir ısındım Oğuz Bey'e. inşallah okuyacağım işte bu şekil.

bizim bir arkadaş ekolü: Oğuz Atay'ın kitaplarını okuyup, kendisini çok sevip, öldüğü gün doğmak çok değişik bir duygu olsa gerek. kutlu olsun.

mektup demişken kendi mektubuma gelelim. ehehehe

Fatma kızkardeşimle organize olup bana sürpriz kargo yollamış ya. içinde de çok istediğim tilkili kupa, doğumgünümde telefonda konuşurken güzel bir defter ve kalem bulursam alacaktım ama bulamadım dediğim için bir defter ve çok güzel yeşil yazan bir kalem bir de 3 sayfalık mektup vardı. mektup almak çok başka bir duygu, bunu unutmuşum. okurken o kadar mutlu oldum ki. hediye işi zaten başlı başına çok güzel bir olay. ister al ister ver her iki açıdan da çok harika şeyler hissediyor insan. bir de bu hediye kargo sayesinde öğrendik ki mng kargo iğrenç bir firma, istanbuldan ankaraya bir kargoyu 3-4 günde ancak şubeye getirebilmelerinin hiçbir mantıklı açıklaması yok. aynı işi yurtiçi kargo 24 saatten az bir sürede yapıyor. bokkafalar.

ben birilerini çekiştirecektim ama unuttum yine aksfdjalf neyse şimdilik bu kadar.

öpt bye.

Let it die*

hello.

iki gece önce hafif karnım ağrıyarak uyumak üzere yatağıma uzandım. uyumaya çalışırken bu karın ağrısı sabaha doğru kesin şiddetini arttıracak en iyisi başucuma ağrı kesici koyayım dedim ve öyle yaptım. sonra da uyudum. sabah 4:30'da hiçbir yanım ağrımadığı halde uyandım. e neden karnım ağrımıyor ve ağrımıyorsa ben neden uyandım amk diye sinirlendim aksdjfals sonra tuvalete gidip-gelip, su içip geri yattım. böyle de mal bir insanım.

rejim süresince rejime uygun yemek tariflerini takiblediğim sitede kilo koruma döneminde yapabileceğim bir tarif buldum. kadın haşlanmış kuru fasulyeden kakao soslu kek yapmış, çok orijinal bir fikir diyip derhal ben de yaptım. hakikaten çok güzel oldu tadı. fasulyeden kek mi olurmuş dememek lazım, insanlar neler yabıyor.

yeni fikirlere her zaman açık olmaya çalışan bir insan olarak (şaka lan sıkıntıdan heb) forsukayır işine girdim. ben bu forsukayıra bu zamana kadar hep "ya benim nerede olduğumla kim ilgilenir, check-in çok rerörerö" diye karşı çıkıyordum. ve fakat forsukayır bundan ibaret değilmiş ki. zaten ben düzenli olarak beş mekan arasında hareket bir insanım ama mühim olan benim check-in yapmam değil. forsukayırı benim gibi az değil çok gezenler kullanıyor ve dolayısıyla gittikleri yerler hakkında fikirler verebiliyorlar. bu da uzun vadede işe yarayan faydalı bilgiler haline geliyor. hoşuma da gitti aklıma da yattı ne yalan söyleyeyim.

ondan sonracıma, havalar geçen kışa göre daha yumuşak olmakla birlikte baya ayarında gidiyor. kış gibi kış yaşıyoruz. bu kış için, eylülden beri haftada 1-2 kere uzun yürüyüşler yapmayı alışkanlık haline getirmiş biri olarak havaları bahane edip evde otururum diye düşünüyordum ve fakat öyle olmadı. kuzeyliler kışın hiç mi sokağa çıkmıyor canım aaaa evde otur otur nereye kadar diyip aylaklık etmek üzere kendimi sokaklara atıyorum. başlarda biraz zor oldu ama sonra kulağımda müzik, üzerimde sıcak tutacak bir montla yürümelere devam ediyorum. işin tek kötü tarafı 4 gibi hava kararıyor, işin tadı biraz kaçıyor.

Arrow ve The Hour'u izlicem demiştim. Arrow'un yayınlanan tüm bölümlerini izledim. Yakışıklı anti-hero merakınız varsa, batmani de seviyorsanız izleyin derim. yani batman seviyor derken hikaye copy-paste değil ama temel olarak aynı hikaye işte. zengin adam gündüz şımarık zengin piçi, geceleri suçlu avlayan bir hero mu villian mı bir şey işte.

The Hour'un ise henüz 3 bölümünü izledim. Ben Whishaw'u çok beğenen bir insan olaraktan severek izliyorum. Newsroom izleyeniniz varsa (ben bir bölümünün başına bakıp sıkılıp bıraktımdı) the hour da onun gibi ama ingiliz versiyonu bi de geçtiği zaman dilimi daha eski 1950-1960lar filan olsa gerek. neşeli eğlenceli dizi değil ama her diziden beklentimiz bizi eğlendirmesi yönünde olacak değil ya. diğ mi. diğ miii.

doctor who tişörtü istiyorum ya. çok istiyorum ama öyle böyle değil. bi de starbaksın tilkili kupaları çok güzel onu da istiyorum. bu ay yine kıtlıktan çıkmışçasına kitap almasaydım bunlara da bütçe ayırırdım. neyse belki kupalar bitmeden alırım, tişört işini de bir iki aya kadar hallederim diye umuyorum. aslında güzel tişört bulsam hemen baskıcıda alıcam soluğu da tişört bulamadım. bulsaydım iyiydi.

ya bi de overly attached fangirl demezseniz ben tardis dövmesi istiyorum. '-' yaptırmaktan emin değilim ama internette bakındım, çok güzel tardis dövmeleri var. bazısı tabii kafayı yemiş komple sırtını dövdürmüş benimkisi öyle değil el bileğimde miniminnacık bir tardis olsun istiyorum. bluest blue ever rengi ile. çogzel olur binci. bu birinci, notalardan oluşan dövme de ikinci olsun istiyorum. kıfsmet bakalım. henüz param yok fikirlerden de emin değilim ama düşünüyorum işte.

kimseye yapamadığımız bikbiki yapabilmek için blog, twitter, tumblr açıyoruz sonra oradakilere ayıp olmasın aman üstüne alınmasın filan diyip bi bok yazamıyoruz. meh.

rabbim hepimize Sait Faik naifliğinden nasib eylesin. and amin.

dil-tarih nedense kings of leon ile özdeşleşmiş durumda. okulda en az bir tane kings of leon dinliyorum. dün okulda sadece kings of leon dinledim hatta. bu şekil.

bir şeyler daha diyeceğidim amma velakin unuttum. bir sonrakine inşallah.

*Feist'in tüm şarkıları çok güzel de bu öldüren cazibe adeta. :I

7

kitap(Cem Akaş-7) elime geçeli 24 saat olmadan bitti. okuması oldukça rahat, adeta aqıyor alksdflşakfd. dün "deli saçması gibi" demiştim. tamam o kadar da deli saçması değilmiş ama bazı yerleri hakikaten deli saçmasıydı. bi de bu "yeni din yaratma" mevzusu benim hiç ilgimi çekmiyor belki ondan bana deli saçması gibi geldi. ha tabii yazarın yeni din yaratma mevzusunu kitapta kullanıldığı şekline bakarak dinle dalga geçtiğini varsaymak mümkün. 

hazır kitap demişken kaçtır bir şey söyleyeceğim unutuyorum; ne zamandır James Joyce okumak istiyorum fakat bu amcamız çok zor diye duydum oralardan buralardan o yüzden de çekiniyordum kitaplarını almaya. geçen gün arkadaş kitabevinde Dublinler'i indirimde görünce dur bi kurcalayayım dedim. James Joyce'un bu kitabında minik minik öyküler varmış. tüm öykülerin fonunu Dublin oluşturuyormuş ve bu kitapta yer alan minik hikayelerin karakterleri yazarın diğer kitaplarında karşımıza çıkıyormuş. kitabın arkasında yer alan bu cümleleri okuyunca hem çok şaşırdım hem de çok sevindim. zira en bi sevdiğim Barış Bıçakçı da James Joyce'un izinden gitmiş ya la!

Barış Bıçakçı'nın Herkes herkes ile dostmuş gibi kitabı Bıçakçı'nın ilk kitabı ve Ankara'nın fon olduğu bir sürü minik hikaye var içerisinde. o hikayelerdeki tipler daha sonraki 6 kitapta karşımıza çıkıyor. her ne kadar başka bir yazarın tarzına öykünmek kulağa çok hoş gelmese de, Bıçakçı'nın Joyce'u okuyup, anlayıp, çok beğenip yöntem olarak ondan faydalanması beni çok sevindirdi. kısa zamanda dublinleri okuyup bir kıyaslama yapmak istiyorum.

önce Sherlock sonra Doctor Who sayesinde BBC yapımları ile kafayı bozduğum herkesin malumu. Bir yandan çok az da olsa başka şeyler de izliyorum. bunlardan bir tanesi de Sherlock'un Amerikan versiyonu(başka şeyler izliyorum derken çok da başka değil akfjdalfşalsf). Dövmeli bir sherlock gerçekten ağzımın suyunu biraz akıttı ve fakat Benedict'in su götürmez karizmasının yanında bu abimiz -ki kendisi de ingiliz olur- baya pespaye kalıyor. bi kere çok kötü giyiniyor. aksanı ve kendine has bir duruşu da yok. Sherlock'un companion'ının kadın olması kötü olmamış. ama benim aklım tek bir şeyi almadı. Joan Watson ablamız cerrah iken hastası ameliyat masasından kalkmayınca doktorluğu bırakıp nasıl psikolog olmuş? tam psikolog değil tabii. adı "sober companion" bi nevi yaşam koçluğu fakat bu kadının verdiği yaşam koçluğu hizmetine bakacak olursak baya iyi bir psikoloji eğitimi aldığını varsaymamız gerekir. cerrah-psikolog benim aklıma yatmadı. ama Lucy Lu güzel kadın. maşallah.

dizi ise genel olarak CSI: New York'tan farklı değil. İngilizlerin Sherlock'undan farklı olsun diye böyle yaptık tarzında bir savunmaları olabilir ama genel hollywood polisiyelerinden tek farkı Sherlock tipi detaycılık. Sherlock'un baktığı, gözlemlediği her şeyi çok iyi analiz edebilmesi haricinde bir farklılık yok ki bunu aslında farklılık olarak değerlendirmek saçma olur, çünkü tüm Sherlockların olayı bu. velhasıl, canım pek iyi kotaramamışsınız new yorklu sherlock'u ama yine de izliyoruz. Dün Arrow'u indirdim çok yakışıklı bi abi varmış sırf o yüzden bi bakıcam. bir de tivitırdan sisterhoodum Gülşan the Hour'u tavsiye etti onu da indirdim Ben Whishaw var diye. ikisine de bakacağım önümüzdeki hafta. yakışıklı oyuncuya doyacağım. sığ izleyici olmak zor alsdkflasfk.

insanların diğer insanlarla olan iletişimleri kimi zaman sadece "elinin altında bulunması" şeklinde cereyan edebiliyor. biri diğerini elinin altında hissetmeyince huzursuz oluyor tekrar elinin altında hazır bulunmasını sağlamaya çalışıyor. normal bir iletişim asla yok. çok nadir iki kelam ediliyor onun dışında biri diğeri için hazır kıta bekliyor. soru şu: hazır kıta bekleyen mi yoksa bekleten mi daha mal?

saat 16:00 olmadan ışık açmak zorunda kaldığım bu havalara lanet olsun dostum.