Selam.

Çok çalkantılı bir yıl oldu. Kendi tarihime not düşmek kabilinden yılı özet geçmek isterim. Bi de azılı bi takipçim var her hafta girip sayfaları karıştırıyor ona da bi değişiklik olsun. naber nassın.

Çok aniden iş değiştirdim. 2 yıldır sadece haftasonları çalıştığım mobilya mağazasından haziran-eylül arası gel mağazada bize destek ol teklifi aldım, yaz boyu herhangi bir şey yapma amacında değildim, param da yoktu neden olmasın dedim. Hiç sevmiyordum mağazada çalışmayı. 2 gün bile çok geliyorken 6 gün çalışma fikri pek hoş değildi ama para kazanacaktım, biraz para fena olmazdı(roman kahramanı gibi konuştum ahah). Neyse, kabul ettim çalıştım, son zamanlarda nefret eşiğim baya yükselmişti bitse de gitsek diye gidiyordum her gün mağazaya. 16 eylül'de okullar açıldığı için 15 eylül'de yine yarı zamanlıya geçeceğim diye planlar yapıyordum. Fakat eylül ayı başında fabrikadan teklif aldım, bize senin gibi biri lazım gel fabrikada çalış dediler. Ama okul var dedim okula da gidersin idare ederiz seni dediler.

Böylelikle yarı zamanlı işe dönücem ben leleleeley derken kendimi hiç bilmediğim bir işin içinde buldum. 16 eylülden beri çalışıyorum. baya çalışıyorum. çok çalışıyorum. güzel çalışıyorum.

Kendi jenerasyonumun aksine işimi baya seviyorum. Sabah 6:40'ta evden çıkıp 19:20'de eve girmek neresinden baksan kötü. Ama daha iyi bir hayat ihtimali yok karşımda. Bi de işin kendisi gerçekten güzel, baya projesel bi durumlarımız var. Bazı konularla ilgili karar merci olmak hoş. Bi de benden önce hiçkimsenin yapmadığı işlere yöneldim, süreci hızlandırdım bana bi güven geldi asfkjdgf. falan filan.

İş dışında okula gidiyorum biraz. Yüksek lisans dersleri çok güzel ama şu benim paşa gönlümü eylemek dışında bir vasfı yok. Ben akademiden yükselebilirim, özel sektörde yapabileceğim iş yok diyip girdim yüksek lisansa ama girdikten sonrası (ikinci kez) büyük hayal kırıklığı oldu. Yine de devam ediyorum okula ama bu dönemden sonra devam etme olasılığım oldukça düşük görünüyor. Hayatımın bi döneminde tamamlayacağım bir şey olarak kalacak sanırım kenarda. Nasib. Mental olarak kaldıramıyorum artık hem iş hem okul. Okul da baya sinirimi bozuyor öğrendiklerim dışında. Neyse bu ayrı bir post konusu olsun daha anlatacaklarım var.

Ondan sonracıma baya muazzam kitaplar okudum, okumaya devam ediyorum. Çok güzel mekanlar keşfettim, keşfediyorum. Hayatımdan memnunum genel olarak.

İnsanlarla ilgili (hala) hayal kırıklıklarına uğradım, uğruyorum. Yakın çevremden pek şikayetim yok da bu yeni iş sayesinde bi insanlar tanıdım. Yani neresinden tutsam elimde kalıyor. Samimi olmak gibi bi derdim yok ama yine de iki satır muhabbet etmek durumunda kalıyorum.

Mesela mağara adamı gibi bi çocuk var, görseniz dünyanın en acayip, en cool çocuğu. Baya iyi eğitimli, donanımlı, birden fazla dile hakim. Muhabbeti hoş olması gereken biri. Fakat konuşmaya başlayınca bu kadar bilgiye rağmen nasıl bu kadar sığır kaldın sen çocuğum dememek için kendimi zor tutuyorum. Evet baya sığır bildiğiniz.

Sonracıma bi de bi kadın var, yaşı geçkin, evlenmemiş(veya tercih etmemiş bilemiyorum). Bunca yıl hasetten nasıl ölmemiş hayret ediyorum kendisine, bir insanın her davranışı mı bu kadar nefret dolu olur arkadaş. Gerçi anneannemden gördüğüm kadarıyla nefret insanı diri tutuyor, baya ölmüyor insan. Belki yeterince her şeye karşı nefret duyarsak ölümsüzlüğe ulaşabiliriz. Neden olmasın. Kendisi tam bir evlerden ırak insanı. Düşman başına.

Ya esas ne diycem, hayatım boyunca kutlamadığım kadar çok doğum günü kutladım bu yıl. 19 ekim-20 kasım arası muhtelif kutlamalar, hediyeler, acayib sürprizler filan oldu. Yıl olarak baya çok şahane bir yıl oldu ama bu kadarını hiç beklemiyordum. Nasıl teşekkür edeceğimi bilemedim bir ay boyunca. Bundan sonra hiç kutlama yapmasam da olur gibi geliyor, bi ömre yetecek kadar kutlama yaptım(ama siz tabii beni kaale almayın yine kutlayın adettendir afjsdfkj).

Başka? Hmm mesela kurban bayramında İstanbul'a gittim. Gülş'le Müge'yle, Fatma'yla gezdik tozduk. Sait Faikciğimi ziyarete gittim baya mükemmel ötesi bir gün idi. Kızlarla da kusana kadar her şeyden konuştuk baya güzel oldu.

Dövme yaptırdım ve kendisine aşığım.

Daha başka şeyler de var ufak tefek, fikirlerim var. Başka bi zamana inş.

Yarın çok güzel bir gün olacak. Göt kesen soğuklu Ankara'da ayağı yanmış it gibi gezeceğiz. Çok kutlu. Mehe.

meh.

2010 ekimden beri neredeyse her gün "herkes gitse de biraz kafamı dinlesem şu evde" diyip durdum. 2010'nun ekim ayında 7 kişiyken, bugün itibari ile hane nüfusu 2'ye düştü (hatta 1,5). azalarak bittik adeta. dedemi bir sene önce kaybettik. annemle anneannem belirsiz bir zamana kadar antalya'da olacaklar, babam bugün itibari ile Sinop'a gitti iş için. ayda en fazla iki defa bir iki günlüğüne eve gelebilecek. abim bir yıla yakın zamandır İstanbul'da yaşıyor. kız kardeşim de sadece haftaiçi evde kalıyor.

ben baya baya yalnızım. bunu istediğime de emindim babamı uğurlayana kadar. herkese iyi gelecek bu değişiklikler bundan eminim. ama yine de çok mutsuzum amk. huzurlu muyum, bilmiyorum.

insanity workout 8. hafta

merhaba.

insanity'de son haftaya girdik çok şükür. geçen haftaki videolar görece daha kolay gelmeye başladı. yalnız bu ikinci aya başladığımdan beri dizlerim ve el bileklerim ağrıyor. el bileklerim sadece spor esnasında ağrıyor şınav pozisyonlu hareketlerin çokluğundan ötürü. bu sorun değil, çünkü spordan sonra ağrı olmuyor. ama dizlerim spor esnasında asla ağrımıyor, spordan sonra özellikle merdiven çıkarken ağrıyor. bi de ağrı ne azalıyor ne çoğalıyor, sabit bir ağrı. hamlama ağrısı diycem ama dizde hamlama ağrısı mı olur? ayrıca yaklaşık bir aydır geçmeyen hamlama ağrısı olmaz. bu neyin ağrısı. :(

insanity ile ilgili tek problemim diz ağrılarım sanırım. onun dışında bana çok abuk gelen birkaç şınav pozisyonu hareketi dışında her hareketi yapabiliyorum. şu anda kilo verme derdinde olmadığım için mental olarak biraz koptum insanity'den. son düzlüğe girmişken hiç hoş olmadı ama her ne kadar çok isteyerek olmasa da aksatmadan haftada 6 gün yapıyorum.

önümüzdeki hafta 5 mart itibari ile tekrar ilk ay videolarına dönüyorum. bu ilk ay videolarını bir haftalık recovery week videoları ile birlikte 5 haftalık bir program olarak yürütmeye karar verdim. ikinci ay videoları benim psikolojik sınırlarımın çok üstüne ve hareketlerin büyük kısmını yapıyor olsam da yeteri kadar verim alamadığımı düşünüyorum. verimden kastım hareketi düzgün ve sürekli yapabilmek. fakat ikinci ay videolarının şöyle dolaylı bir etkisi oldu, ilk ay videolarının hareketlerini eskiden %80 civarında yapabiliyorken şu anda %95 oranında yapabiliyorum. dolayısıyla çok daha verim aldığım videoları sürekli yapmakta bir sakınca görmüyorum.

kilo verme döneminin 5 ayını tek bir tae-bo videosuyla geçirdiğimi düşünürsek, ilk ay videolarının rejimime sadık kaldığım takdirde tae-bo etkisi yaratacağını düşünüyorum. rejim demişken 5 mart itibari ile kilo verme rejimime dönüyorum böyle kilo sabitleme rejimi yapıp spora ağırlık vermek bana uymadı çünkü yemek yeme mentalitem bozuk. biraz yemek diye bir şey yok bende. ya hiç yemicem ya da çok yicem. nisan ortasına kadar bekleyip vakit kaybetmek istemediğime karar verdim. 5 martta başlayıp 3 ayda 6-8 kilo vermeyi planlıyorum. hakkımda hayırlısı.

haftaya son kez görüşmek üzre.

ciao.

insanity workout yaparken neler yedim.

Juniper isimli bir arkadaş insanity yazılarımı okuyup neler yiyip yemediğimi merak etmiş ona istinaden bu yazıyı şey ettim.

öncelikle neler yemedim ki demek istiyorum askdjaskfjsaf. sonralıkla yazdıklarımın en az bir kişinin işine yaramış olmasına çok sevindim. eheh. hasta olup ara vermen baya kötü olmuş ama önemli değil, iyileşince devam edersin. iyileştikten sonra spora başladığın ilk birkaç gün de yine zorlanırsın diye tahmin ediyorum, hareketleri çok kasmadan yap, moralin bozulmasın. zamanla performansın alıp yürüyecek zaten. :)


yemek konusuna gelecek olursak; ben haziran ayından beri dukan rejimini yapıyorum ve bu sıralar kilo sabitleme döneminin rejimini yapmam gerekiyordu. ve fakat ben rejimin dışına çıktım baya bi ama insanity sayesinde kilo almadım bu zamana kadar. bu rejim için ayrıca bir rejim işine girmedim.

sen kilo vermek istiyorsan genel olarak şunları tavsiye edebilirim;

her türlü şekerden [her türlü nişastalı gıda(patates, makarna, bulgur, pirinç, mercimek, bezelye),  beyaz unla yapılmış her şey] uzak durman lazım. çünkü vücut spor sırasında enerji harcarken önce karbonhidratları harcıyor bu tarz karbonhidratları tüketmezsen spor sayesinde direk yağ yakmaya başlıyosun. spor öncesi yoğurt yemek spor esnasında performansı arttırıyor. spor sonrası biraz meyve yersen o da kan şekerini düzenliyor.

insanity'nin ayrıca bir rejimi var aslında, ben o listeye de baktım fakat ölçüler ve tüketilen şeyler tamamen amerikan kültürüne ait olduğu için, kendi rejimime de ters olduğu için onu uygulama gereği hissetmedim. o rejime ulaşmak istersen; tık tık.

söyleyeceklerim bu kadar.

kolay gelsin.

insanity workout 7. hafta

merhaba.

sağ salim 7. haftayı da bitirdik çok şükür. bu hafta bir gün recovery week haftasının videosu vardı. videodaki hareketler ikinci aya göre baya hafif ama ben recovery week döneminde bu videodaki hareketlerin hepsini yapamamıştım. ikinci ayın videolarını iki hafta aksatmadan yapıp bir gün bu videoyu yapınca arada epik bir fark olduğunu gördüm. recovery week videosunu baştan sona kadar tastamam yaptım. çok da iyi güzel oldu.

ve fakat geçen cumadan beri ayılar gibi yediğim için geçen hafta verdiğim yarım kiloyu geri aldım. velhasıl başa sarmış oldum. bi de dün Gökçe geldi almanyalardan. Nisan'ın 15'ine kadar kalacak burada. Dolayısıyla ben de rejim planlarımı değiştirdim. Gökçe gidene kadar kafama göre takılcam. Normalde haftada bir gün saf protein günü yapıyordum, fırsat yaratabilirsem aralarda boşluk olmak kaydıyla haftada 2-3 gün saf protein rejimi yapıcam, dışarlarda gezerken de istediğimi yicem. insanity ve saf protein günleri sayesinde de kilo almamaya çalışıcam. bi de rejimimin olmazsa olmazı yulaf kepeğini bıraktım geçen hafta, deneme amaçlı. bu yulaf kepeği dediğimiz nane saf karbonhidrat oluyor. kilo verme dönemindeyken herhangi bir karbonhidrat kaynağım olmadığı için vücuduma lazım olan karbonhidratı bununla karşılıyordum. ama şimdi biraz nişasta biraz da ekmek yeme hakkım var dolayısıyla yulaf kepeğini yiyerek fazladan karbonhidrat yüklendiğimi düşünüyorum. o yüzden de kilo almada veya vermede bir fark olacak mı diye bıraktım yulaf kepeğini. nisan ortasına kadar da başlamayı düşünmüyorum. önümüzdeki iki üç hafta içerisinde hızla kilo alacak olursam ancak öyle geri dönerim. insanity sayesinde yememem gerekenleri yediğim halde kilo almamış oldum. e hiç yoktan iyi.

önümüzdeki hafta insanity'nin son haftası. bu ikinci ay baya zorladı. ikinci ay bittikten sonra başa sarıcam fakat nisan'da rejime başlayana kadar ilk ay videolarını yapcam sadece. rejime başlayınca 2. ay videolarına geçicem.

haftaya son kez görüşmek üzere. ciao.

insanity workout 6. hafta

hello!

felç olmazsam insanity'nin ikinci ayının ilk haftasının nasıl geçtiğini yazarım demiştim en son. felç olmadım çok şükür hatta kollarım dışında hamlama dahi olmadı. bu sporu 5 haftadır yapıyor olmama rağmen hamlayabileceğimi düşünmem anormal gelebilir ama hareketler gerçekten anormal. bu yüzden de kondüsyonum yüksek olsa da ikinci ayın videoları gerek süresinin uzunluğu gerek anormal hareketleriyle gözümü epey korkutmuştu ama sporu yaparken ciddi bir sorunla karşılaşmadım.

ilk hafta biraz hareketlere alışma süreyi kabullenme şeklinde geçti aslında. bir önceki aya göre daha dayanıklıyım ama dizlere abandığımız çok fazla hareket var bu yüzden dizlerim biraz ağrıyor. 

yeni spor ayakkabılarımın performansımı inanılmaz etkilediğini de belirtmem lazım. bu pegasus ayakkabılar uçuyor adeta. keşke ilk ay başlamadan önce alsaydım bu ayakkabıları. diğer ayakkabılarım ağır, tabanı ince ve sert olduğu için şınav pozisyonunda durmakta ve ayaklarımı kaldırmakta zorlanıyordum. bu ayakkabılar sayesinde bu sorunlarım ortadan kalkmış oldu.

5 haftanın sonunda inanılmaz ama belim 5 cm inceldi. inanılmaz bir şey daha var, göbeğim sadece 1 (yazıyla bir, bildiğiniz bir) cm inceldi. niye böyle oldu bilemiyorum uzun vadede göbeğim de incelecek diye umuyorum.

bir önceki ay yediğime içtiğime dikkat etmediğim için kilomda bir değişiklik olmamıştı. ikinci ayın ilk haftasının sonu itibari ile yarım kilo vermiş bulunmaktayım. skor olarak planladığımız da buydu zaten. ağzımı tutabilirsem hafta başına yarım kilo kaybetmeye devam edicem diye umuyorum.

haftaya gelişmelerle yine karşınızda olacağım.

ciao.

diziler bizim canımız.

doctor who'nun yeni bölümüne 2 ay var. David Tennatlı bölümleri izlemeyi kalbim kaldırmıyor, Matt Smihtli bölümlerinin de hepsini 3-4-5-6 kere filan izledim. hala canım sıkılınca açıp sevdiğim sahneleri izliyorum ama diziden tiksinmeden bu saplantıma ara vereyim diye başka dizilere bakmaya başladım.

daha doğrusu doctor who saplantımı tumblrla sınırladım. adeta terör estiriyorum. ama mükemmel capsler, gifler yapıyorlar ya, muhteşemler. diziyi bilmeyenler için baya sıkıcıdır eminim ama takip edenler benim gibi çıldırıyordur eminim.

first world pains: tumblrda fangirllük yapmak çok iyi de şöyle kötü bir tarafı var, bu fangirllük müessesesesi 13-16 yaş kızlarının tekeli altında. paylaştıkları capsler ve gifler hariç yazdıkları her şey çok sapıtık geliyor bana, tahammül edemiyorum ama bi yandan da takip etmek zorunda hissediyorum kendimi. iyi değilim. 

ne diyorduk? hah yeni diziler. Dexter'a başladım bol sezonlu ve elimin altında ilk 5 sezonu bulunduğu için. 4. sezonun başındayım. Sherlock gibi süpersonik bir polisiyeyi seyredince bu tarz bi donut yiyen düz polisleri seyretmek biraz sıkıcı. ama dizi tabii ki bu düz polislerden ibaret değil. düz polislerle ilgili olmayan kısmı fena değil, izlenebilitesi var.

Showtime yapım şirketinin dizileri birbirine çok benziyor belki Dexter'ı tam benimsememem bu yapım şirketi yüzünden. Weeds de Nurse Jackie de prensip olarak Dexter'la aynı. Normal hayatı olan bir karakter var, normal yaşamına devam ederken bi de kimsenin bilmediği bi hayat yaşıyor. heeeeeer sezon finalinde alternatif hayatının açığa çıkma riskiyle karşı karşıya kalıyor ama bir şekilde yırtıyor ve yine ikili bir hayat yaşamaya devam ediyor. bu durum bir süre sonra sıkıcı oluyor. çünkü bölüm sonunda "aha şimdi sıçtı" diyeceğim bi sahneden sonra "nasıl olsa yırtacak bi şekilde" diyorum ve aynen de böyle oluyor. izleyecek daha 4 sezon var belki bölümler ilerledikçe dizi de daha ilginçleşmeye başlar. bi de diğer izlediğim dizilerden farklı olarak bu dizideki hiçbir kadın karakteri sevemedim hatta erkek karakterleri de sevemedim. hepsi aşırı gıcık geliyorlar, bilmem neden.

bi de arada Girls'ü izledim. Süper gerçekçi dizi olması açısından çok başarılı. bi de 12 bölümde dizideki tiplerin ne kadar değişebileceğini görmek çok hoş. Lena Dunham'ı çok takdir etmekle birlikte aşırı kıskandığımı belirteyim. bi insan hem yazıp hem yönetip hem de oynamamalı ya. Lena bırak biraz da arkadaşların yazsın, oynasın, çeksin kızım. :(

Sine ile konuşunca Grey's anatomy'e de başlamaya karar verdim. diziyi izlediğini bildiğim birçok arkadaşım var hepsinin "lanet olsun böyle diziye, böyle drama mı olur aq" tepkisi verdiğini biliyorum ama bu aralar bu tarz bi şeyler izlemek istiyorum. kendim ettim kendim buldum(3 sezon izledikten sonra intiharın eşiğine geldi).